Tuesday, 9 October 2012

როგორ გამოიყურება მანიაკი?

ანდრეი ჩიკატილო - სერიული მკვლელი, მანიაკი

Жестокость - сугубо человеческое качество.


ჯანმრთელი ფსიქიკის ადამიანი ვერ იქნება სადისტი. ამისთვის მახინჯი ფსიქიკის ავადმყოფი უნდა იყო. 

როგორ გამოიყურებიან სადისტები?  
როგორ ამოვიცნოთ მანიაკები

ფსიქიატრების აზრით, სამწუხაროდ, პოტენციური მანიაკის ან სადისტის გარეგნული ნიშნებით ამოცნობა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ხშირად მათი ამოცნობის ერთადერთი საშუალება ჩვენი ინტუიციაა. 

ანდრეი ჩიკატილოს მსგავსი, ერთი შეხედვით, ვითომ უწყინარი, მაგრამ სინამდვილეში ძალიან საშიში ცნობილი მანიაკების გარდა, ფარული ან პოტენციური მანიაკებიც არსებობენ, რომლებიც გაცილებით მეტნი არიან ვიდრე წარმოგვიდგენია. ისინი ცხოვრობენ ჩვენს სამეზობლოში, უბანში. შეიძლება, ასეთ ადამიანს შორიახლოს 15-20 წელი იცნობდე და არც იცოდე, რომ ის პოტენციური სადისტი (ან პედოფილია). შეიძლება, ასეთი ადამიანი თავადაც ბოლომდე ვერ აცნობიერებდეს საკუთარ ავადმყოფობას. 

მათი იდენტიფიცირება ძალიან ძნელია, რადგან ისინი თავიანთ სისასტიკეს მხოლოდ მაშინ ამჟღავნებენ, როდესაც დარწმუნებულები არიან, რომ დაუსჯელები დარჩებიან. 

მაგალითად, ომების დროს გაუპატიურებული და მოკლული ქალები, ბავშვები და საერთოდ, განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი მკვლელობები ვისი ნამოქმედარია, ხომ ხვდებით? იგივე ფარული მანიაკების, რომლებიც ჩვენ გარშემო ან თუნდაც, სამეზობლოში ცხოვრობენ. აი იმ მანიაკების, რომლებიც 20 წელია ჩვენი მეზობლები იყვნენ და მათზე ცუდი არაფერი გაგვიგია, მაგრამ, ომში 10 წლის ბავშვი გააუპატიურეს. ისეთები, რომლებიც მახინჯი სურვილების დასაკმაყოფილებლად ომში „თავისუფალ ველს“ პოულობენ. ნებისმიერი ქვეყნის, ნებისმიერ ომში არაადმიანების ნაკვალევი რჩება. 


არიელ კასტრო, "კლივლენდელი მანიაკი"
პიტერ სკლიფი. სერიული მკვლელი, რომელიც ბოზებს კლავდა

ტედ ბანდი - მეოცე საუკუნის ყველაზე სასტიკი სერიული მკვლელი 


ალექსანდრ პიჩუშკინი - სერიული მკვლელი, მანიაკი

ხშირ შემთხვევებში, მანიაკებს მათი მეზობლები და გარშემომყოფები წლების განმავლობაში კეთილსინდისიერ მოქალაქეებად იცნობდნენ და მათი გაშიფრვა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო.

მაგალიათად, კოლუმბიელი მღვდელი დანიელ კამარგო წლების განმავლობაში მოძღვრის მანტიის უკან იმალებოდა და 30 ახალგაზრდა ქალი ჰყავდა გაუპატიურებული და მოკლული. 

ანდრეი ჩიკატილო, სამაგალითო მეზობელი, კარგი მეოაჯახე და წარმატებული პედაგოგი იყო. 

ტედ ბანდიმ ბრწყინვალედ დაამთავრა ვაშინგტონის უნივერსიტეტი და მაღალი ინტელექტით გამოირჩეოდა. გააუპატიურა და მოკლა 30-ზე მეტი ქალი, ზოგიერთის გვამი სახლში წაიღო სადაც მათთან ერთად ცხოვრობდა, ჰქონდა სექსი და "მათთან ერთად" ტელევიზორს უყურებდა.



სისასტიკე - ბავშვობაში მიღებული ძლიერი ფსიქიკური ტრავმის  შედეგია..?



ერთ რამეში კი დარწმუნებული იყავით, თუ შეამჩნიეთ რომ, ბავშვი კატების და სხვა ცხოველების წამებით ერთობა, დიდი ალბათობაა იმისა, რომ ის მომავალი მანიაკი იზრდება. ფრანგი ფსიქოთერაპევტების აზრით, პათოლოგიური მიდრეკილებები და გადახრები ჯერ კიდევ სკოლამდელ ასაკში ვლინდება. თავიდან ბავშვი პატარა სისაძაგლეებს სჩადის, შემდეგ კი, როდესაც დაუსჯელი რჩება, შინაური ცხოველების წამებაზე გადადის. მაგალითად, ამერიკელი სერიული მკვლელი ედ კამპერი ბავშვობაში კატების წამებაზე „გადიოდა პრაქტიკას“, შემდეგ კი, მოზარდობის ასაკში თავისი მანიაკალური პრაქტიკა სტუდენტ გოგონებზე გადაიტანა. 

მანიაკებად არ იბადებიან.. 


ფსიქიატრების აზრით, ძალიან იშვიათ გენეტიკურ მიდრეკილებებს თუ არ ჩავთვლით, ადამიანები მანიაკებად არ იბადებიან. ისინი ბავშვობაში გადატანილი ფსიქიკური ტრავმების შედეგად ყალიბდებიან მანიაკებად. 

ფსიქიატრი ალექსანდრ ბუხანოვსკი, რომელიც "ჩიკატილოს" შემთხვევას იკვლევდა, კითხვაზე: მანიკებად იბადებიან თუ მერე ხდებიან?- ასე პასუხობდა: 

„ეს პროცესი ნელ-ნელა ფორმირდება. ასეთ მდგომარეობამდე ადამიანი ეტაპობრივად, იმ გარემოებების მეშვეობით მიდის, რომლებიც მის ფსიქიკაზე უარყოფით გავლენას ახდენენ. ნებისმიერი ფსიქიკური პათოლოგიები ადამიანის ნერვულ სისტემასთან არის დაკავშირებული, რომელზეც გარე ფაქტორები მოქმედებენ. ანუ, ხშირ შემთხვევაში, მანიაკებს და ფსიქოპატებს თავად გარემო ქმნის". "თავდაპირველად  ბავშვი ცარიელი ქაღალდის ფურცელივით სუფთა იბადება, მის გარშემო მყოფი ადამიანები კი, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ამ თეთრ ქაღალდზე მომავალი ადამიანის ხასიათს „წერენ“. ძალიან ხშირად, მშობლებს ავიწყდებათ, რომ მხოლოდ მათზეა დამოკიდებული თუ როგორი გაიზრდება მათი შვილი“ - ამბობს ბუხანოვსკი.

ჩიკაგოს ფსიქიკური შეფასებების ცენტრის (The Chicago Institute for Psychoanalysis) დირექტორს, დოქტორ ელენ მორისონს მიაჩნია, რომ მანიაკების ფსიქიკა დაპროგრამებულივით ჰგავს ერთმანეთსმისი თქმით, ასეთი ადამიანების ფსიქიკური განვითარება ბავშვობის გარკვეულ ასაკში წყდება. უფრო მოგვიანებით კი, მანიაკის ფსიქიკაში იწყება სტადია, როდესაც ის საკუთარი „მნიშვნელოვანობის“ გრძნობით ტკბება, ანუ თავს სრულფასოვნად მაშინ გრძნობს, როცა მასზე უფრო სუსტებს აწამებს.

სადისტური ფსიქიკის კვლევის ჩატარების დროს, დოქტორ მორისონმა უამრავ სერიულ მკვლელთან და მანიაკთან საუბარში 800 საათი გაატარა და აშშ-სა და სხვა ქვეყნების 45 მოძალადე-მანიაკის შემთხვევა შეისწავლა. მორისონი მანიაკების ახლობლებს, მეზობლებს და ოჯახის წევრებსაც ხვდებოდა. 
ის ყვება, რომ განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი სერიული მკვლელობების ერთ-ერთ ავტორთან შეხვედრის დროს ურჩხულის გარეგნობის მქონე საშინელ ტიპს ელოდებოდა და ძალიან გაუკვირდა, როდესაც ოთახში დაბალი ტანის, კეთილად მომღიმარე ადამიანი დახვდა. დოქტორის მტკიცებით, სადისტებს განსხვავებული გარეგნობა ან საფრთხის მანიშნებელი რაიმე ინდიკატორი არ აქვთ, რაც მათ იდენტიფიცირებას თითქმის შეუძლებელს ხდის. 

მანიაკების ფსიქიკის დეტალური შესწავლის შემდეგ, მორისონი ერთმნიშვნელოვან დასკვნამდე მივიდა: თუ მონსტრი სიკვდილით არ დაისაჯა და ციხეში იხდის სასჯელს, სასჯელის მოხდის შემდეგაც მისი გათავისუფლება არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება.

პ.ს.
რამდენი სადისტი იმალება ნორმალური მოქალაქის იმიჯის უკან? ეს კითხვები უპასუხოდ დარჩება, ერთი რამ კი ცხადია: პლანეტის ყველაზე ბოროტი არსება - ადამიანია! ეს ვიდეო ნახე და თავად დარწმუნდები!

Sunday, 12 August 2012

მასობრივი იდიოტიზმი


With fame I become more and more stupid,
which of course is a very common phenomenon. 
Albert Einstein (1879 - 1955)

თქვენი აზრით, რა ჭკუის პატრონია ბრუნეის სულთანი რომელმაც თავის ტუალეტებში ოქროს უნიტაზები დაამონტაჟებინა? ან რატომ გადაწყვიტა, რომ მისი ტრაკი განსაკუთრებულია? 

ან ზრდასრული ქალი რა ჭკუის პატრონი უნდა იყო, რომ ოპერაციები გაიკეთო მხოლოდ იმისთვის, რომ ჰოლივუდის რომელიმე ვარსკლავის კლონი და კარიკატურა იყო? 

პოპულარული ჟურნალები ვარსკვლავების და მათი შვილების ფოტოებისთვის რატომ იხდიან მილიონებს, თითქოს ისინი ღვთის შვილები ყოფილიყვნენ? 

იმიტომ, რომ დღესაც არსებობენ ჩლუნგები, რომლებიც რონალდუს შარდს და კარდაშიანის ტრაკს აღმერთებენ.

ინდოეთში თურმე ბოლივუდის ვარსკვლავების სახლებთან 200-300 ათასი ადამიანი იკრიბება და საათობით მათი კუმირის გამოჩენას ელოდება. ევროპაში და ამერიკაში უამრავი ადამიანი ნებისმიერ ამინდში საათობით ელოდება, თუ როგორ გაივლის წითელ ხალიჩაზე რომელიმე ვარსკვლავი. ნახევარწუთიან სარეკლამო რგოლებში გამოჩენითვის "ვარსკვლავები" მილიონობით დოლარს იღებენ, იმიტომ, რომ იმ რეკლამაში ანჯელინა ჯოლის, ირინა შეიკის ან დევიდ ბექჰემის „ღვთაებრივი“ პერსონის გამოჩენის შემდეგ, რეკლამირებული პროდუქციის მიმართ გამოყლევებული ხალხის ინტერესი გაიზრდება. 

ბიზნეს-სამყარო ხალხის იდიოტიზმის ხარჯზე არსებობს. იდიოტები რომ არა, ბევრი პროდუქცია არ გაიყიდებოდა. 

არსებობენ ჭკვიანები, რომლებმაც იციან როგორ მოახდინონ დებილი მასებით მანიპულირება. 

შეიძლება, რომელიმე მსახიობი ან მომღერალი მოგწონდეს, წახვიდე მის კონცერტზე. ჯანდაბას, კონცერტის ბილეთზე უდიდესი თანხაც გადაიხადო, მაგრამ მათი გაღმერთება/გაფეტიშება უკვე დეგენერატობის და ფსიქიკური აშლილობის ნიშანია

ელიზაბეთ ტეილორის ან მერლინ მონროს პირად ნივთებს აუქციონებზე საშინელი ფასები აქვთ, ვიღაცა კოლექციონერები მათ შესაძენად დიდ თანხებს იხდიან. ნეტავ რა ჯანდაბაში სჭირდებათ? რომ მოკვდებიან თავიანთ კუბოში მოათავსებინებენ? 

                                
და ეს ხდება მაშინ, როდესაც შიმშილისგან მილიონობით ბავშვი იღუპება. ჩვენ მშვიდად ვუყურებთ, თუ როგორ იხარჯება უზარმაზარი თანხები ეგოისტი ადამიანების ხუშტურებზე და პიკასოს აჯღა-ბუჯღებზე. 

ან თუნდაც, რაში გვჭირდება ღმერთები და მეფეები, დედოფლები ან ბელადები?

ერთი პერიოდი ინგლისის პარლამენტმა გამოაცხადა, რომ აღარ შეინახავდა მუქთაქორა სამეფო ოჯახს ქვეყნის ბიუჯეტის ხარჯზე. სწორედ ამიტომ მოაწყვეს პრინც უილიამის ქორწილის სპექტაკლი, რომ უხეირო სამეფო კარისკენ ხალხის ყურადღება მიიპყრონ. ელიზაბეთი რომ მოკვდება დარწმუნებული ვარ, "სამეფო კარის ღვთაებრივობაც" მორჩება! ინგლისი მუქთაქორა სამეფო ოჯახის მოშორებას ცდილობს, ჩვენთან კი, ხელოვნურ სამეფოს, მონარქიას ქმნიდნენ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ინგლისს მიბაძონ.

სანამ  ჩვენ დებილები ვიქნებით, სამყაროც უსამართლო იქნება. 

ყოველთვის იქნებიან ჭკვიანები, რომლებიც ხალხის მანიპულირებით გამდიდრდებიან. 

ახლა თუ გნებავთ "მასონები", თუ გნებავთ "გასტონები" უწოდე, რა მნიშვნელობა აქვს რა "ჯანდაბოსონები" არიან? 

თავმოყვარე, ჭკვიანი ადამიანი არ გახდება მანიპულაციის მსხვერპლი და არავის არ მისცემს თავის გაბრიყვების უფლებას. მას არ ეყოლება კუმირი და არავის არ გააფეტიშებს. თავმოყვარე ადამიანი არ ემხრობა სხვების აზრს! 

შენ თუ შეგიძლია გადაიხადო უზარმაზარი თანხა კაბაში, რომელიც მერლინ მონროს ან ანჯელინა ჯოლის ეცვა, ესეგი იდიოტი და ანჯელინას ქვედა საცვალი ხარ.

Saturday, 4 August 2012

პოლიტიკა = რელიგია, რელიგია = პოლიტიკა




Religion can never reform mankind because religion is slavery
Robert G. Ingersoll (1833 -1899)

დღეს უკვე შენც იცი, რომ რელიგია მასებით მანიპულირების საუკეთესო საშუალებაა და მისი მიზანი სულაც არ არის "ჩვენი გზააბნეული სულების გადარჩენა". 

რელიგია ოდითგანვე საზოგადოების "დაბალი ფენისთვის" წარმოადენდა სულიერ საყრდენს, "ძლიერნი ამა ქვეყნისა" კი, მას მხოლოდ პოლიტიკური მიზნებისთვის,  დებილი მასებით მანიპულირებისთვის იყენებდნენ. 

საზოგადოების მანიპულირებაში რელიგია პოლიტიკაზე უფრო ძლიერია და 
მას ხალხის ცნობიერებაზე ბევრად უფრო დესტრუქციული გავლენა აქვს ვიდრე პოლიტიკას. 

პოლიტიკაში ხომ მთავარი მიზანი პოლიტიკურ კონკურენციაში გამარჯვებაა, აი რელიგიაშიც ზუსტად ისეთივე ბრძოლა მიმდინარეობს. და ხშირად ის უფრო მეტი სისასტიკით უსწორდება კონკურენტებს. რელიგიურ კონკურენციას პოლიტიკურ კონკურენციაზე უფრო აგრესიული, უფრო სასტიკი წესები აქვს. 

რაც თავი გვახსოვს, ეკლესიას არ უყვარს მეჩეთი, მეჩეთს არ უყვარს ეკლესია, სინაგოგა და ასე შემდეგ. დებილი ბრბო კი, თავისი ერთუჯრედიანული რწმენების გამო ერთმანეთს ხოცავს. 

ადამიანებში ყველაზე დიდ სიძულვილს სწორედ რელიგიური კონკურენცია აღვივებს. ამდენი ომი და უბედურება ზუსტად რელიგიების არსებობის გამო ხდება. 

რელიგია დღესაც ისეთივე აგრესიულია, როგორც ინკვიზიციის დროს იყო. ისევე, როგორც ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს იყო, როდესაც პაპი ურბანი ხალხის რწმენას პოლიტიკური ინტერვენციებისთვის იყენებდა. 

კაცობრიობის ისტორიაში უამრავი ვითომ "ეროვნულ-განმათავისუფლებელი" მოძრაობები სწორედ აგრესიული რელიგიური ლოზუნგების ქვეშ მიმდინარეობდა. თითქმის ყველა პოლიტიკურ ამბიციას რელიგიური შეფუთვა ჰქონდა. 

ქრისტეზე გადაღებულ ყველა ფილმში არის ეპიზოდები, სადაც ჯალათებმა იესოს ეკლის გვირგვინს უმზადებენ: "შენ მეფე ხარ? აი შენი გვირგვინიო!" იმიტომ, რომ მრავალრიცხოვანი მიმდევრების გამო, იერუსალიმის სამეფო კარი ქრისტეს "პოლიტიკურ კონკურენტად" მიიჩნევდა და სულ არ აინტერესებდა მისი ფილოსოფია და ქადაგებები. მას ბევრი მიმდევრები ჰყავდა და ეს საკმარისი, იყო მის მოსაშორებლად. იერუსალიმის ხელმწიფე მას პოლიტიკურ საფრთხედ მიიჩნევდა: ხალხი ჩვეულებრივ მოკვდავს არ დაემორჩილებოდა, მაგრამ "ღვთაებრივი უნარების" მქონე არაჩვეულებრივ "ზე-ადამიანს" დაუჯერებდა. ალბათ იმ პერიოდიდან ჩამოყალიბდა რელიგია, როგორც მასებით მანიპულირების ძლიერი ბერკეტი. 

იგივე ხდებოდა აგრესიულ მუსულმანებთან: მე-6 საუკუნეში არაბეთში მუსლიმების "წმინდად" წოდებული ომი, სინამდვილეში ორ ნათესავურ კლანს შორის ხელისუფლებისთვის ბრძოლა იყო.

ის "წმინდა ყურანი", რომლის შემადგენლობასაც, თურმე ციდან ანგელოზი კარნახობდა მუჰამედს, რომელმაც წერა კითხვა არ იცოდა, მაგრამ თურმე წერდა და ის ძველი სახარება, რომელიც იმ დროინდელი იერუსალიმის ამორალური ისტორიის ქრონოლოგიაა, სამწუხაროდ, არავის წაუკითხავს. რომ ვეკითხები არავის არ წაუკითხავს, მაგრამ რატომღაც დარწმუნებულები არიან, რომ იქ ღმერთია! 

არადა, რომ მოიცალოთ და წაიკითხოთ ყველა რელიგიური წიგნი, გარანტიას გაძლევთ, რომ აღარ იქნებით უჭკუო არსებები. 

ზოგადად, უჭკუო ადამიანებს უყვართ ღმერთების და წმინდანების შექმნა და მათი თაყვანისცემა, მაგრამ ძველი ადამიანები ხომ პრიმიტიულები იყვენენ და ყველაფრის სჯეროდათ და თქვენ რა გჭირთ 21-ე საუკუნეში, როცა ყველა უთოდან ინფორმაცია ისმის? იქნებ დროა საჯდომით კი არა, თვინით იაზროვნოთ?

ჯვაროსნული ლაშქრობა - "წმინდა საფლავის დასაბრუნებლად" გაჩაღებული ომი.  პაპი ურბანის "ბრწყინვალე", თუმცა წარუმატებელი პოლიტიკური სვლა

რადიკალი მუსლიმები

ამბიციური ბუდისტები
ბუდისტებისგან დევნილი მუსლიმები, მიანმა


Wednesday, 4 July 2012

შიშველი მეფის სინდრომი


”მე ხომ ბრიყვი არა ვარ! - გაიფიქრა მოხელემ  
- მაშასადამე, გამოდის, შესაფერისი არა ვარ იმ მშვენიერი ადგილისათვის, 
რომელიც მიკავია სამეფო კარზე? 
საკვირველია! ყოველ შემთხვევაში, არ უნდა შევიმჩნიო 
და იგი შეუდგა მისთვის უხილავი ქსოვილის ქებას, 
აღფრთოვანება გამოთქვა ფერებისა და ქარგის გამო. 
- ოჰ, ძალზე მომხიბვლელი ქსოვილია! - მოახსენა მან მეფეს”.

                                                          (ჰანს კრისტიან ანდერსენი "შიშველი მეფე")

გახსოვს ალბათ, სკოლაში როგორ გინდოდა ყოფილიყავი ისეთი, როგორებიც სხვები არიან, სხვებს როგორც ეცვა, ისე უნდა გეცვა შენც, უსმენდი იმ მუსიკას, რომელსაც სხვები უსმენდნენ, თუ არადა, მოზარდების დაცინვის და ბულინგის მორიგი ობიექტი შენ გახდებოდი. 12-14 წლის მოზარდებს ხომ საკუთარი ინდივიდუალობის გამოხატვის ეშინიათ და ერთმანეთს ბაძავენ. 

თუმცა, მიმბაძველობა მარტო ბავშვების და მოზარდებისთვის დამახასიათებელი თვისება როდია. ადამინები ყველა ასაკში მაიმუნებივით ერთმანეთს ბაძავენ. ერთნაირად ცხოვრობენ. ზრდასრულებში ეს მიმბაძველობა უფრო დიდი საცოდაობაა, საზოგადოება ცხვრის ფარას ან ვირთა ჯოგის ინსტიქტით ცხოვრობს. 

"შიშველი მეფის სინდრომი" - არის საკუთარი აზრის გამოხატვის შიში.
როდესაც ზრდასრული ადამიანი სხვების მოსაწონად ცხოვრობს და ასე ვთქვათ, "ვირების საერთო ნახირში ყროყინებს". 

დაბადებიდანვე სხვებისთვის ცხოვრობ.

ჯერ აბიტურიენტობის პერიოდში, უფროსების "რეკომენდაციით", ირჩევ მოდურ ან პრესტიჟულ პროფესიას, რადგან 17-18 წლის ასაკში რთულია შენით განსაზღვრო შენი ნამდვილი პროფესიული მოწოდება. ხშირად კი, მოზარდი თავის ოცნებებზე და ინტერესებზე უარს ამბობს და იმ დროისთვის პოპულარულ ფაკულტეტზე აბარებს, სხვებს რომ არ ჩამორჩესმეოთხე კურსზე ან უფრო გვიან კი ხვდება, რომ შერჩეულ პროფესიასთან საერთო არაფერი აქვს.

პროფესიის "შერჩევის" შემდეგ, აუცილებლად უნდა დაოჯახდე და 30 წლის სანამ გახდები უნდა გყავდეს შვილი. არ აქვს მნიშვნელობა სასურველი პარტნიორი იპოვე თუ არა, დრო ელვის რაშით გარბის და საზოგადოების მიერ დანიშნული „დედლაინი" ახლოვდება. უნდა იჩქარო და დაქორწინდე თავად "ქორწინების ფაქტზე" და არა კონკრეტულ ადამიანზე. იმიტომ, რომ ყველა "ნორმალურ" ადამიანს უნდა ჰყავდეს ოჯახი, შვილები. თუ ამ "სტანდარტებს" არ აკმაყოფილებ, თავს უიღბლო, არშემდგარ პიროვნებად და რატომღაც დამნაშავედ იგრძნობ. რომც არ იგრძნო, სხვები მაინც გაგრძნობინებენ და დიდი სიამოვნებით მიგახვედრებენ, რომ "ბრაკი ხარ"! 

                                           

ყოველ დებილ ბრბოში ან თუ გნებავთ, კოლექტიურ-სტანდარტულად მოაზროვნე ბიომასაში თითო-ოროლა ინდივიდუალისტიც მოიძებნება, მაგრამ  მასეთებს, როგორც წესი გიჟებს ეძახიან :))

მოკლედ, ადამიანს მთელი ცხოვრება საკუთარი სურვილების და ინდივიდუალობის ჩახშობა უწევს, რადგან სხვების ეშინია. სხვების მოსაწონად ცხოვრობს და რა ჰქნას? თანაც მთელი ცხოვრება. დაბადებიდან გარდაცვალებამდე.

ჯერ მშობლებისთვის, მერე მეუღლისთვის, მერე შვილებისთვის და ასე შემდეგ. სიკვდილის მოახლოვების მომენტში უცებ ხვდება, რომ აბსოლუტურად უაზროდ უცხოვრია. მთელი ცხოვრება ეგონა, რომ სწორად იქცეოდა და სიკვდილის წინ, სიცოცხლის ბოლო წამებში ხვდება, რომ არასოდეს არ იყო ბედნიერი.

რამდენ დროს ვკარგავთ ფუჭად. როგორ უაზროდ ვიძაბებით, ვნერვიულობთ სისულელეებზე და სხვებს ვეჯიბრებით: კარიერაში, ოჯახის შექმნაში, სილამაზეში და საერთოდ ყველაფერში. გამუდმებით ვიღაცეებს რაღაცეებს ვუმტკიცებთ. ეგო გვაიძულებს ვაკეთოთ ის, რაც სინამდვილეში არ გვინდა და საერთოდ არ გვჭირდება. ყველაფერს ვაკეთებთ მტრების ან მეგობრების ჯინაზე. 

ამ უაზრო შეჯიბრში ადამიანი ადრე თუ გვიან, მაინც მარცხდება და დეპრესია ეწყება. საკუთარ თავს არშემდგარ, უიღბლო პიროვნებად თვლის. ეგო, პატივმოყვარეობა და ბოღმა ახრჩობს. რა სამწუხაროა, რომ არავის არ გვახსოვს, რომ ყოველი ფუჭად დახარჯული დრო და ყოველი უაზროდ გასული დღე უფრო სერიოზულ "დედლაინს", ანუ სიკვდილს გვიახლოვებს. იმ დედლაინს, როცა ყველაფერი სულ ერთია. ცხოვრება ხანმოკლეა, ჩვენ კი, ძალიან გვიან ვხვდებით, რომ მთელი ცხოვრება მხოლოდ უაზრო სპექტაკლის მონაწილეები ვიყავით. ადამიანებს დამოუკიდებლად ფიქრი ეზარებათ და მათ ნაცვლად სხვები ფიქრობენ და მათ ბედს წყვეტენ. 

საუკუნეების განმავლობაში ხალხი პრიმიტიული რელიგიური დოგმებით ცხოვრობდა და დღესაც ებღაუჭება ამ დოგმებს. ათასი წლის წინანდელი რელიგიური ზღაპრების გაანალიზება არავის უნდა. არადა, მრავალი საუკუნის წინ მცხოვრები პრიმიტიული, ჭკუამოკლე ადამიანების მიერ დამკვიდრებული რელიგიური ფილოსოფიიის ლოგიკურობაში ცივილურ ადამიანს დღემდე როგორ არ უნდა შეეპაროს ეჭვი? 

"წმინდა" წიგნები და სახარებები ათეისტების გარდა, თავიდან ბოლომდე არავის  აქვს წაკითხული, მორწმუნე ადამიანი მხოლოდ რელიგიის მქადაგებლების პრიმიტიულ ინტერპრეტაციას ენდობა, იმიტომ, რომ მორწმუნე ადამიანის ლოგიკა ასეთია: "ამდენ ხალხს სჯერა და ყველა სულელია და მე ვარ ჭკვიანი? მოდი მეც დავიჯერებ რა.." 

ადამიანს სიკვდილის მოახლოვების დროს ახსენდება, რომ არც ერთი რელიგიური წიგნი არ წაუკითხავს და უცებ ხვდება, რომ არმყოფობაში ჩავარდნის შიშისგან მისი მეხსიერებიდან მანამდე მოსმენილი ყველა რელიგიური ქადაგება წაიშალა. რომც ახსოვდეს, მაინც ვერანაირ შვებას ვერ გრძნობს. მაინც არ იცის სად მიდის და მაინც ეშინია სიკვდილის.

"შიშველი მეფის სინდრომია" - როდესაც ვიღაცეების მიერ თავს მოხვეული მოსაზრება შენი საკუთარი გგონია. 


მაგალითად, მთელი მსოფლიო თვლის, რომ პიკასო გენიალურია. მერე რა რომ გაუგებარ, მახინჯ ფიგურებს ხატავს. თავის დროზე ის ვიღაცეებმა აღიარეს, მისი ნამუშევრები მილიონები ღირს. შენც ისევე, როგორც ანდერსენის ზღაპრის გმირები, "არაფრის დიდებით არ უნდა აღიარო რომ იდიოტი ხარ" იმიტომ, რომ არ გესმის პიკასოს ხელოვნება. აუცილებლად გაიგიჟე  თავი და თქვი, რომ ის გენიალურია და გიჟდები მის ნამუშევრებზე. რაც შეგიძლია 
ჭკვიანური სიფათი მიიღე და სხვებს შეუერთდი, აბა ხომ ვერ აღიარებ რომ "გოიმი" ხარ და გული გერევა პიკასოს აჯღა-ბუჯღებზე. ჯობია გაჩუმდე და პიკასოთი აღფრთოვანებული იყო. 

"მისი ყოველი ნახატი მთელ ნაწარმოებს ნიშნავს! ეს რომ დააფასო ღვთით ნაბოძები ნიჭი უნდა გქონდესო!"- ასეთი სირული ფრაზები პიკასოს თბილისურ გამოფენაზე მოვისმინე. (იქ ტელე-გადაცემის გადაღებაზე ვიყავი, თორე რა ჯანდაბა მინდოდა) 
თურმე ვიღაცას პიკასოს ფუტურიზმი, კუბიზმი, თუ რაღაც ჯანდაბიზმი „ესმის“! 

კიდევ ერთი მაგალითი, "ინტელიგენციას“ ბრაზილიური მწერლის პაოლო კოელიოს ნაწარმოებები "შეუყვარდა". კარგი გაპიარების შედეგად კოელიომ საერთაშორისო პოპულარობა მოიპოვა და ახლა თურმე საქართველოშიც თითქმის ყველას "გემოვნებაში ჯდება". არადა, მისი ნაწარმოებების ჟანრი ძირითადად ეზოთერიკაა. ნუთუ ყველა უცებ ეზოთერიკოსი გახდა? 

რა მნიშვნელობა აქვს მისი "ალქიმიკოსი" გესმის თუ არა, მთავარია, რომ კოელიო მოდაშია. მართლა კი არ უნდა წაიკითხო, მხოლოდ ფოტო გადაიღე მისი წიგნით ხელში და უკვე "ინტელექტუალი" ხარ.  

Post Scriptummm..

ერთის მხრივ, ვითხოვთ დემოკრატიას, სიტყვის და საერთოდ ყველაფრის თავისუფლებას, მაგრამ ჯერ საკუთარ თავს არ ვაძლევთ ინდივიდუალურობის გამოხატვის თავისუფლებას და სიცოცხლის ბოლომდე სხვების დაკრულზე ვცეკვავთ!

ინდივიდუალურობის გამოხატვაში ეპატაჟს ან ტრაკში პეროს არ ვგულისხმობ. დავიწყოთ იმით, რომ გაუბედავი მოზარდივით საკუთარი აზრების და გემოვნების გამჟღავნების არ უნდა გეშინოდეს.