თავის შეცოდება - პასიური აგრესია

დეილ კარნეგის წიგნები ჭკვიანებმა 17 წლის ასაკში წაიკითხეს, დანარჩენებმა კი, მისი კითხვა, ნიცშეს "ვოლუნტარიზმთან" ერთად 40-45 წლის ასაკში დაიწყეს.. 

ვისაც თავის დროზე წაკითხული გვაქვს, ალბათ გვახსოვს მისი სიტყვები: "ნუ ელოდებით ადამიანებისგან უფრო მეტ მადლიერებას, ვიდრე ქრისტემ მიიღო მათგან."

ბევრმა ეს სიტყვები ვერ გაიაზრა და თავისი გაკეთებული მილიგრამიანი სიკეთის სანაცვლოდ უსასრულო მადლიერებას ელოდება. ალბათ ადამიანური მომენტია: "სიკეთე ხომ მხოლოდ მადლობებისთვის კეთდება". განა ბევრი ადამიანი იღებს უანგარო მადლის ქმნისგან ნამდვილ სიამოვნებას? 

ხშირად თქვენს მეგობრებსაც კი, მხოლოდ იმიტომ ეხმარებით, რომ მთელი დანარჩენი ცხოვრება თქვენი მადლიერები და მოვალეები იყვნენ. აბა გაბედოს მეგობარმა ან ახლობელმა და დაივიწყოს შენი გაკეთებული სიკეთე, სანამ ცოცხალი ხარ მის უმადურობაზე ყველა ქორწილში და ქელეხზე ილაპარაკებ. 

ის კი არა, ქუჩაში მათხოვარსაც იმიტომ უგდებ 20 თეთრს, რომ ეს "სიკეთე" "ღმერთმა დაგიფასოს" და "უკან დაგიბრუნოს". ანუ, ღმერთი რომ არ არსებობდეს ის 20 თეთრიც დაგენანება მათხოვრისთვის. მოკლედ, არ ხარ გულწრფელი და შენც იცი ეს. ანგარებიანი და ეგოისტი არსებაა ადამიანი. სიკეთეს მხოლოდ იმისთვის აკეთებს, რომ თავის "ბენეფიციარს" მთელი ცხოვრება დააყვედროს და დაავალდებულოს: "აგერ, მე ეს გაგიკეთე, ის გაგიკეთე, შენ კი უმადური ხარ".

არადა, უმადურობაც ისეთივე "ჩვეულებრივი ადამიანური მომენტია", როგორიც, ვთქვათ, მლიქვნელობა, ქვემძრომობა, ორპირობა, აფერისტობა და ასე შემდეგ და წესით ეს არ უნდა გვიკვირდეს და არც უნდა გვწყინდეს. 

სიკეთე ადამიანებით მანიპულირების საშუალება არ უნდა იყოს. ანუ, ვინმესგან მადლიერებას თუ ელოდები, ესეგი შენი გაკეთებული სიკეთე, სიკეთე კი არა,  "ბარტერული ბიზნესია". ასეთ სიკეთეს არც ღმერთი, არც ადამიანი არ დაგიფასებს. 

ადამიანები მადლიერების გრძნობას ძალიან მალე იკიდებენ ფეხზე და არავინ არავისი მადლიერი არ რჩება სიცოცხლის ბოლომდე.

ზედმეტად კეთილსინდისიერი ადამიანებიც არსებობენ, რომლებიც სიკეთით მანიპულატორების მსხვერპლნი ხდებიან. არა, მე კი არ ვამბობ უმადური იყავითქო, უბრალოდ ისიც უნდა გვახსოვდეს, რომ სიკეთე ჩვეულებრივი ქმედებაა, რომელსაც ყველა ადამიანი უნდა აკეთებდეს. ოღონდ, თუ ამას ანგარებით ან ფსიქოლოგიური ზეწოლის მიზნით აკეთებ, ამას უკვე აღარ ჰქვია სიკეთე.

მაგალითად, ტოკსიკური და ეგოისტი მშობლები მთელი ცხოვრება თავიანთი შვილებით სწორედ მადლიერების გრძნობით მანიპულირებენ: "მე გაგაჩინე, გაგზარდე, ამდენი ამაგი მაქვს ჩადებული შენში, შენ კი, უმადური შვილი ხარ, იმიტომ, რომ ისეთი არ ხარ როგორიც მე მინდა, ისე არ ცხოვრობ, როგორც მე მაწყობს" და ასე შემდეგ. 

საწყალი ბავშვი იტანჯება, მას თავისი ცხოვრებით უნდა რომ იცხოვროს, ბედნიერი იყოს, მაგრამ მშობლებიც ეცოდება, გული სწყდება, "იმედები გავუცრუვეო მშობლებსო" - ნერვიულობს. 

მერე, უკვე 60 წლის ასაკში ხვდება, რომ არავის წინაშე ვალდებული არ იყო და დედამ იმიტომ გააჩინა, რომ ჯერ გათხოვება უნდოდა, მერე კი, დედამთილი ახრჩობდა შვილიშვილს როდის მაღირსებო. 

სულაც არ ხარ ვალდებული, რომ ტოქსიკური და ეგოსტი დედიკოს ან მამიკოს დაკრულზე იცეკვო და ცხოვრება გაიფუჭო. 

ან ისეც ხდება, როცა ადამიანები ოჯახს ქმნიან, ანგელოზივით შვილები ჰყავთ, მერე გადის წლები, ადამიანები იცვლებიან და იმ ქმარს შვილების დედა ძველებურად აღარ უყვარს, მასთან ბედნიერი აღარ არის და მხოლოდ ვალდებულების ან მადლიერების გამო ვერ შორდება. 

მასთან ერთად მონოტონურ არსებობას აგრძელებს ცხოვრების ბოლომდე. აქაოდა, რას ამბობ, "ოთხი შვილი "მაჩუქა", ტრაკზე ცელულიტი ჩემთან თანაცხოვრების დროს გაუჩნდა და როგორ მივატოვო ახლა"? ქალიც ხვდება ამას და სწორედ მადლიერების გრძნობას აწვება: "თუ წახვალ შვილებს არ გაჩვენებ" და ა.შ.  ან თავს იმსხვერპლებს: "შენ უნამუსო, ცოდვილო, ღმერთი არ გაპატიებს, ჩემი საუკეთესო წლები შენთან გავატარე, ოთხი შვილი გაჩუქე, ჯანმრთელობა დამიზიანდა, გავსუქდი, ფსიქიკა გამიფუჭდა და ახლა აღარ მოგწონვარ ხო?" 

"მადლიერ" ქმარს კი, ჰგონია, რომ სიცოცხლის ბოლომდე ვალდებულია მის დამჭნარ ტრაკს ჩაეხუტოს, თუ დაშორდება "არაკაცია" და ჯოჯოხეთის ცეცხლში დაიწვება. 

მოკლედ, ადამიანები მანიპულატორები არიან. 

საერთოდ, ვინმეს თავი უმადურობის მსხვერპლად თუ გამოყავს, ან უბრალოდ მოსწონს მსხვერპლის პოზიციაში ყოფნა, ესეგი მანიპულატორი და შიზოიდია. 

თავის შეცოდება და მსხვერპლად წარმოჩენა - არის პასიური აგრესია და ბოროტება. ერიდეთ ასეთებს და დაიკიდეთ მადლიერება.

რატომ არ მოგწონს შენი თავი

საკუთარი თავის მიმართ ანტიპატიით არავინ არ იბადება. ეს გრძნობა  "კეთილი" გარშემომყოფების "დახმარებით" ყალიბდება: ჯერ მეექვსე კლასში, უზრდელი კლასელი გეუბნება რომ ყურშა ხარ, რას ჰგავხარ, დიდი ცხვირი/პირი ან თავი გაქვს და საერთოდ მუდო ხარ. 

მერე მშობელი გეუბნება, რომ "აგერ მეზობელ ნანიკოს შვილი" პიანინოზე უკრავს და იტალიურად ლაპარაკობს, შენ კი უნიჭო ხარ. 

რამდენიმე წლის შემდეგ, მშობელი ისევ გემდურის: ნანიკო დეიდას შვილი "კარგ ბიჭს" გაჰყვა ცოლად შენ კი წესიერს არავის უნდიხარ. 

"აგერ, მეზობლის ვაჟმა სამედიცინოზე ჩააბარა, ცნობილი ქირურგი გახდება", "შენ კი, არაფრის მაქნისი და უნიჭო ხარ"! 

მერე უნივერსიტეტში "კეთილი" მეგობრები გამცნობენ, რომ გოგო, რომელიც მოგწონს, თურმე ვიღაცის დაბადების დღეზე შენზე ძალიან ცუდად ღადაობდა. 

მერე, (თუ გოგო ხარ) შენი შეყვარებული სოციალურ ქსელში მეგან ფოქსის ან ემილი რატაკოვსკის ბიკინიან ფოტოს პოსტავს და ირიბი, თუ პირდაპირი ტექსტით "გაცნობებს" რომ შენ კი არა, ის არის მისი ოცნების ქალი! შენ კი, დიეტებზე ზიხარ, საკუთარი თავი გეზიზღება და ცხვირის ოპერაციაზე ოცნებობ. 

გარშემომყოფები ცნობიერად თუ ქვეცნობიერად, დეგენერატობის ან ბოღმის/შურის გამო პერიოდულად შენს გაბანძებას ცდილობენ და კარგს არაფერს გეუბნებიან. შენც სხვა რა გზა გრჩება, ბოლოს იჯერებ, რომ უნიჭო არარაობა ხარ. 

საერთოდ, ძალიან უნდა გაგიმართლოს ახლობლებში და მეგობრებში, რომ ნორმალური თვითშეფასების მქონე ადამიანად ჩამოყალიბდე. განსაკუთრებით კი, მეგობრებში უნდა გაგიმართლოს, რადგან სწორედ მათ ვითომ მეგობრულ "შეფასებებს" და რჩევებს შეუძლიათ სერიოზული კომპლექსები გაგიჩინოს. 

ძალიან ბევრ მშვენიერ მოზარდ გოგოს ჰგონია, რომ შეუხედავია, იმიტომ, რომ გარშემომყოფები ასე აგრძნობინებენ და პირიქით, ძალიან ხშირად, არც ისე ლამაზი გოგო, საკმაოდ თავდაჯერებულია და სულაც არ იხრჩობა კომპლექსებში, იმიტომ, რომ დედიკო და დაქალები სულ ეფერებიან. 

ასე იწყება თვითშეფასების ჩახშობის ამბავი და თუ ჭკვიანი ხარ, ადრე თუ გვიან გაუმკლავდები ამ ზეწოლას, საკუთარ თავზე იმუშავებ და კომპლექსები იმდენად აღარ შეგაწუხებს. თუ არ ხარ ჭკვიანი ან დროზე ვერ გიშველეს, მაშინ საკუთარი თავით და ყველაფრით უკმაყოფილო დეპრესიულ არსებად ჩამოყალიბდები.

"აუუუ, მე ვერცერთ ჩემ ვიდეოს ვერ ვუყურებ, იმიტომ, რომ არ მომწონს", - მითხრა 20 წლის გოგომ. ლამაზი იყო და ძალიან გამიკვირდა, მაგრამ ვიფიქრე ამ ასაკში ნორმალურია, როცა საკუთარი თავი არ მოგწონს და გინდა, რომ სარკეში "ვიქტორია სიკრეტის" ქენდის სვეინდოპულსს ხედავდე. 

მაგრამ მეორე, საშუალო ასაკის ქალის აღსარებამ ძალიან შემაღონა: "მე საკუთარი ხმაც და საერთოდ ჩემი ყველაფერი მეზიზღება. თავიდან ბოლომდე საკუთარი თავი მეზიზღებაო" . 

შევხედე იმ ქალს. ნორმალური ქალია, ცოტა მოსუქებული, შესაძლოა თავის დროზე ლამაზიც იყო. 

- "არასწორად ფიქრობთ" - სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე პასუხად. 

ეჰ, "ნეტავ რომელმა არაკაცმა ჩაგაფურთხა სულში" მინდოდა მეკითხა, მაგრამ თავი შევიკავე. ფაქტია, რომ ქალის ასეთი სულიერი მდგომარეობა ისევ ადამიანის არაადამიანურობის შედეგია. მერე გავიგე, რომ იმ ქალს აბიუზერი და მოძალადე ქმარი ჰყავდა. 

საერთოდ, ქალიან-კაციანად, ადამიანების უმრავლესობას დაახლოებით ასეთი დაბალი თვითშეფასება აქვს. რა თქმა უნდა, ამას მალავენ და სელფებიდან ვითომ უდარდელად იკრიჭებიან, მაგრამ  მაინც ძალიან ეტყობათ, რომ სინამდვილეში ძალიან, ძალიან არ მოსწონთ საკუთარი თავები. რომ ჰკითხო, ვითომ თავმოყვარეობაც და თვითშეფასებაც არ აკლაით. 

ძალიან რთულია იმის აღიარება, რომ სინამდვილეში გეზიზღება საკუთარი თავი, გარეგნობა და ცხოვრება. 

მომენტ, მართლებიც არიან, რა აქვთ მოსაწონი? ცხოვრებამ (თუ გარემომ) ეს ადამიანები ისეთ კონდიციამდე მიიყვანა, რომ საკუთარი თავები ეზიზღებათ. თავს არ უვლიან. ჯანსაღად არ იკვებებიან. არ ვარჯიშობენ. მთელი ცხოვრება მოუქნელი ინდაურებივით უაზროდ დაბაჯბაჯებენ, 24 საათი საჭმელზე ფიქრობენ და ერთადერთი ოცნება აქვთ, რომ როგორმე ძუნძგლიანი ხელფასები დაზოგონ და შვებულების იმ პერიოდში, "როცა ყველა სადღაც მიდის", მალდივებში წავიდნენ, ქმართან ერთად იქაურ საოცარ თეთრ ქვიშაზე მოფსან და მერე ფეისბუკი ააჭრელონ. 

მთელი სიამოვნება კი, მალდივებში გატარებულ დროში კი არა, იმის წარმოდგენაშია, რომ ოფისებში ყავის სმისგან გაყვითლებული კოლეგები იმ ფოტოებს ნახავენ და "შურით გასკდებიან".

ადამიანების გაბოროტების მიზეზიც, სწორად საკუთარი თავის მიმართ ზიზღია, რომელსაც ისინი ვითომ მალავენ და უფრო ნევროტიკულები ხდებიან. 

არადა, ხომ შეგიძლია, დაიკიდო ყველა და ისეთი იყო, როგორიც გინდა, რომ იყო? ეს ყველას შეუძლია. უნიათო, უნებისყოფო, უაზრო ხარ, საკუთარ თავზე მუშაობა გეზარება, იმიტომ, რომ სტიმული და მოტივაცია არ გაქვს. მოტივაცია კი, იმიტომ არ გაქვს, რომ მოტივაცია თავისით არ მოდის. მოტივაცია შენ უნდა შეუქმნა საკუთარ თავს. 

კი ბატონო, ძნელია კარგი განწყობის, ლამაზი ფიქრების და მოვლილი, ლამაზი გარეგნობის შენარჩუნება. კიდევ უფრო ძნელია საკუთარ თავზე მუშაობა. კარგი წიგნების კითხვა დამღლელია ალბათ. გაცილებით უფრო ადვილია ჭამა და ჭორაობა. უფრო სასიამოვნოა გემრიელად ჭამა, დივანზე წამოწოლა და რეალობას აცდენილი იდიოტური ფილმების ან "ჩემი ცოლის დაქალების ყურება. 

ასეთი "დაღლილი ვირების" ლოგიკაა: მაინც მოკვდები კაცო, ჭამე, სვი და დივანზე დაეგდე.

რა ნაირად უნდა მიიყვანო თავი ისეთ კონდიციამდე, რომ სარკეში საკუთარი ანარეკლი გეზიზღებოდეს? და თუ მიიყვანე იმ კონდიციამდე ესეგი ხარ კიდევაც საზიზღარი, იმიტომ, რომ სასიამოვნო ადამიანი გულისამრევად არ გამოიყურება.

დიახ, გარეგნობა და იმიჯი შენი სავიზიტო ბარათია. დიახაც, მოწესრიგებული გარეგნობაა ადამიანის სავიზიტო ბარათი. სწორედ გარეგნობაა მისი აზროვნების და ცხოვრების წესის ინდიკატორი. 

აქ ცხვირის ფორმა ან მკერდის ზომა არ იგულისხმება. სილამაზე გაკეთებული ცხვირი და გამობერილი ტუჩები არ არის. სილამაზე - თავის მოვლას და ჯანმრთელობას გულისხმობს. საკუთარი ტრაკის ზომას თუ ვერ აკონტროლებ, სხვა რისი გამკონტროლებელი ხარ შენ?

იშვიათი გამონაკლისების გარდა, საზიზღარი და მახინჯი არავინ არ იბადება. ეს მერე, არასწორად ჩამოყალიბებული აზროვნება და არასწორი ცხოვრების წესი ამახინჯებს ადამიანს. 

აზროვნების სტილი და ცხოვრების წესი თანდათანობით ადამიანის სახეზეც აისახება. შენი სილამაზე და სიმახინჯე, შენი ბიოგრაფიის და შინაგანი სამყაროს ანარეკლია. 

როგორ არ გახდე დეპრესიული ბოღმა

ორი ადამიანის საუბარს მოვკარი ყური: "აუუუ, რა დროს შენი დიეტა და დეტოქსია, როცა მსოფლიოში ასეთი ამბები და უბედურებები ხდება რა!". 

უბედურებები სამწუხაროდ, ყველგან და ყოველთვის ხდება და კონკრეტულად რომელს გულისხმობდა არ ვიცი. ალბათ ტყის ხანძრებს, სახლებში გაზის გაჟონვებს, აფეთქებებს, ვირუსულ ეპიდემიას ან ომებს: სირიას, მიანმარს, აფრიკაში შიმშილისგან მომაკვდავ ბავშვებს, ტერორიზმს და კიდევ რამდენი უბედურებაა ვინ ჩამოთვლის.

ერთის მხრივ კარგია პლანეტის ასეთი გულისხმიერი, მგრძნობიარე მოქალაქე რომ ხარ და ყველაფერი გულთან ახლოს რომ მიგაქვს, მაგრამ მეორეს მხრივ, ყველა ამ უსამართლობის და უბედურების მისატირებლად მთელი ცხოვრება არ გეყოფა და რა გინდა რომ ქნა? 

მაშინ სიხარულის და ბედნიერებისთვის ერთი წამიც არ დაგრჩება და იტირე მთელი ცხოვრება. ცხოვრებას ოფიციალურად ჯოჯოხეთი დავარქვათ და იეღოველების ბროშურების ფერად სურათებზე ასახულ ჯადოსნურ დროს დაველოდოთ, "როცა ტანჯვა აღარ იქნება". ან რეინკარნაციას "და შემდეგ დაბადებას" დაველოდოთ, სადაც უფრო მდიდრები და ბედნიერები ვიქნებით სხვა სამყაროში, სადაც კიმ კარდაშიანი ან პერის ჰილტონი თავის პოპულარულ დებთან ერთად დანგრეულ სირიაში იცხოვრებენ, უბედური სირიელი ლტოლვილი გოგო კი, დედოფალი რანია იქნება. 

რას იზამ, ჩვენთვის გაუგებარი კანონზომიერება აქვს ამ პლანეტას: ზოგი ადამიანი ცივილიზებულ ქვეყანაში იბადება და ცხოვრებით ტკბება, ზოგი კი, ისეთ ქვეყანაში იბადება, სადაც სულ ომი და ხალხებს შორის კონფლიქტებია, იქ სადაც აქლემებს და ვირებს ქალებად, ქალებს კი, ცხოველებად თვლიან. 

ზოგი აფრიკაში შიმშილისგან იხოცება, ზოგი ევროპაში მილიარდერია, ზოგი აზიაში ოქროს უნიტაზზე ჯდება და უსაქმურობისგან პიკასოს აჯღა-ბუჯღებს ყიდულობს. ზოგი 100 წელი ცხოვრობს, ზოგი ახალგაზრდა კვდება. ზოგი სახლში, თავის საწოლში კვდება, ზოგი ავია-კატასტროფაში. ზოგი კონდიციონერიან ოფისში მუშაობს და 10 ათასს იღებს, ზოგი კი თაკარა მზის ქვეშ ცემენტს ეზიდება და კაპიკებს იღებს. ზოგი ჭკვიანია, ზოგი დებილი. ზოგი ლამაზი, ზოგი მახინჯი. 

მაგრამ აბსოლუტურად ყველას აქვს ცხოვრების შეცვლის შანსი. 

ზოგს ნაკლები შანსი აქვს, ზოგს მეტი, მაგრამ ყველას შეუძლია თავი დააღწიოს თავის უბედურ მდგომარეობას და  უკეთეს პირობებში გადავიდეს.

შენ შენი ქვეყანა არ მოგწონს, მაგრამ უფრო უარესიც ხომ არსებობს, მაგალითად, ინდოეთის პროვინციაში, ავღანეთში ან პაკისტანში დაბადებას, მირჩევნია საერთოდ არ დავიბადო. ნორმალურ პირობებში, ადამიანურად თუ ვერ იცხოვრე, სიკვდილი რითია უარესი?

საკუთარ "უბედურ" არსებობას თუ ვერ ეგუები, მაშინ  შეუძლებელი შეძელი და შეცვალე ცხოვრება. აბა საჯაროდ ვაი-ვიშს და საყვედურს რა ხეირი აქვს?

უსამართლობები, უბედურებები, ტორნადოები, ომები და ვირუსები სულ იყო და სამწუხაროდ, იქნება კიდევაც. დეპრესიით, ბოღმით და თმის წეწვა-გლეჯვით ვერ უშველი ამ ყველაფერს. ან თუ უშველი, მხოლოდ საკუთარი წვლილი სიკეთით, კარგი მაგალითებით უშველი და არა დეპრესიით ან ბოღმის ფრქვევით.

ისე კი, ადამიანი ერთხელ თუ ჩამოყალიბდა უჟმურ, დეპრესიულ, დაღლილ ვირად, ის ასეთ არსებობას სულ გააგრძელებს და ყველაფერს მოიმიზეზებს თავის და სხვების ხასიათის გასაფუჭებლად. დეპრესიული ბოღმა ტიპი უსუპერეს პირობებშიც რომ გადაიყვანო, მაინც არ მოიშორებს "დაღლილი ვირის" სიფათს და ისევ გააგრძელებს წუწუნს, იმიტომ რომ "უბედურება" და დეპრესია მისი კომფორტის ზონაა. 

ბედნიერება თავშია, უფრო სწორად ტვინშია, სწორად აზროვნებაში და არა სხვა ქვეყანაში ან სხვასთან.

დეპრესიული ადამიანები სერიოზული მიზეზის ან პრობლემის გარეშეც მთელი ცხოვრება ტირიან, იწყევლებიან თავს იცოდებენ და მათი შემხედვარე ბედნიერი ხალხიც კომპლექსდება, მათ ყმუილს უერთდება და ასეთ დროს სხვისი უდარდელობა გამაღიზიანებელი ხდება.

ვიღაცა თუ ბედნიერია და მისთვის დიეტა, დეტოქსი, მასაჟი ან აუზის არჩევა ყველაზე მთავარი პრობლემაა, ეს მისი საქმეა, მისი ნებაა და მისი ცხოვრებაა. მსოფლიოში ან  თუნდაც გვერდით სოფელში მომხდარი უბედურება მისი ბრალი არაა და ვერც მოსთხოვ, რომ იტიროს, იგლოვოს და თავი მოიკლას.

საკუთარ პრიორიტეტებსაც - რაზე იდადროს, რა უხაროდეს ყველა ადამიანი თავად განსაზღვრავს. დაე, ყველა ბედნიერი იყოს და ღმერთმა სადარდებელი არ მისცეს. რაც უფრო მეტი ბედნიერი ადამიანი იქნება, მით უფრო უკეთესი იქნება სამყარო. 

რა იცი, იქნებ ის ბედნიერი ადამიანი, რომელსაც შენი აზრით "ცხოვრებაში გაუმართლა", არც ისეთი ბედნიერია, როგორც შენ გგონია? ან იქნებ შემდეგ დაბადებაში ბანგლადეშის რომელიმე სოფელში დაიბადება? ჰო და, აცადე ნორმალურად იცხოვროს და ზედმეტი ბღავილის გარეშე მისტირე უსამართლო სამყაროს. 

მესმის რომ ცხოვრებისგან დაღლილ, განაწყენებულ ადამიანებს ესიმპათიურებათ უბედური ხალხი, სხვისი ბედნიერება კი აღიზიანებთ, მაგრამ მაინც თავი ხელში აიყვანონ რა. კი ბატონო, ყველაფრის მიმართ გულგრილი რობოტი ვერ იქნები, მაგრამ არ დაგავიწყდეს ცხოვრების კანონზომიერება, რომელსაც ვერ შეეწინააღმდეგები.

ღმერთები და მავნებლები

ალექსნადრე გრეჰემ ბელი, გულიელმო მარკონი, ალექსანდრ პოპოვი, ბორის როზინგი, მაქსველი - რადიოს და ტელევიზორის შემქმნელები ცოცხლები აღარ არიან. 

ინტერნეტის, სოციალური ქსელების, აიფონების, სმართფონების და საერთოდ, თანამედროვე ადამიანების სრულფასოვანი ცხოვრებისთვის საჭირო ტექნოლოგიების შემქნელებიც არ იცხოვრებენ 200 წელი და კაცობრიობამ შეიძლება მალევე დაივიწყოს ის სიკეთე, რაც ამ ადამიანებმა დაუტოვეს მსოფლიოს, მაგრამ ისინი მაინც ღმერთები არიან და იქნენიან, იმიტომ, რომ მათი ცხოვრება, სხვა მოკვდავებისგან განსხვავებით, უაზრო ტარაკნის ან ცხოველის არსებობა არ იყო, რომელიც მხოლოდ ჭამს, კუჭზე გადის, კომედი შოუს უყურებს, მასტრუბირებს, ფეისბუკზე იგინება, სძინავს და მერე  ყველაფერს ისევ თავიდან იწყებს.

მხოლოდ ტექნოლოგიების შემქმნელები არა, სხვა ადამიანებიც, რომლებმაც კაცობრიობას სიკეთე მოუტანეს, რამე გვასწავლეს და ისტორიაში ღირსეული კვალი დატოვეს, ღმერთები არიან.

აუცილებელი არ არის, რომ შენც დიდი გამომგონებელი, მწერალი, ხელოვანი, ექიმი ან რევოლუციონერი იყო და მსოფლიო შეცვალო, მაგრამ ხომ შეგიძლია შენ გარემოზე მაინც იზრუნო? ხომ შეგიძლია არ იყო ბრბო, არ იყო უაზრო მიკრობი, მავნებელი მწერი?

მიკრობული აზროვნება იმ მომენტიდან იწყება, როცა ყოველგვარი ანალიზის უნარს მოკლებული ერთუჯრედიანივით სხვების მიერ თავს მოხვეული „სიმართლეების“ და იდეების „მიმდევარი“ ხდები. მიკრობული აზროვნება არის ის, როცა, "ბრბო საითაც იქაჩება, შენც იქითკენ იქაჩები" და ჯოგში სხვებთან ერთად ყროყინებ და სხვებს ბაძავ. 

ერთია, როცა საკუთარი იდეალები გაგაჩნია და თანამოაზრეებს ეძებ და სულ სხვაა, როცა სხვის „იდეალებს“ ემსახურები და უაზრო ჭანჭიკად, მარიონეტად არსებობას აგრძელებ.  

ადამიანები ცხოველებისგან რით განსხვავდებით? იმით, რომ ადამიანს ფიქრის და აზროვნების უნარი გააჩნია, და თუ ის არ აზროვნებს და არაფერს მნიშვნელოვანს არ ქმნის, მის ნაცვლად კი, სხვები ფიქრობენ, - ის  ადამიანი კი არა, ცხვარია.

როცა ასეთ ვირს ჯოგში უფრო აქტიური ვირობა უნდა ის ხმამაღლა ყროყინს იწყებს. განა მნიშვნელოვან ან სასარგებლო რამეს ქმნის, ის, აკეთებს იმას, რაც ყველაზე ადვილია: მავნებლობს, სხვებს აგინებს, აგრესილული ხდება და ნორმალურ ადამიანებს უქმნის პრობლემებს. 

მაგალითად, მიდის და რელიგიური ფანატიკოსების შეურაცხად ბრბოს უერთდება, მაგრამ, არ იცის, რომ ღმერთს უსაქმურების აგრესიული ყროყინი არაფერში სჭირდება, ღმერთს უნდა, რომ კარგი ადამიანი იყო, რამე კარგის შემქმნელი და კაცობრიობისთვის ხეირის მომტანი იყო. 

უნდა იყო პიროვნება და არა მავნებელი ბრბო.

ისეთ სულით ავადმყოფებს ვიცნობ, რომლებიც ამაყად აცხადებენ, რომ ღმერთი საკუთარ მშობელზე და შვილებზე მეტად უყვართ. ასეთმა არაადეკვატურმა არსებამ ცოლის ან შვილის ღირსების დასაცავად შეიძლება თითიც ვერ გაანძრიოს, მაგრამ, მისი სარწმუნოების შეურაცმყოფისთვის ადამიანს მოკლავს. იმიტომ, რომ მისი ლოგიკა ტრაკიდან მოდის.

აბა მითხარი, რაში სჭირდება ღმერთს ასეთი მიკრობის მავნებლური და უაზრო თაყვანისცემა და სიყვარული? 

გოგონების "ლეკვური სიხარული"

ბევრ კაცს იცნობთ, რომელიც ყველა სოციალურ ქსელში ფოტოებს ან ვიდეოებს აქვეყნებს ისტერიული: "ვაიმე, ხალხო, ქალმა ქმრობა მთხოვა!" - "ვაიმე, სიხარულისგან მეშვიდე ცაზე ვარ" - და მსგავსი ყლეობებით? 

არა, ხო? იმიტომ, რომ არცერთი ნორმალური კაცი არ იტყვის, რომ რომელიმე ქალზე, ქეთინოზე, აიშაზე ან ტატიანაზე დაქორწინებაზე ოცნებობს. შეიძლება მართლაც ოცნებობს, მაგრამ ამას ხმამაღლა არ იტყვის, იმიტომ, რომ "ტეხავს". 

მართლაც ტეხავს. ქალისთვის კიდევ უფრო სამარცხვინოა, იმიტომ, რომ ასეთი უაზრო სიხარულით ქალი აღიარებს, რომ მთელი ცხოვრება იჯდა და ოცნებობდა, რომ რომელიმე სირიკო მას ცოლობას სთხოვდა. 

ანუ ისეთი საცოდავი ჩლუნგია, რომ ვიღაცა სირის კეთილ ნებაზეა დამოკიდებული. ეს ძალიან სამწუხაროა. ცოტა მეტი თავმოყვარეობა არ აწყენდა გოგოებს რა.

ასეთი დებილური დიალოგის მომსწრე გავხდი და ძალიან დამწყდა გული:

- "აუუუ მე უნდა ვიტიროოო! კიიი ვიცი, რომ სისულელეა, მაგრამ გიო ხელს რომ მთხოვს, ვიცი, რომ აუცილებლად ვიტირეეეეებ? - (სენტიმენტებს ყრიდა ერთი გოგონა). 

- "მე კიდე არ მესმის რა, სამი წელია ხვდებით ერთმანეთს და ხომ იცი, რომ ადრე თუ გვიან დაქორწინდებით და რატომ უნდა იტირო, ვითომ დიდი სიურპრიზი იყოს შენთვის? - უპასუხა მეორემ (ცოტა უფრო დალაგებულმა).

ყველა უთავმოყვარეო ქალზე ნერვები მეშლება. გასაგებია, რომ მასეთებად მათ საზოგადოება ზრდის, მაგრამ მაინც, აი მასეთი უტვინო წაკლების ბრალია, დღეს ქალები საცოდავ პოზიციაში, რომ არიან და რომ მათი ცხოვრების ერთადერთი მიზანი ჯერ სასწრაფოდ გათხოვება, ბავშვის გაჩენის შემდეგ კი განქორწინებაა. 

აი, რა იქნება ახლა სამი წლის მერე, სულაც რომ არ სთხოვოს იმ გიომ ხელი და უსინდისოდ მიატოვოს? დარდისგან მოკვდება საწყალი გოგო? ცხოვრების ერთადერთი აზრი დაეკარგება? თუმცა, არ მიატოვებს, ასე იშვიათად ხდება და დიდი ალბათობით, ის ბიჭი "წაიყვანს ცოლად" იმ საცოდავს, იმიტომ, რომ "შეუჩვეველ ჭირს შეჩვეული ჯობია"  თან, ახლების ძებნაც დაეზარება, ნელ-ნელა მელოტდება და იქაც ჭაღარები აქვს უკვე:))

წარმოიდგინეთ მამრი, რომელიც ქალის ნაჩუქარ ბეჭედს ხედავს და  სიხარულისგან დახტუნაობს: "ვაიმე, ვაიმე სიხარულისგან უნდა ჩავიფსაო". 

როგორი სანახავი იქნება ეს? 

მაგრამ ასე არ ხდება. სამწუხაროდ, მხოლოდ ქალს შეუძლია საქორწინო ბეჭედის დანახვაზე სიხარულისგან ჩაიფსას. ასეთ დროს კაცი უფრო თავშეკავებულად იქცევა: რამე უფრო მასშტაბური ოცნებები თუ არ გააჩნია, ჩუმად მაინც დაეგდება და სამარცხვინო სიხარულების გამოხატვებით თავს არ შეირცხვენს.

სიყვარული არ არსებობსო. რა თქმა უნდა არ იარსებებს? აბა, როგორ უნდა გიყვარდეს უაზრო ქალი, რომელმაც გათხოვება ცხოვრების მთავარ ოცნებად და მიზნად აქცია, თან ისე, რომ დიდი მნიშვნელობა არ აქვს ვინ იქნება ქმარი, მთავარია ცოტათი მაინც კაცს ჰგავდეს? ქალი, რომელიც 24 საათი ფინია ძაღლივით კუდში დასდევს კაცებს.

ფსიქიკურად ჯანმრთელ კაცს და ქალს ბევრად უფრო სერიოზული მიზნები, გეგმები და ოცნებები უნდა ჰქონდეთ ვიდრე შეუღლება/შეჯვარება და იაფფასიანი "რომანწიკა". 

საქორწინო ბეჭედის დანახვაზე სიხარულისგან ჩაფსმა და ამ ცირკის "ოცნებად" დარქმევა ერთუჯრედიანების ხვედრია. მთელი ცხოვრება იჯდე იოცნებო იმაზე, რომ ვიღაც სირიკო ბოლოს და ბოლოს ბეჭედს გაჩვენებს, ზუსტად იმ სიტუაციას ჰგავს, როცა მშიერი ძაღლი პატრონისგან ნანატრ ძეხვს ელოდება. ფუ ასეთ ქალებზე!

იხ. მსგავსი პოსტები: როგორ უნდა შეეტენო ცოლად ძმაკაცს..

ინფუზორია-ქალამანა აზრს გამოხატავს!

როგორ ფიქრობთ, რისგან ბოროტდება ადამიანი? გადატანილი სტრესისგან, ტრაგედიისგან?

არა! ტრაგედიების გადატანაც და ცხოვრების გაგრძელებაც შეგვიძლია და ბევრმა დავრწმუნდით კიდევაც, რომ უბედურებების შედეგად ჭკუიდან არ ვიშლებით. 

გაბოროტების ნამდვილი მიზეზი განადგურებული თვითშეფასებაა. ეს მაშინ ხდება, როცა ადამიანს ბევრჯერ აგრძნობინეს, რომ არარაობა და "მეორეხარისხოვანი ნაგავია". 

საღად მოაზროვნე, საკუთარ თავში დარწმუნებული, საკუთარი პიროვნების მიმართ პატივისცემის მქონე ადამიანი ვერ იქნება ბოროტი და მავნებელი. 

ანუ, მავნებლობა ფსიქიკური ტრავმის შედეგია. თავიდან ყველა ადამიანი კომპლექსების გარეშე იბადება. მისი დაკომპლექსების და ჩაგრვის პროცესი მერე იწყება, როცა ხან მშობლები და ხან გარშემო მყოფები ცნობიერად თუ ქვეცნობიერად, არწმუნებენ, რომ უმნიშვნელოა და არარაობაა. 

საწყალ ადამიანს გარშემომყოფების სჯერა და „აღიარებს“, რომ არარაობაა და აღარც ცდილობს ამ შეფასებას თავი დააღწიოს. ის ამას სამუდამო განაჩენივით ეგუება და მართლა არარაობა ხდება. თუმცა, ზოგი მაინც ცდილობს დაამტკიცოს, რომ არარაობა არაა და საკუთარ თავზე მუშაობას იწყებს და იმ ჭაობიდან თავის დაღწევას ლამობს, რომელსაც „სხვების აზრი“ ჰქვია. 

არარაობებად არ იბადებიან. ჩვენი არჩევანია ვინ ვიქნებით - ადამიანი თუ ინფუზურია-ქალამანა. 

თუ არ დაიბადე ლამაზი და ფიზიკურად ძლიერი, მაინც შეგიძლია მომავალში გახდე ლამაზიც, ძლიერიც და მდიდარიც. მთავარია არ გაბოროტდე იმ ადამიანების გამო, რომლებმაც დაგაჯერეს, რომ ნაგავი ხარ და ეს წყენა სიცოცხლის ბოლომდე გულში არ ატარო. მთავარია საკუთარ თავზე იმუშავო და მიკრობების კეტოგორიაში არ გადახვიდე.

ვინ არის ინფუზორია-ქალამანა? - ის, ვინც დაუჯერა სხვებს და შეეგუა იმას, რომ არარაობაა, ხელი ჩაიქნია საკუთარ თავზე და გაბოროტდა. გაბოროტდა და სხვისი ბედნიერების შურს. სოციალურ ქსელებში ცუდ კომენტარებს წერს და ცდილობს სხვებსაც გული ატკინოს. მისი ერთადერთი ფუნქცია და ჰობი სხვების კრიტიკა, გამწარება და წუწუნია. ის თავის შხამს ინტერნეტ-სივრცეში აფრქვევს და ჯანმრთელ ადამიანებსაც უშლის ნერვებს. 

ინტერნეტი შეუზღუდავია და ნებისმიერ ინფუზორია-მიკრობს "აზრის“ გამოხატვის საშუალებას აძლევს. დაუბანელი, სუნიანი არსება, რომელსაც კვირაში ერთხელ თავის დაბანა სუპერ სისუფთავე ჰგონია, ძეხვის სუნიანი თითებით კლავიატურაზე სისულეებს ბეჭდავს. ცუდს წერს ყველაზე და ყველაფერზე. არასოდეს არაფერი არ მოსწონს. ლანძღავს კარგსაც და ცუდსაც. ყველაფერზე მხოლოდ უარყოფით კომენტარებს წერს და იგინება. 

მოცლილ არარაობას ხუთი ფეიკ გვერდი აქვს და იქიდან ანთხევს ბოღმას. ასეთი *ლე გააზიარებს ვიღაცის პოსტს და თავის *ლე სამეგობროსთან ერთან ლანძღავს ავტორს, რომელსაც არც კი, იცნობს. ასეთ სირებს ეს „გამოხატვის თავისუფლება“ ჰგონიათ. 

შენ ნუ იქნები ასეთი გაბოროტებული ინფუზორია-ნაგავი!

იხ.პოსტი: ცხოვრებისგან დაჩაგრულები

ლონდა, ვანდა და ბედნიერი ქალები

დედაჩემს ვეხვეწებოდი, რომ გაკვეთილების მერე გახანგრძლივებულში არ დავეტოვებინე და მასთან სამსახურში წავეყვანე, სადაც ჩემი ბავშვური სამოთხე იყო.

იმდენად მიყვარდა ის ადგილი, რომ წლების შემდეგაც ხშირად მესიზმრებოდა და მენატრებოდა იქაური ყავის არომატი და ილიაუნის ბიბლიოთეკის მტვრიანი თაროები.

ჩემს სამოთეს მოჭორავე "ანგელოზებიც" ჰყავდა, რომლებიც თან საოცარი ყავის არომატს ქმნიდნენ და თან 80-იანი წლების თბილისის ყველაზე აქტუალურ თემებზე ჭორაობდნენ.

მაშინ „ჩემი ცოლის დაქალები“ კი არა „პროსტა მარიაც“ არ იყო ჯერ და ამიტომ, ქალების კოლექტივი თავიანთ დედამთილებს, მულებს და მეზობლებს ჭორავდა: ვინ რა კარგად ან რა ცუდად გათხოვდა და ასე შემდეგ. ოღონდ გაყრაზე მაშინ არ ჭორაობდნენ, იმიტომ, რომ გაყრა ისეთივე იშვიათი მოვლენა იყო, როგორც დღეს ჩოხებიანი გეების ქორწინება.

თან წიგნს ვკითხულობდი და თან ასეთ ფრაზებს ვისმენდი: „დედაჩემის დაქალი სულ ამბობდა: გოგოს ბავშვობიდანვე უნდა ასწავლო, როგორ იპოვოს კარგი ბიჭი და გათხოვდესო“. 

მაშინ ეს მეუცნაურებოდა, თორე შინაბერა ქალისგან რა გასაკვირი იყო ასეთი აზრები.

ქალების კოლექტივის თითქმის ყველა წევრი გათხოვილი ან უკვე დაქვრივებული იყო და ისინი მისია შესრულებული მესიების სიფათებით იჯდნენ და ორ პროვინციელ შინაბერა დებს გულშემატკივრობდნენ გათხოვებაში. 35-36 წლის დები, ლონდა და ვანდა ისეთი მოწადინებით ეძებდნენ „ქალურ ბედნიერებას“, რომ ჩემი ზღაპრების დასასრულზე მეტად ლონდას და ვანდას „ქმრის სამძებრო ოპერაციების ისტორიები“ მაინტერესებდა.  

ვანდა და ლონდა გამუდმებით იმას ყვებოდნენ, როგორი მოწესრიგებულები და კარგი დიასახლისები იყვნენ და რამდენს კარგავდნენ მათი სახით ეს ოხერი კაცები. 

ერთხელ ვანდა საავადმყოფოში იწვა და იქაც, ყველაფერი პერანგიდან დაწყებული პირსახოცებით დამთავრებული ისეთი მოწესრიგებული ჰქონდა, რომ მთავარმა ექიმმა თქვა: „აჰ ვანდა, ისეთი გოგო ხარ, რომ ვინც შენ ცოლად არ მოგიყვანა მე იმ კაცის დედა მოვტყან!“.

ერთ მშვენიერ დღეს ლონდაც და ვანდაც როგორც იქნა, გათხოვდნენ. ორი-სამი თვე მზითვებს განიხილავდნენ და შემდეგ ზარ-ზეიმით ქორწილებიც გადაიხადეს. ჯგუფში შინაბერები აღარ იყვნენ და მთავარი თემა ისევ დედამთილები და მულები გახდა. 

ლონდა ახალ ოჯახზე ნორმის ფარგლებში ჭორაობდა, აი მისი და ვანდა კი, სულ თავის ქმარს ემდურიდა. უფროსი ლონდა თავს უფრო ჭკვიანად თვლიდა და ერთხელ ვერ მოითმინა: „გაჩერდი ქალო, ძლივს ქRმები“ ვიპოვეთ და ახლა მთლა იდეალური არ მოუნდა ამას! სადაა იდეალური?"

ატყდა ხარხარი. სადააა იდეალური ქმარი, მთავარია სახლში სარეცხის თოკზე მამაკაცის შარვალი გქონდესო დაკიდებულიო.  

ეს 80-იან წლებში იყო. მას შემდეგ 30 წელი გავიდა. ჩემი სამოთხის მოჭორავე ანგელოზები ან ძალიან ბებრები არიან ან ამქვეყნად აღარ არიან, მაგრამ დღეს რა შეიცვალა? დღესაც მილიონობით ლონდები და ვანდები თითქმის დაბადებიდან "ქRმებს" ეძებენ და ყველაფერზე თანახმა არიან, ოღონდ სარეცხის თოკზე კაცის შარვალი ეკიდოს.

ერთი პერიოდი მახსოვს იყო ასეთი "მოდა", როცა პროვინციელი გოგონები თითქოს ვალის მოხდის გამო „დროებით“ თხოვდებოდნენ, ბავშვს აჩენდნენ და ერთ წელიწადში ეყრებოდნენ უვარგის ქმრებს და მერე იწყებდნენ რომანტიკაზე და ბედნიერებაზე ფიქრს.

ისე კი, განათხოვარი კიდე ჯანდაბას. აი, ტერმინი „შინაბერა“ იყო მწარე. მაგას ჯობდა "მარტოხელა დედა", "ქვრივი" ან თუნდაც ბოზი ყოფილიყავი. აი ეს „შინაბერა“ ძაან შეურაწმყოფელი იყო რა! J)) ამიტომაც უამრავ ნორმალურ ქალს სახლში კუანა, არაფრის მაქნისი დედის ბულკები ჰყავთ. მერე რა, რომ ქმარი არ მოსწონს და ტელესერიალის გმირებზე ოცნებობს. მერე რა, რომ შუა ზამთარში ღამის სამ საათზე ოთახს ანიავებს საშინელი სუნის გამო, სამაგიეროდ გვერდზე "ხინკლების შრედერი" ქმარი ხვრინავს, ქმარი ჰყავს, ესეგი „ბედნიერი ქალია“. 

ქალური შოვინიზმი

 

ვინ იცის, იქნებ კატალონიელ ქალებს, ვთქვათ, მექსიკელი ქალები არ მოსწონთ. ან შეიძლება ინგლისელი ქალები გერმანელ ელზას, მართას და ზელდას ან შოტლანდიელ ქალებს ზემოდან დაჰყურებენ, - "ფუჰჰ, ჩვენ ვჯობივართო"? ან იქნებ ფრანგი ქალები იტალიელ ქალებს ვერ იტანენ და დასცინიან?

რა ვიცი. შეიძლება ასეა. 

აქ საინტერესო ფაქტორი ის არის, რომ ერთმენეთისთვის კარგად ნაცნობი, თითქმის მშობლიური ერები, "თავისიანებს" ვერ იტანენ და სერიოზულად არ იღებენ. იქ, სადღაც ოკეანების გაღმა არსებობენ მაგარი ქალები, ეს "ჩვენიანები" კი, არაფერი, ნაგავია კაცო! ასე ფიქრობს ყველა. რომც არ თქვას, მაინც ასე ფიქრობს. მთავარია, რომ განსხვავებული და უცხო იყოს, მთავარია, "ჩვენიანი" არ იყოს. "ჩვენიანი არც მოდელი, არც მსახიობი და საერთოდ არაფერი "არ ვარგაო"!

მოკლედ, ფრანგ, გერმანელ, ინგლისელ, რუს, პოლონელ ან უკრაინელ ქალებს შეიძლება არ მოსწონდეთ ერთმანეთი, მაგრამ ეს არ ცვლის იმ რეალობას, რომ ყველანი ერთნაირი ვაგინების პატრონები არიან. არც ერთი არ შარდავს შანელ5-ით და არც ერთი ერი არ არის მასიურად ლამაზი. 

მაგრამ, კავკასიელებს ყველაზე მეტად არ მოსწონთ ერთმანეთი, თუმცა, ერთმანეთისგან დიდად არ განსხვავდებიან. ეს ერები ერთმანეთს ამრეზით უყურებენ და ერთმანეთის მიმართ დამაკნინებელ ეპიტეტებს არ იშურებენ. ამათთვის ფრანგი მიშელი სულ სხვა ფენომენია! ის ხომ ფრანგია, შესაბამისად, მაგარია და მხოლოდ შანელის სუნამოთი შარდავს.

ერთი ბებია "ქალაქელი სვეტი" მყავდა, მეორე კი მიწაზე მომუშავე გლეხი, რომელიც მხოლოდ აღმოსავლეთის მიმართულებით დაკლულ ცხვარს ჭამდა, აი სწორედ ის გლეხი ბებია, სხვა ეროვნების ხალხს უჯიშოებად თვლიდა! დარწმუნებული ვარ, შენი სოფლელი ბებიაც ასე ფიქრობს სხვა ერებზე! ყველგან მასეა. ქალაქელი ბებია კი, საერთოდ არ იყო შოვინისტი, იმიტომ, რომ მულტიკულტურულ გარემოში მუშაობდა და ზუსტად იცოდა, რომ ყველანი ერთნაირები ვართ.  

ანუ, ამ პოსტით რისი თქმა მინდა:

რადიო თავისუფლების ფეისბუქ-გვერდზე სტატია იყო გამოქვეყნებული, რომელშიც ქართველი პოეტის ნიკოლოზ ბარათაშვილის და აზერბაიჯანელი ხანის ქალიშვილის, ვინმე გონჩა ბეიმის სასიყვარულო ურთიერთობებზე იყო ვარაუდი. სტატიას რომ ახლდა იმ ფოტოს თუ დავუჯერებთ, გონჩა ბეიმი სილამაზისგან შორს იყო. მაგრამ, რას იზამ, იმ დროინდელ კაცებს ჯერ არ ჰყავდათ ნანახი ადრიანა ლიმა და ამიტომაც, მსუქანი გონჩა ლამაზი ეგონათ, ალბათ.

                                  

სტატიის კომენტარებში ერთი ისტერიული ქათმუშკა კიოდა: "რრასსს ამბობთ კაცო, ეკატერინე ჭავჭავაძის მოტრფიალე კაცს ეს სიმახინჯე როგორ შეუყვარდებოდაო! დიდი პოეტის ხსოვნას ნუ აყენებთო შეურაცხმყოფასო! ეკატერინე ჭავჭავაძე ულამაზესი იყოო!!" . 

იქნებ ეს ქათმუშაკა მართალს ამბობს მეთქი და ეკატერინე ჭავჭავაძე დავგუგლე.

აგერ ბატონო, ეკატერინე ჭავჭავაძის პორტრეტიც! ჰა გონჩა ჰა ეს, ერთმანეზე ვარესები! სილამაზის ნატამალი "ჩკა"! მაგრამ, ქათმუშკა უტიფრად მიმტკიცებდა, რომ მაწონი შავია.

ვაჩვენე პორტრეტი, - ერთი შენ ხარ ლამაზი და ერთი ეს ეკატერინე მეთქი და:

"არა, არა, ამ პორტრეტზე ეკატერინე ცუდად არის, ის პორტრეტი სადაც ლამაზად არის, დაიკარგაო!" - მაინც არ ცხრებოდა ქათმუშკა. 

ახლა, ეს ორი მსუქანი ქალი - ეკატერინე ჭავჭავაძე და გონჩა ბეიმი წარმოიდგინეთ გახდილები ქალთა აბანოში.. მითხარით რა კავშირი აქვთ ამ მსუქან კნეინებს სილამაზესთან? ან ერთს ან მეორეს? რა ცუდი გემოვნება ჰქონია ნიკოლოზ ბარათაშვილს :))

მაგრამ, იმ ტუტუც ქალს, რომელსაც ფეისბუქზე საცხოვრებელ ადგილად, წალენჯიხის ნაცვლად საფრანგეთი ჰქონდა მითითებული, ჰგონია, რომ ეკატერინე ულამაზესია, აზერბაიჯანელი გონჩა კი სიმახინჯე და " დიდი პოეტის შეურაცხყოფაა", იმიტომ, რომ "თათარი" და "უჯიშოა". მეც მყავდა შოვინისტი ნათესავები და ვიცი, რომ ერთუჯრედიანები არც ერთ ერს არ გვაკლია. 

ახლა ის გონჩა იგივე გარეგნობით რომ ყოფილიყო, ვთქვათ, ინგლისელი ლორდის ქალიშვილი მის როზამუნდა ბლექველი ან ფრანგი მადამ ეჟენი ბეზანსონი, მაშინ ალბათ იმ წალენჯიხელი გოიმი ქალის თვალში უსაზღვროდ ლამაზი და ელეგანტური ქალბატონი იქნებოდა. პროვინციული ვაგინები ოკეანის გაღმა, სხვა კონტინენტებზე მცხოვრებ "სხვანაირ" ვაგინებს ეტრფიან და ბაძავენ. რა უცნაური ლოგიკაა აქვთ ქათმუშკებს არა? 

აი მაგალითად, გერმანელ ელზას, ფინელ ჰილდას და ესპანელ იზაბელას, ეროვნების განმსაზღვრელ ნიშნად - მწვანე ფერის ვაგინები რომ ჰქონოდათ, მაშინ კიდე გავიგებდით უცხო ვაგინების გაღმერთების ფენომენს.

ბედნიერების სუნი

ჩემი ნაცნობი სულ წუწუნებდა, რომ მისი კოლეგა, ახალგაზრდა ბიჭი საშინლად ყარდა და მასთან ერთად ოთახში ჯდომა იმდენად უჭირდა, რომ კარ-ფანჯრებს ზამთარშიც ღიას ტოვებდა. მორიდებული ადამიანია ეს ჩემი მეგობარი და ვერც ეუბდებოდა: „წადი დაიბანე შენ კარგმოტ*ნულო“. 

ერთ მშვენიერ დღეს კი, გახარებული ყვებოდა, ის ბიჭი აღარ ყარსო და ამ სასწაულებრივი მეტამორფოზის მიზეზი თურმე დაწესებულების პირველ სართულზე სხვა ოფისში მომუშავე გოგონა ყოფილა, რომელიც შენობაში მყოფ ყველა მამრთან კეკლუცობდა და ერთი-ორჯერ ამ ჩვენს სუნიან ბიჭსაც გაუღიმა. 

იმ დღიდან სუნიანი ბიჭი ძალიან ხშირად გადიოდა ოთახიდან და აშაკარად უფრო ხშირად ბანაობდა. თუმცა, საუბედუროდ, „ბედნიერების სუნი“ დროებითი აღმოჩნდა. ის გოგო ვიღაც ცოლიან ტიპს გაეკიდა, სუნიანი ბიჭი კი, დეპრესიას დაუბრუნდა და ისევ აყროლდა. 

„ამ შენს სუნიან კოლეგას სასწრაფოდ სხვა სიყვარული უნდა მოუძებნო, თორემ ბოთკინს ვერ აცდები“ - ვღადაობდით. 

ერთი არანაკლებად მძიმე შემთხვევა მახსოვს: დეპრესიული-მემონტაჟე ბიჭი, თავისი ფიცხი და მურტალი ხასიათის გარდა საზოგადოებას კიდევ იმით გვსჯიდა, რომ საერთოდ არ ბანაობდა. მასთან მონტაჟის დროს ვოცნებობდით, რომ მინიმუმ აპრილის ბოლომდე არ გაეხადა ის ქუდი და მისი 5 თვის წინ დაბანილი თავის საშინელი სუნი ან გვეგრძნო. 

ყველა დუმდა. ნუ რა გინდა რომ თქვა? "მემონტაჟე ყარს და მასთან არ ვიმუშავებ" ხომ ვერ იტყოდი. 

ტიპი სულ დეპრესიაში იყო. მისი ქრონიკული დეპრესიის მიზეზის ახსნასაც ვცდილობდით, იქნებ რამე სჭირს და იმიტომ არის სულ დეპრესიაში, მაგრამ როგორც დეპრესიისკენ მიდრეკილ ყველა ჩლუნგს, მასაც სერიოზული პრობლემა არ ჰქონდა. ანუ დიდი ტრაგედია მის ცხოვრებაში არ იყო. 

მგონი სულ ერთ ადგილზე ჯდომისგან ემართებოდა ის მარაზმი. ნუ, უბრალოდ მუდო იყო რა. Унылое гавно..

Smelling bad, ანუ აყროლება - ფსიქიკური აშლილობის დიაგნოზია. 

დიახ, ჯანმრთელი და ბედნიერი ადამიანი არ ყარს. სადმე, რამე თუ გიყარს, ესეგი უბედური მუტანტი ხარ. 

ადამიანის სულიერი მდგომარეობის განსაზღვრა სწორედ მისი არ დაბანვის სურვილით და სუნით არის შესაძლებელი. რაც უფრო მეტად ყარს, მით უფრო უბედური და საცოდავია. 

წყალი მარტო დასალევად კი არ არის! ცივილიზაციის პირობებში, როცა წყლის ჭიდან ამოტანა აღარ გვიწევს, როგორ შეიძლება, ფსიქიურად ჯანმრთელი ადამიანი, ნუ ჯანდაბას, ყოველდღე თუ არა, კვირაში ორჯერ მაინც არ ბანაობდეს? 

შეიძლება ადამიანი საკუთარ სუნს ვერ გრძნობდეს, მაგრამ ლოგიკურადაც ვერ აზროვნებს? ორი კვირა თუ არ იბანავე ესეგი უკვე ყარხარ და გარეთ ნუ გადიხარ და გარშემომყოფებს ნუ აწუხებ სუნით რა. 

ფსიქიკურად და ფიზიკურად ჯანმრთელი ადამიანი სისუფთავეს და სასიამოვნო არომატებს უნდა აფრქვევდეს. 

მოკლედ, წადი იბანავე! 

სათნო ბოზები

რას ფიქრობთ, როცა რელიგიურ ღონისძიებებზე ყველაზე „სათნო“, ყველაზე „სულიერად ამაღლებული“ და „ღვთის მორჩილი მონას“ სახით ის ქალები სხედან (ან დგანან), რომლებსაც საზოგადოებაში ცუდი რეპუტაცია აქვთ? 

როცა „პატიოსანი“ დეიდები ჰა-ჰა და ჰი-ჰი თავის ამბავში არიან, პუტანკებად ცნობილები კი, "გულიანად ლოცულობენ"?

ბავშვობაში მიყვარდა რელიგიურ დღესასწაულებში მონაწილეობის მიღება და დიდი ინტერესით ვაკვირდებოდი ისეთ სიტუაციებს, როდესაც ჩემს მეზობელ "ოჯახის ქალებს" სულ ცალ ფეხზე ეკიდათ ლოცვებიც და რიტუალებიც და ვერც მალავდნენ რომ მხოლოდ საჩვენებლად და საჭორაოდ იკრიბებოდნენ; უბნის "პუტანკები" კი, ხაზგასმულად მოკრძალებულად ჩაცმულები „გულით, სულით და ფიქრებით“ ვითომ "ღმერთან იყვნენ.

-  „ერთი ამას უყურე ქალო რა დღეშია, ახლა ვითომ ცოდვები მოინანია თუ რა?“ - იტყოდა ხოლმე ერთი პატიოსანი დეიდა.
-  „უიმე, ქალო, იქნებ სწორ გზაზე დადგა, რა გინდა?“ - კისკისებდა და იაზვობდა მეორე.

-  „ვაი ამის პატრონს, ამისგან ქალი აღარ გამოვა“ - გამოუტანდა განაჩენი მესამე.

მე კიდე, 11 წლის ბავშვის ჭკუით მჯეროდა, რომ რომელიმე პუტანკა ცოდვებს მართლა მოინანიებდა და იმ დღიდან "წმინდა ქალწულად" იქცეოდა.

უკვე მოგვიანებით, სკოლას რომ ვამთავრებდი, მივხვდი, რომ პატიოსან დეიდებსაც, ჭორიკანა ოჯახის ქალებსაც და პუტანკებსაც ერთნაირად ეკიდათ ცალ ფეხზე რწმენაც და ღმერთიც. 

კდემამოსილი ჭორიკანა  დეიდებიც და სათნო ბოზებიც მხოლოდ საჩვენებლად კარგი ქალების და კარგი ადამიანების როლს თამაშაობდნენ.

რა კარგია არა? 

რაც გინდა ჩაიდინე, რა ნაგავიც გინდა იყავი, საჯაროდ მორწმუნეს როლს თუ ითამაშებ და ცოდვებს "მოინანიებ" ბრბო ყველაფერს გაპატიებს, მთავარია ღმერთის სახელი ხშირად და რაც შეიძლება ხმამაღლა ახსენო.

ხალხი ასეთებს ამართლებდა კიდევაც: მერე რა, ერთხელ, 5 ჯერ (ან 500 ჯერ) თუ შეცდა ადამიანი? ახლა ხომ დადგა ღმერთის გზაზეო! 

ყველაზე სასაცილო კი ის მომენტია, როცა უცებ "გასათნოებული" ბოზები  "ურწმუნოებს" გვასწავლიან ჭკუას: ნწ, ნწ, როგორ შეიძლება! გოგო, აზრზე მოდი, ღმერთის სახელი არ დაივიწყო!

ისეთებსაც ვიცნობ, რომლებსაც 10-ჯერ შეუცვლიათ რწმენა და კარგა ხანს ვერ იღებნენ გადაწყვეტილებას, რომელი რელიგიას უკან დაიმალონ და დღემდე სიტუაციიდან გამომდინარე, სხვადასხვა როლებს თამაშობენ. 

ზოგი კრიშნადან იწყებდა, მუსლიმობით ამთავრებდა და მერე საერთოდ ფეხებზე იკიდებდა რელიგიას და ბოლოს თანამედროვე კოსმოპოლიტი ხდებოდა, მერე კი ისეც თავიდან გადიოდა რელიგიურ წრეზე.

მას შემდეგ, დემონსტრაციულად  „სათნო-სიფათიან" მორწმუნე ქალებს ეჭვის თვალით ვუყურებ და ჩემდაუნებურად ვფიქრობ: "უუუ შენ მე რომ ვიცი ისეთო!"