წარმატების ზუსტი ინდიკატორი

სიტყვა "წარმატებული" ჩემთვის ერთერთ უნიკალურ თანამშრომელთან ასოცირდება, რომელიც ჟურნალისტი არ იყო, მაგრამ ჩვენთან, ანუ ჟურნალისტებთან ერთად VIP პერსონებთან ინტერვიუებზე მოდიოდა, რესპოდენტებთან სამახსოვრო ფოტოებს იღებდა და შემდეგ სოციალურ ქსელებში დებდა წარწერით: „ინგლისური ჩაი დიდი ბრიტანეთის ელჩთან“, „ყავა კალაძესთან“, ან „საინტერესო საუბარი მეთიუ ბრაიზასთან“ და ასე შემდეგ.

ინტერვიუს დროს, გვერდზე ჩუმად იჯდა. 

ეს მხოლოდ ჩვენ ვიცოდით, სამაგიეროდ მთელ თბილისს და მას სოც.ქსელებში მთელი თბილისი ჰყავდა მეგობრებში ეგონა, რომ ის უაღრესად ნიჭიერი და წარმოუდგენლად საქმიანი ქალბატონი იყო, რომელიც ნებისმიერ დროს ვინმე ვი-აი-პი პერსონასთან ინგლისურ ან ჩინურ ჩაის, ან ტაილანდურ ყავას სვამდა. მოკლედ, ძალიან წარმატებული იყო ის გოგო ფეისბუქზე. 

„და შენ რატომ დასცინი? დასაცინი შენ ხარ“ - მითხრა ჩემმა ერთმა ახლობელმა. 

"გამოცემის ერთერთი რუბრიკის თანახმად ყოველ კვირას შენ წერ ინტერვიუებს vip პერსონებთან, ხომ ასეა? ანუ, შენი საქმიანობაა ეს, მაგრამ მათთან ფოტოებს რატომღაც სხვები იღებენ და პიარდებიან. ახლა მოდი და მიმტკიცე, რომ შენ არ ხარ დებილი და ვითომ ჭკვიანი ხარ!" - ასე მითხრა.

ცოტა დავფიქრდი. კი ბატონიო, დებილ ბრბოზე ასეთი „პიარი“ მოქმედებს. ვეთანხმები, რომ ასეთი მეთოდით "ფოლოვერების" მთელ არმიას შეაგროვებ, მაგრამ, ფოლოვერები რაღა სიკვდილია? მათ ხომ კოლექტიურად "უყვარხარ" და კოლექტიურადვე სძულხარ, სხვა რა ხეირი აქვთ? 

რას ამბობ, ფოლოვერების გამოყენება კომერციული მიზნებით შეიძლებაო. მაგალითად რაღაცა კრემის რეკლამა გააკეთე და ვიღაც ქათმუშკები იყიდიან, შენ კი ფულს გააკეთებო :)) 

თურმე პრესტიჟიც ყოფილა ფოლოვერები. ერთმა ნაცნონმა ვიღაცაზე ასეთი იდიოტიზმი წამოაყრანტალა: "კაცო, ის ვინ ჩემი ფეხებია, შევედი მის გვერდზე და სულ რაღაც 15 ლაიქი ჰქონდაო!"  ვოტტ! 

მოკლედ, ლაიქები და ფოლოვერები თუ არ გყავს მაგარ ტრაქში ხარ რო იცოდე! 

ვისაც სხვისი უბედურება ახარებს..

პირველი აზრი, რომელიც ადამიანს უბედურების დროს თავში მოსდის რატომღაც არის: ღმერთო რა დავაშავე? რისთვის დავისაჯე?

ისე, დავუშვათ, რომ ჩვენს თავს გადამტყდარი უბედურება, ღვთის სასჯელია. ეს ლოგოკურია, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა უბედურება პირადად ჩვენ, ანუ თავად ცოდვილს ეხება, - თვითონ ხდება ავად, ან სხვა უბედური შემთხვევის მსხვერპლი ხდება. 

თუ ღმერთი არსებობს, მისი სასჯელი ვერ შეეხება მის ახლობლებს, საყვარელ ადამიანებს. არ უნდა შეეხოს მათ. ყველა თავის სასჯელს უნდა იხდიდეს. მე თუ ვარ ცუდი და ბოროტი ადამიანი, ჩემმა ახლობლებმა რატომ უნდა აგონ პასუხი ჩემი ცოდვების გამო? რომელი ლოგიკით? რომელი სამართლიანობით?

თუ ღმერთი არსებობს, ის ვერ იქნება ისეთი უსამართლო და სასტიკი და ჩემი ცოდვების გამო ჩემს ახლობლებს არ დასჯის. მშობლების ცოდვების გამო, შვილები ვერ დაისჯებიან.

ასეთი "სასჯელის" მოფიქრება და წარმოდგენა მხოლოდ პლანეტის უბოროტეს არსებას - ადამიანს შეუძლია. ეს ღვთის კი არა, ადამიანისეული "ლოგიკაა", რომ თურმე მშობლის გამო შვილი ისჯება...

გული მერევა, როცა ადამიანები ერთუჯრედიანი თავებით, სხვისი უბედურების ინტერპრეტაციას აკეთებენ. 

აი თურმე, ამა და ამ ცოდვების გამო, ასე დაემართა და „დაისაჯა“. სხვისი უბედურებების ინტერპრეტაციის მოტივაცია გასაგებია პრინციპში: ადამიანი ცდილობს უბედურების მსხვერპლს ბრალი მოუძებნოს და ამით საკუთარი თავი "დაიზღვიოს" უბედურებისგან, - თურმე ის ცუდი იყო და იმიტომ დაემართა, მე კარგი ვარ და მე არ დამემართება. 

ასეთი აზროვნება უკვე დიაგნოზია და ასეთ იდიოტებს ვეღარ ვუმკურნალებთ, მაგრამ თუ მთლად ხელიდან წასული დეგენერატი არ ხარ, უნდა შეიგნო, რომ ერთი ადამიანის ცოდვების გამო, მეორე ადამიანი ვერ დაისჯება. არ უნდა დაისაჯოს, ასეთი „სამართლიანობა“ არცერთ ჩარჩოში არ ჯდება. 

და თუ როდესმე, სადმე ჩვენი ცოდვების გამო ვაგებთ პასუხს, უეჭველი ყველანი საკუთარ თავზე ვიქნებით პასუხისმგებელნი! 

ცხოველები, რომლებიც გიყვარს-VS-ცხოველები, რომლებსაც ჭამ

რამდენიმე დღის წინ ბორჯომი-ხარაგაულის ეროვნულ პარკში ბრაკონიერების მიერ შველის მოკვლას დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა. 

ამ უმსგავსო ფაქტმა, ყველაზე მეტად "მშვენიერი" სქესის წარმომადგენლები გააღიზიანა, აი ის "მშვენიერი ნიმფები", რომლებიც ღორის ხინკალს და ბატკნის ჩაქაფულს ისეთი ექსტაზით და სიამოვნებით მიირთმევენ, როგორსაც ორგაზმის დროს არ განიცდიან.

გოჭის მწვადის მოყვარული "კეთილი და გრაციოზული ავაზები" რატომღაც გაბრაზდნენ, რომ ვიღაცა ნაბიჭვარს შველის ხორცის ხინკლები მოუნდა. ვახ, აღარ უნდა "იმ ადამიანს" გოჭის ხაში და ახლა შველის ხაში მოუნდა. ისევე, როგორც შენ გინდება ბატკნის ჩახოხბილი. 

ამ სურათის დანახვაზე ფარისეველი გოგოშკები ნიანგის ცრემლებს ღვრიდნენ:  

ვერასოდეს ვერ გავიგებ, რა ლოგიკით ხელმძღვანელობენ ასეთი ქალები. ცხოველების მიმართ მათი შერჩევითი სიკეთე უცნაურია. ლამაზ ცხოველებს, ანუ ლამაზ შველს არ ჭამენ, მაგრამ ნაკლებად ლამაზი ბატკანი არ ეცოდებათ? 

აბა, ბატკანს რატომ ჭამ შე კარგმოტ***ო? იმან რა დაგიშავა?

სახლში რომ ჰყავთ ის კატა ან ძაღლი კარგია, ლამაზია, მას არ ჭამენ, მაგრამ "გოჭის ხორცი და ტყემალი მმმმმმ" - რა კარგია. 

შემწვარი პატარა გოჭუნა მაგიდაზე რა უბედურებაა. მაშინ არ სტკივათ გული? 

ეს ისეთივე ტრაკიდან მოსული ლოგიკაა, როგორც მაგალითად: ლამაზი ქალები პოდიუმზე და ჟურნალების ყდაზე, მახინჯები კი კუხნაში გაუშვით.

აბა სცადე და მუცლის მონა ქალებს უთხარი, რომ ხორცი არ ჭამონ, ისეთი რეაქცია ექნებათ, თითქოს შეაგინე. 

საკუთარ შვილზეც უარს იტყვიან, ოღონდ ხინკალზე და მწვადებზე არა. თუ სინდისმა შეაწუხათ, იტყვიან, რომ ხორცის გარეშე ავად ხდებიან და კვდებიან. ან ვიტამინები აკლდებათ და ბლა-ბლა-ბლა. 

უკაცობას, უფულობას და უყველაფრობას გადაიტანენ, ოღონდ უხინკლობას და უმწვადობას არა! 

ის ამბავი ყველას გაგიგიათ ალბათ, როცა ავიაკატასტროფის დროს უკაცრიელ კუნძულზე ჩარჩენილი ადამიანები შიმშილისგან ადამიანურ სახეს კარგავდნენ და თავიანთ დაღუპულ მეგობრებს ჭამდნენ. 

ვიღაცა ნაბიჭვარი ამას "გადარჩენის ინსტინქტს" დაარქმევს. მიმიფურთხებია ასეთ გადარჩენაზე! ადამიანურ სახეს თუ კარგავ და მეგობრებს ჭამ, ნული ფასი აქვს შენს არსებობას, ჯობია ჩაძაღლდე. 

რათ უნდა დედამიწას არაადამიანები, რომლებიც მუცლის გამო ყველაფერზე არიან წამსვლელები?

იხ. პოსტი - გოგონა, რომელსაც ღორის ხაში უყვარს 

რომელი ეროვნების ქალია ყველაზე ლამაზი?

თუ სათაურს დაუჯერე და მართლა ფიქრობ, რომ რომელიმე ეროვნების ქალები მასიურად სხვებზე ლამაზები არიან, ესეგი იდიოტი ხარ!

თუმცა რა შენი ბრალია, სოფი ლორენმა და მონიკა ბელუჩიმ "ჩაგინერგეს" მაგ ინფანტილურ თავში ცრუ ინფორმაცია, რომ თითქოს ყველა იტალიელი ქალი მონიკა ბელუჩი და სოფი ლორენია. კოკო შანელმა კი, დაგაჯერა, რომ ფრანგი ქალები ყველაზე ელეგანტურები არიან და Chanel-5-ით შარდავენ.

იმ გარემოში, სადაც მე ვიზრდებოდი, ჩემი შავი, ბანჯგვლიანი ნაცნობ-ნათესავები ღია ფერის თმის და თვალების მქონე ქალებს აღმერთებდნენ. აღარ მოსწონდათ თავიანთი „შავი" ქალები და ფრაზა "თეთრი გოგო" ჩვენთან ავტომატურად კომპლიმენტი იყო. ნებისმიერი ღია ფერის თმის მქონე ქალი კი, რომელიც აზერბაიჯანელს არ ჰგავდა, უკვე ავტომატურად „კრასავიცა“ იყო.

რაც დეფიციტია ის გვინდა ხოლმე და ამის გამო, სკოლაშიც და უნივერსიტეტშიც, ყველა გოგო "ძალით ბლანდინკა" ხდებოდა იმ იმედით, რომ ანჯელინა ჯოლის ან ორნელა მუტის დაემსგავსებოდა.

ერთი აზერბაიჯანელი ბიჭის სასოწარკვეთილი პოსტი შემხვდა ფეისბუკზე. საწყალ ბიჭს სკანდინავიელი გოგოების ფოტო ჰქონდა გაზიარებული წარწერით: „ღმერთო, ჩვენთან მარნეულში ასეთები რატომ არ არიან?“  

ანუ, მოთხოვნა იმაზეა, რაც დეფიციტშია.

სკანდინავიის უწარბ-უწამწამო ზღვის წავებს კი პირიქით, სამხრეთული ტიპის ბანჯგვლიანი კაცები მოსწონთ:) აქ მთავარი ფაქტორი კონტრასტია. მთავარია განსხვავებული ტიპაჟი იყოს და ჩვენ არ გვგავდეს.

კავკასიელი ბანჯგვლიანი, ღიპიანი კაცები რუსი ქალების სილამაზეზე თხზავდნენ ლეგენდებს, იმიტომ, რომ მესამეხარისხოვან კაცებს მხოლოდ რუსი ქალები უწვებიან უფასოდ (არა, ნორმალური რუსები კი არა, ალკაშების ოჯახში გაზრდილები). ნუ კაი ჰო, რუსი ქალების უმრავლესობა კაცების მიმართ ძალიან "კეთილია“. მათ არნახულ "სილამაზეზე" ლეგენდებიც აქედან მოდის მგონი.

შენი აზრით, ლონდონის, პარიზის, რომის, ფრანქფურტის ან ნიუ-იორკის ქუჩებში ათასობით მონიკები და სოფი ლორენები დადიან? იქ ბევრი შეგხვდა მასეთი? არა ხო? იმიტომ, რომ, სილამაზე ყველგან, ნებისმიერ ერში ერთნაირად იშვიათია. სილამაზე მასიური ვერ იქნება. სიმახინჯეა მასიური! 

ყველა ქვეყნის ქალების 60% მოუვლელია და არაა საჭირო იდიოტური კლასიფიცირება თუ რომელი ჯიში ჯობია - ფრანგები, ჩეჩნები, ოსები, რუსები და ა.შ.

მასიურად ლამაზი ერი არ არსებობს. სამაგიეროდ მასიურად დებილი ბრბო არსებობს, რომელსაც სერიოზულად ჰგონია, რომ რომელიმე ერი განსაკუთრებულად ლამაზია. აბა გისმენ, შენი აზრით, რომელი ერია ყველაზე ლამაზი? Опять რუსები? უი, დღეს ხომ უკრაინელებია მოდაში! 

                                        

გოგონა, რომელსაც ღორის ხაში უყვარს

ერთი ახალგაზრდა ქალი ტელეფონით ვიღაცას სთხოვდა, “აუ, ჩემს მოსვლამდე იქნებ გააკეთოო ღორის თავიო”. 

ოღჩ! OMG! ღორის თავის სუპს  ან ხაშს გულისხმობდა ალბათ! ვუსმენდი და ყბა ჩამომივარდა. უცებ წარმოვიდგინე ნაწამები ღორის თავი ტაფაზე და მერე რატომღაც ბავშვობაში ნანახი ჭიებიანი ცხვრის თავი გამახსენდა. 

მერე შევღონდი და ადამიანებად წოდებული არსებების ცხოვრების აზრზე შევწუხდი. 

რომ ჰკითხო, ყოველი მეორე საშუალოსტატისტიკური ადამიანი სულიერ განვითარებაზე და „ღმერთთან მოახლოვებაზე“ ფიქრობს, მაგრამ რა ჰქნას, ცხოველური საწყისი მასში დომინირებს. ადამიანი ღორის თავებსაც ცეცხლავს!!!.

თავებსაც ჭამენ, კუდებსაც, გენიტალიებსაც და ლამისაა რქებიც შეუჭამონ საწყალ ცხოველს. ეჰ, არადა, განა ღორის თავების ჩაცეცხლვა და მერე ორგანიზმიდან ჭიების განდევნაა თქვენი ცხოვრების აზრი? 

ნუ, ძეხვებს, სოსისებს, ბასტურმას, შაურმას და სხვა ნაგავს რომ ჭამ მესმის, "ადამიანური" მომენტია, მაგრამ, ახალგაზრდა ქალი ისე რამ უნდა გამოგაყლევოს რომ ღორის თავის სუპი-ც მოგინდეს? 

წლებია ხორცს საერთოდ არ ვჭამ და "ღორის თავის სუპის" წარმოდგენაზე ხომ საერთოდ გადავირიე. 

ამას წინათ ორი „მის ფიგგი“ ფეისბუკზე კამათობდა თემაზე, „ვჭამოთ თუ არა პატარა გოჭუნები“? ალბათ რაღაც მომენტში სინდისმა შეაწუხათ. 

ერთს, ღორის მწვადების ხსენებაზე მუცელი უყურყურებდა, მაგრამ მაინც ყოყმანობდა, პატარები ცოდოები არიანო იქნებ არ ღირსო.

მეორე მსუნაგი დედაკაცი, კი, რომელიც თვითონაც უკვე მის ფიგგის ჰგავდა თავს იკლავდა: „არა რას ლაპარაკობ, მმმ, გოჭები და ტყემალიო! ამის გარეშე ვერ ვიცხოვრებო! ასეთ რამეზე უარი როგორ უნდა ვთქვაო!“

რომ ჰკითხო, ორივე ეს დედაკაცი ვითომ ცხოველების მოყვარულია და ძაღლები და კატები უყვართ და მათ არ ჭამენ. ნუ ჯერ იმდენად არ შიათ, რომ თავისი ძაღლი შეჭამონ. მაგრამ, მე ასეთ ხალხს არ ვენდობი. რომ დასჭირდეთ თავის ძაღლსაც შეჭამენ ალბათ. 

მსუნაგი დედაკაცების სიკეთე რატომღაც შერჩევითია. მათი უნამუსო მუცლის მსხვერპლები ჯერ-ჯერობით, მხოლოდ გოჭები და ბატკნები არიან, მაგრამ ძალიან თუ მოშივდებათ ძაღლებსაც შეჭამენ ალბათ.

ერთი საინტერესო ფაქტი უნდა გითხრათ გოჭისტ ქალებზე! 

დაიმახსოვრეთ! ეს აქსიომაა: ღორის ხაშის და მწვადების მოყვარული გოგო ნელ-ნელა თავადაც „მის ფიგგი“ ხდება ანუ, ასაკთან ერთად ღორს ემსგავსება! 

კი არ სუქდება, სიფათით ემსგავსება დედა-ღორს!  

დამიჯერეთ, ადამიანი არის ის, რასაც ჭამს! ჰო და, ჯობია, ქათმის ფილე ჭამოთ და ისევ ქათმებად დარჩეთ, ვიდრე ღორებად გადაიქცეთ! 

ნუ ჭამ ცხოველებს!

როგორ უნდა შეეტენო ცოლად ძმაკაცს..

"ქალსა და კაცს შორის მეგობრობა არსებობს", - ამას ხშირად ის ქათმუშკები გვიმტკიცებენ, რომლებიც რაც შეიძლება მეტ ბიჭს ეძმაკაცებიან, იმ იმედით, რომ ადრე თუ გვიან რომელიმეს ცოლად შეეტენებიან.

ლამაზებმა მაგალითად, ზუსტად იციან, რომ (ჰეტეროსექსუალ) ბიჭთან ნამდვილი მეგობრობა არ გამოდის. კაცი შენთან საჭიროზე მეტ დროს თუ ატარებს, ესეგი "დაინტერესებულია". ეს მარტივი და ბანალური სიმართლე მახინჯებმაც იციან, მაგრამ რა ჰქნან? მათი ბოლო იმედი ის საწყალი „ძმაკაცია“.

მოკლედ, როგორ უნდა შეეტენო რომელიმე ძმაკაცს? აგერ ინსტრუქცია, რომლეიიც 100%-ით ამართლებს. ჯერ ერთი, გირჩევნია, ერთი მსხვერპლი შეარჩიო, იმიტომ, რომ ყველას თუ ეტენები, მსხვერპლი მიხვდება, როგორი სასოწარკვეთილიც ხარ და გაიქცევა. ამიტომ, ერთი კარგი ბიჭი შეარჩიე და შეუტიე: 

1) ყველანაირად ეცადე, რომ ფიზიკურად და ვირტუალურად 24 საათი ერთად იყოთ; ხშირად დაურეკე და მის სისულელეებს ისეთი ინტერესით უსმინე თითქოს ბუდდაა ან ოშო. 

2) უიქენდები წინასწარ დაგეგმე. ფეხბურთზეც აუცილებლად გაყევი. მისი ძაღლის დაბადების დღე მოიმიზეზე და მიადექი კარზე. 

3) ყველა მის მეგობარს დაუახლოვდი. მათთან ერთად „მსხვერპლს“ ხშირად სიურპრიზები გაუკეთე. ყველგან და ნებისმიერ დროს მოულოდნელად თავზე დაადექი, (ვითომ შემთხვევით)

4) მოდუნების საშუალება არ უნდა მისცე, თორემ სხვა გოგოს სტალკინგს შეუდგება ინსტაგრამზე. 

5) მოთმინება იქონიე. (იოცნებე ფინიშზე. თავი წარმოიდგინე უზარმაზარი მუცლით  და საქორწინო კაბით :))

6) მისი საყვარელი კერძების გაკეთება ისწავლე. მერე ძალით მოათრიე და აჭამე. 

7) ყველა პრობლემა მოუგვარე, იმ დონემდე მიიყვანე, რომ შენს გარეშე არსებობა ვეღარ წარმოიდგიონოს. ყველაფერში დაეხმარე. შენ "ყველაზე კეთილი" და "ყველაზე ერთგული ხარ"!

8) მისი ყველა დღესასწაული თუ მნიშვნელოვანი დღე შენთან ერთად უნდა იყოს გატარებული.

9) აუცილებლად დედამის ან ბებიამისს ჩაუდაქალდი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. 

10) ყველაფერი გააკეთე, რომ მისმა მეგობრებმა, კოლეგებმა და ოჯახის წევრებმა თქვენს დუოს ისე შეეჩვიონ, რომ "დოლჩე და გაბანა" თქვენთან შედარებით, საცოდავ კარიკატურად დარჩნენ.

11) ნელ-ნელა ყველას შეაპარე ის აზრი, რომ წყვილი ხართ. შეგიძლია ჭორები გაავრცელო, რომ ერთად ხართ. ამით კონკურენტ გოგოებს გაანეიტრალებ. 

12) ასობით ერთად გადაღებული funny-ხალისიანი ფოტო გამოაქვეყნე სოციალურ ქსელებში. თაგებს თუ წაშლის, კიდევ დათაგე. 

13) თუ მას ქერა გოგოები მოსწონს, თმა შეიღებე. მერე რა, რომ შენს "ბრეჟნევის" წარბებს არ უხდება ღია ფერის თმა. თუ საჭირო გახდება, წარბებიც მოიშორე. აბა გენაცვალე, "სიყვარული" ხომ მსხვერპლს ითხოვს! 

14) არ დაგავიწყდეს, ყველაზე მთავარი - მისი ოფოფიანი დედიკო, რომელსაც ალბათ არ მოსწონხარ. აუცილებლად მიიყვანე ის ქალი კაპიტულაციამდე. ისე, რომ ბოლოს ფარხმალი დაყაროს და თქვას: "მერე რა რომ, ლამაზი არაა ან "ყბა აქვს ორ მეტრიანი", "სამაგიეროდ ჩემი შვილიკო ძალიან უყვარს და დედიკოსავით მოუვლის".

15) დაუღალავი ინტენსიურობით შეუტიე „მსხვერპლს“ და ბოლოს აუცილებლად მოიგებ! მთავარი მოთმინებაა. 

შეიძლება თავიდან ცოტა გაგიჭირდეს, მაგრამ ნახავ, საბრალო ბიჭი, მალე „დრაკონების დედოფალ“ ქხალისიზე მასტრუბირებას შეწყვეტს და შენსკენ მოიხრება. მაგ დროს უცებ „შეაჯექი“, დაფეხმძიმდი და მიათრიე ქორწინების სახლამდე. მერე სასწრაფოდ სამი-ოთხი შვილი გაუჩინე და სოციალურ ქსელში დათაგე ყოველდღე. აუცილებლად ბავშვებთან ერთად. აბა შენ იცი! 

შენთან 15-20 წელი იცხოვრებს და მერე 45 წლის ასაკში, უკვე გამელოტებული და ღიპიანი „მოჯადოებული პრინცივით“ ატირდება, რომ საუკეთესო წლები ეშმაკუნა, აფერისტ გომბეშოსთან გაატარა. 

ამას რატომ ვწერ? 

იმისთვის, რომ თავი დაანებო ადამიანს, რომელსაც არ უყვარხარ. სიყვარული ძალით "შეტენვას" არ გულისხმობს, სიყვარული ის არის, როცა საყვარელ  ადამიანს სწორი არჩევანის გაკეთების უფლებას უტოვებ.

იხ. ძმა-ქალი (ქალი - ძმაკაცი)

მავნებელი Cinderella!

ბავშობაში ვერ ვიტანდი სინდერელას და ძალიან ვნერვიულობდი ამის გამო: იქნებ მშურს, რომ მე პრინცესა გოგო არ ვარ?

ძალიან გული მწყდებოდა, რომ სხვა გოგონებივით ნაზი არ ვიყავი: მათსავით არ ვწიოდი, არ ვკიოდი, არ ვტიროდი, არასოდეს არაფრის არ მეშინოდა და წელიწადში 25-ჯერ ვკითხულობდი ჩემს საყვარელ წიგნს "პეპი გრძელწინდას".

დღეს უკვე ვიცი რატომ არ მიყვარდა სინდერელა. 

სინდერელასთან გაცნობის ასაკიდან თითქმის ყველა გოგონა იზრდება პატარა კონკიად, რომელიც მდიდარ პრინცზე ოცნებობს და ელოდება. პატარა უაზრო პარაზიტი იზრდება, რომელიც არაფერს არ აკეთებს და მის მარჩენალ პრინცს ელოდება, რომლის კიდესრზე დაჯდება და დეკორატიული კატასავით იცხოვრებს. 

გოგონა პრინცს ელოდება მანამდე, სანამ ცხოვრებისგან იმედგაცრუებული, დაღლილი და გაცვეთილი, მიხვდება, რომ სინამდვილეში პრინცები კონკიებზე არ ქორწინდებიან და იმისთვის, რომ პრინცს გაჰყვე ცოლად, მხოლოდ ლამაზი კაბა არაა საკმარისი. 

კონკია მავნებელი ზღაპარია, რომელიც უამრავ მუქთაქორა "პრინცესას", ზრდის. „აი, გაჰყვება ცოლად მდიდარ კაცს და იქნება „კნეინასავით“ - ასე ახალისებენ დეგენერატი დედიკოებიც თავიანთ პრინცესებს. და ცოტა ლამაზი თუ არის ასეთი პრინცესა, 11-წლიდან "ინტერნეტ-გლამურზეც" ოცნებობს. 

ქათმუშკების ერთერთი ლეგენდის თანახმად, მოდელი ნატალია ვოდიანოვა თურმე ბაზარში კარტოფილს ყიდდა, შემდეგ უცებ სამოდელო ბიზნესის ვარსკვლავი გახდა და მერე ინგლისელ ლორდს გაჰყვა ცოლად. ლამაზი ზრაპარია, ხო? ოღონდ, ის ნაწილი, თუ როგორ დადიოდა ნატალია დებილურ კასტინგებზე, ღამის ბიძურ ტუსოვკებზე და რამდენი „ღამის პრინცი“ გამოცვალა მანამდე სანამ თავის გეი და ლოთ ლორდს გაჰყვებოდა ცოლად, ზღაპრიდან ამოღებულია.

მეორე ზღაპარი: თურმე ცნობილი მოდელი ჟიზელ ბუნდხენი მოდის აგენტებმა მაკ-დონალდსში აღმოაჩინეს და ის მაშინვე Vogue-ს გარეკანზე აღმოჩნდა. იმ ნაწილზე თუ რამდენი „პრინცი-სპონსორი“ გამოცვალა ჟიზელმა არაფერია ნათქვამი. "პრინცესებს" სჯერათ ზღაპრების და მსგავსი დებილური ისტორიები მოჰყავთ მაგალითად.

ყველაზე მნიშვნელოვანს, იმას, რომ შენი კეთილი ფერია შენ თვითონ უნდა იყო, თავად იზრუნო კაბებზეც, გარეგნობაზეც და პრინცესას ეტლზეც, მათ არავინ არ ასწავლის. 

არც იმას ასწავლიან, რომ ნამდვილი პრინცესა ჭკვიანი და საინტერესო პიროვნებაა და არა ლამაზ კაბაში ჩაკვეხილი კუკუნა. 

თუნდაც იმიტომ მძულდა ის კონკია, რომ თავისი დედინაცვალი და ავი დები თმებით ვერ ათრია.

ვფიქრობდი, რომ ეს საცოდავი, უსუსური არსება ვერ იქნებოდა ჩემთვის იდეალი და მისაბაძი. 

აი პეპი გრძელიწინდა სულ სხვა საქმეა! ჩემი პეპი მიყვარდა და 40 ჯერ მაქვს წაკითხული ჩემი პეპპილოტა!!

ცხოვრება ქვემძრომობის გარეშე

აბა მოგვიყევი, რა შეიცვლვლება შენს ცხოვრებაში თუ აბსოლუტურად ყველანაირ ქვემძრომობას და ლაქუცობას შეწყვეტ? 

რას დაკარგავ? სამსახურს? გარშემომყოფთა „სიყვარულს და პატივისცემას“?

მე გეტყვი, ყველაფერს დაკარგავ, იმიტომ, რომ ლაქუცობის გარეშე არაფერი ხარ, ნული ხარ! 

იმიტომ, რომ მარტო შენი კი არა, ძალიან ბევრი ადამიანის ცხოვრება და კარიერა მლიქვნელობაზე და ლაქუცობაზეა აწყობილი და ქვემძრომები, ქვეშაფსიები და ლაქუცები თუ არ იქნებით, მართლა ბევრ რამეს დაკარგავთ. 

შეუცვლელი არავინ არის და შენნაირი თანამშრომელი ყველგან ყრია. რით განსხვავდები მაგალითად სხვა საშუალოსტატისტიკური ჟურნალისტისგან, იურისტისგან, პიარ-მენეჯერესიგან ან ფოტოგრაფისგან? 

არც არაფრით! სამსახურში უფროსისთვის მხოლოდ სტატისტიკა ხარ. შენ გაგიშვებს და ორ დღეში სხვას აიყვანს. 

ისევე, როგორც მას გაუშვებენ და მერე სხვა უფროსს შეუძვრები. 

ასეთია ცხოვრება :)) 

ასეთ მოცემულობაში, ოსტატური ლაქუცობა - გადარჩენისთვის ბრძოლაა. 

ტრაქში ძვრომის ხელოვნება დაამუღამე. ჯერ მინიმუმიდან დაიწყე: ზემდგომი პირების ყველა გამოყლევებული დებილური ფოტო "დაალაიქე", "დაუგულე", "დაუკომენტე" - "ვაუ რა ლამაზი, რა მაგარი ხარ"!

საქმეს სჭირდება ასე. როგორც იტყვიან: „Не подмажешь, не поедешь“. 

კარგად შესრულებულ ქვემძრომობას შედეგი აუცილებლად ექნება. შენი უფროსი დაიჯერებს რომ მაგარი გოგო ან მაგარი ბიჭია. კი ხვდება, რომ,  კინკილა კაცუნაა, მაგრამ დიდი სიამოვნებით დაიჯერებს, იმიტომ, რომ ადამიანებს მათი ეგო ძალიან მაგრად ეღადავებათ და უყვართ ხოტბა და მლიქვნელობა.

შურით ვუყურებდი, როგორ დამაჯერებლად ეტენებოდნენ თანამშრომლები თავიანთ უფროსებს. როგორ ლამაზად უმზადებდნენ ყავებს და მერე ჩინური რესტორნის ოფიციანტის შემართებით მიართმევდნენ :)) 

როგორ „თბილად“ არქმევდნენ მოფერებით მეტსახელებს და მერე „დიდი სიყვარულით“ მიმართავდნენ იმ მეტსახელებით. როგორ ოსტატურად თავს უქნევდნენ უფროსის ნათქვამ სისულელეებს და უმაკიაჟო, დაღლილი ვირთხის სიფათზეც წერდნენ: „ვაუ, რა ლამაზი ხარ“. 

ეს ყველაფერი მანამდე, სანამ ახალი უფროსი დაინიშნებოდა. 

ქვემძრომობა ჭრის. საწყალი ობიექტი, რომელსაც ასე შემართებით „უძვრები“, ყველაფერს ყლაპავს. შენ მას აქებ, მას კი ჰგონია, რომ მართლა მაგარი გოგო/ან ბიჭია. რა ჰქნას, უნდა რომ ასე იყოს. 

რაღაც მომენტში ავიწყდება საწყალს, რომ თანამდებობიდან თუ გაუშვებენ, პირველები სწორედ ის ქვემძრომები აქვევენ ზურგს და შეწყვეტენ გამარჯობის თქმას.

რას იზამ, ქვემძრომობას, როგორც „ჯუნგლებში გადარჩენის“ ხერხს იყენებ და გეპატიება კიდევაც. სხვა რა გზა გაქვს? რისი პროფესიონალი ხარ? რა ნიჭი გაქვს?  ვის რაში სჭირდები აბა? 

ისე კი, ძალიან დამღლელია პოდხალიმობა! არაა, ლაქუცებო? 

სხვისი დაცინვა "თვითდამტკიცებისთვის"

ტყუილია, რომ ყველას საკუთარი თავი ჰგონია ყველაზე ჭკვიანი. სინამდვილეში ადამიანებმა ძალიან კარგად იციან თავიანთი უბადრუკობის შესახებ და მთელი ცხოვრება მხოლოდ საჩვენებლად თამაშობენ ჭკვიანების როლს. ემანდ, ვინმემ არ გაიგოს რომ იდიოტი ვარ.

ზოგი სხვებს ბაძავს, იმიტომ, რომ უმრავლესობის აზრს თუ შეუერთდება, ვერავინ შეამჩნევს, რომ დებილია, ანუ ჯოგში ყროყინით, თავს უფრო დაცულად გრძნობს. 

ზოგს კი, ვითომ ფეხებზე ჰკიდია ხალხის აზრი, მაგრამ ინსტაგრამზე ლაიქების ნაკლებობის გამო დეპრესია ეწყება და ეგრევე შლის ფოტოს.

ბევრ ადამიანს არასრულფასოვნების კომპლექსი ახრჩობს და ცამეტი წლის მოზარდივით საკუთარი აზრის გამოხატვის ეშინია, საერთო აზრს უერთდება. შიშების და კომპლექსების დასამალად კი სხვების დაცინვას იწყებს. 

ზრდასრული ადამიანებიც უტვინო მოზარდებივით სხვებს დასცინიან, ხან ჩაცმულობის, ხან აქცენტის, ხან წარმოშობის და ხან სხვა რამის გამო. 

"აჰა-ჰა-ჰა, მოდით დავცინოთ, რა დებილია!" - ამით არასრულფასოვნების კომპლექსით დაავადებული არსება ფიქრობს, რომ რახან სხვას დასცინის, ესეგი თავად ძალიან ჭკვიანია. 

ადამიანებს უყვართ ერთმანეთის "კასტებად" და ჯგუფებად დაყოფა: "ეს უგემოვნოა", "ეს დებილია", "ეს ბანძია" და ასე შემდეგ. 

რომ ჰკითხო, საკუთარ თავში ბოროტული ინსტინქტის არსებობას ყველა უარყოფს. უიმე, რას ამბობ, ყველა კარგი და კეთილია, მაგრამ დიდი სიამოვნებით უერთდებიან საერთო ტროლინგს თუ ბულინგს. 

ყველა დაკომპლექსებული არსება ცდილობს "გაბანძებული" ობიექტის ფონზე საკუთარი თვითშეფასება აიმაღლოს და ამგვარი ქცევით თავისი უბადრუკი არსებობა გაამართლოს.

ზოგჯერ დასაცინი დასაცინია, მაგრამ გამიზნული, ბოროტული დაცინვა - სამარცხვინო საქციელია. არც არგუმენტირებული კრიტიკა და მცირე სარკაზმია პრობლემა. პრობლემა მაშინ არის, როც ამას შურით და ბოღმით აკეთებ და ეს ძალიან კარგად ჩანს. ანუ, ჩანს როდის ხუმრობ კეთილად და როდის ხუმრობ ბოროტად. 

თუ შენი საცოდავი ეგოს დასაკმაყოფილებლად ღადაობ სხვაზე, მაშინ არშემდგარი ნაგავი ხარ და ამიტომ დასცინი სხვებს. 

სხვების "გაბანძების" ფონზე საკუთარ უბადრუკობას მაინც ვერ დამალავ.

სად მთავრდება ქალის ბედნიერება?

წლების წინ, ერთი ჩემი თანამშრომელი ქალი ოფისში ძალიან სევდიანი დამხვდა და საუბრის დროს ასეთი ფრაზა წამოსცდა: "ეჰ, დავიღალე, წავიდა ჩემი ახალგაზრდობა და მატარებელი, ცხოვრება მომბეზრდა". 

ვიცოდი, რომ იმ ქალს რამე ფულის პრობლემა ან ვალები არ ჰქონდა, არც განუკურნებელი სენით დაავადებული ნათესავები ჰყავდა. აშაკარა იყო, რომ ქალს საშუალო ასაკის კრიზისი ჰქონდა. ქმარი და შვილები ჰყავდა, მაგრამ რაღაც ქალური აკლდა.

შევხედე მის (43 წლისთვის ძალიან ადრე) გამუქებულ კანს, ორმაგ ნიკაპს (თუ ღაბაბს) და ვიფიქრე, რომ ამ ოდესღაც ლამაზმა ქალმა სილამაზის და ახალგაზრდობის "ლიმიტი ამოწურა", დიდი ხანია აღფრთოვანებულ მზერებს ვეღარ ხედავს და წასულ ახალგაზრდობას მისტირის. 

"ცოლად გასაღებული" ქალები ახლა თავს მოიკლავენ, რომ თურმე სილამაზე არ არის მთავარი ამ ცხოვრებაში. რომ, ოჯახი, ბავშვებია მთავარი და ასე შემდეგ, მაგრამ, ნებისმიერმა ნორმალურმა ქალმა, ყველაზე უპატიოსნესმაც და უკდემამოსილესმაც ძალიან კარგად იცის, რომ ქალი მაშინ ჭკნება, როცა კაცების ინტერესის ობიექტი აღარ არის. დიახაც, ეს არის მთავარი. დაბერებული, დამჭკნარი, ჯანმრთელობა დაკარგული, მოუქნელი ქალი ბედნიერი ვერ იქნება. 

ცოლი,  "ბედნიერი დედიკო", თავის ქმარს ლობიოს უმზადებს და ამ "პატარა ქალურ ბედნიერებას" ფეისბუკზე პოსტავს. 

შორიდან ვითომ იდეალურადაა ყველაფერი. ლობიო, ოჯახი, ქმარი. ის ქმარი ტელეფონთან მასტრუბირებს და უკრაინელ ნაშებს ეჩატავება. ცოლთან ინტიმური ურთიერთობა დიდი ხანია აღარ აქვს/ვეღარ აქვს, "დაბერდა და ვეღარ ქაჩავს". 

ცოლი უკვე დიდი ხანია ყელში ჰყავს, მაგრამ მისი ცრემლების და ისტერიკების ეშინია და თავაზიანად დაჰყვება მაღაზიებში და მის ნათესავებთან სტუმრად. სხვა რა გზაა, თუ გაატრაკებს, ეს დამჭკნარი ქალიც აღარ ეყოლება. 

"იდეალური ცოლი" მიხვდება, რომ რაღაცა ისე არ მიდის, როგორც მას ჰქონდა ჩაფიქრებული და ნევროზი დაემართება. მისი თეორიები სიყვარულზე, ოჯახზე, "ურთიერთგაგებაზე" და მსგავს სისულელეებზე, რომლებითაც წლებია თავს იტყუებდა, მწარე რეალობას დაეჯახება. 

სარკეში ჩაიხედავს, გამოფიტულ სიფათს, ჩაფუშულ მკერდს, ნამშობიარევ მუცელს და ცელულიტიან ბარძაყებს დაინახავს. ეჰ, არადა ერთ დროს სკოლის ყველაზე ლამაზი გოგო იყო, ახლა კი, გაუშნოვდა და ჩმორ ქმარსაც აღარ მოსწონს. სხვას მითუმეტეს, რაში სჭირდება. 

ოჯახი, ლობიო, ქმარი, შვილები, რომლებიც იზრდებიან და თავიანთი ცხოვრება აქვთ. რა თქმა უნდა, ფეისბუკზე ოჯახური იდილიის გაგრძელებას ისევ შეეცდება, აბა "მტერს ხომ არ გაახარებს"! 

მაგრამ შიგნიდან მაინც ბოღმა ღრღნის: რატომ? ასე რატომ მოხდა? რატომ მოატყუა ცხოვრებამ? თან რა მალე გავიდა წლები. 

აი იქ მთავრდება ქალის ბედნიერება. იქ, როცა საკუთარ თავს ქალად ვეღარ გრძნობს. როცა სარკეში უშნო და დამჭკნარ არსებას ხედავს და საკუთარი თავი აღარ მოსწონს. 

და დიახ, ყველაზე ბედნიერი მხოლოდ ლამაზი და თავდაჯერებული ქალია, რომელსაც საკუთარი თავის იმედი აქვს და ფეხზე მყარად დგას! 

ძლიერი და დამოუკიდებელი ქალი, რომლის მზერაც ყველა ნორმალური კაცისთვის საბესწირო ხდება.

როგორ შევინარჩუნოთ ოჯახი

პრინციპში, ნებისმიერი გასათხოვარი ქათმუშკა ცდილობს ცოლიანი მამაკაცისგან თავი შორს დაიჭიროს, იმიტომ, რომ იცის, რომ ასეთი ურთიერთობისგან არაფერი გამოვა. იმიტომ, რომ ის ცოლიანი ღიპუცა ბანკის ვალებზე და იპოთეკაზე უფრო მეტს ფიქრობს ვიდრე სიყვარყლზე და სექსზე.

მაგრამ თუ ცოლი ხარ და შეამჩნიე, რომ რომელიღაცა, სასოწარკვეთილი ქალი ქმრის წართმევას გიპირებს ეს პოსტი მოიშველიე. 

ჩვენს რეალობაში სოციალური ქსელები ძალიან მნიშვნელოვანია და ადამიანების შესახებ სოციალური ქსელებიდან გაცილებით უფრო მეტს გაიგებ ვიდრე ადრე გაიგებდი მეზობლების ჭორებიდან. ამიტომ, სოც.ქსელების "გაფორმებას" მიაქციე ყურადღება! 

აუცილებელია, რომ ოჯახურ ფოტოებზე ქმარიც მონიშნო. ანუ, ისე უნდა "დათაგო", რომ შენი სიფათი მის კედელზეც ტივტოვებდეს მინიმუმ სამ დღეში ერთხელ. ამით სხვა "მონადირე" ქათმუშკებს აფრთხილებ, რომ შენს ღიპიან ალენ დელონს უკვე შენისთანა "განძი" ჰყავს! 

აუცილებლად ბავშთან ერთად გადაღებულ ფოტოზე დათაგე. ბავშვი თუ არ გყავს, მეზობლის ბავში გაასაღე შენად :)) უნდა ნახონ, რომ შენს ინდაურს ორი (შენ და ბავშვები), სამი ან ხუთი განძი ჰყავს. 

ამგვარად, ოფისში ჯდომისგან ოდნავ დეფორმირებულ "ბრედ პიტზე" პრეტენზიების მქონე ქათმუშკა ოჯახურ ფოტოებს ნახავს და უკან დაიხევს.

გიშველის თუ არა ეს მეთოდი ქმრის ოჯახის შენარჩუნებაში? უეჭველი გიშველის.

ის შენი კუანა ინდაური რომელიმე მულტი-მილიონერი ან ბრედ პიტი თუ არაა, მონადირე ქათმუშკა ჩათვლის, რომ ნერვების მოსაშლელად არ ღირს.  

"ოჯახის სიწმინდე" მოიშველიე ხშირად. 

                                   

ბედნიერ ოჯახურ ფოტოებზე "დათაგვით" შენ ქმარს და მასში უცებ გამოღვიძებულ "დონ-ჟუან-კაზანოვასაც" კოჭებამდე შებოჭავ. 

წარმოიდგინე, ტიპი ზის, ინსტაგრამზე ვიღაც ნაშას "კერავს" და თან ცდილობს სახეზე იდიოტური ღიმილი მოიშოროს, რომ შენმა აფთრის თვალებმა ვერ შეამჩნიონ "ნადირობის მომენტი" და ზუსტად в самый интересный момент, როდესაც ნაშა უკვე თითქმის თანახმაა, იმ წამს შენი პოტენციურად მოღალატე "არწივის" ვოლზე საყვარელი ოჯახური ფოტო ამოტივტივდება! 

გაბრაზებული ნაშა დროებით დაბლოკავს შენს ქმარს. მოკლედ, როგორც კი, ღიპიანი ალენ დელონის სიფათზე იმ ნაცნობ იდიოტურ ღიმილს შეამჩნევ, ეგრევე შენი არსენალიდან ოჯახური ფოტო ამოიღე. ამით შენს ქმარზე პრეტენზიების მქონე მორიგ ქათმუშკას ნოკ-აუთში ჩააგდებ! 

რაც შეიძლება მეტი ოჯახური ფოტო გადაიღე, აუცილებლად ქმარიც დათაგე, აუცილებლად ბავშვთან ერთად! და ოჯახური ბედნიერებაც გარანტირებული გექნება!  

ყველაზე მაგარი გოგოები

შემოდგომის სუსხიან, წვიმიან დილას, 09.15 საათზე, ჭავჭავაძის გამზირზე ჩემს წინ ლამაზი გოგო მიდის. საშუალოზე ცოტა მაღალი, ღია ფერის თმებით და თვალებით, კუკლა ბარბია. კუკლას მოკლე კაბა აცვია და მგონი სცივა. 

უკან ორი ტიპი მიჰყვება და ეტყობათ, რომ კუკლას დანახზაზე კარგ ხასიათზე დადგნენ. გოგო ამაყად მიდის - ზუსტად ის კადრია იმ ფილმიდან, სადაც  სქელტრაკიანი ქალების კუმირი კაცებს აგიჟებს. მილენა თუ რაღაც ჯანდაბა.

სანამ ვფიქრობდი რა ტიპის მოტივაციაა საჭირო იმისთვის, რომ ამ სიცივეში დილა უთენია თხელ კოლგოთკიანი ფეხების დემონსტრირების სურვილი გაგიჩნდეს, ერთმა ბიჭმა წაიღრიჭა: "არ სცივა ნეტა?". 

ფუ, იდიოტები, იმის ნაცვლად, რომ კუკლას დანახვაზე უგონოდ დაეცნენ ან ჯენტლმენურად "სანთებელა გაუწოდონ", როგორც იმ ფილმშია, ბანალურად სცივა თუ არა იმით ინტერესდებიან. განა იმ კუკლასთვის იმ იდიოტების კარგ ხასიათზე მოყვანა გმირობის ტოლფასი არ იყო? ცივ ზამთარში დილით ლოგინიდან ადგომა და ტუალეტამდე მისვლა უკვე გმირობაა და ეს გოგო დგება კიდევაც და თხელი კაპრონის კოლგოტებიანი ფეხებით გარეთ გადის და მამრების თვალსაც ახარებს.

ვფიქრობ, ნეტავ რა უნდა მინდოდეს, რომ ამ სიცივეში გარეთ კაპრონის კოლგოთკებით და მინი კაბით გავიდე და ვიღაც გამოსირებული იდიოტები გავახარო? 

ასეთი გოგოები თვალს ახარებენ! ესენი რომ არა, კაცები მოწყენილობისგან მოკვდებიან, გადაშენდებიან. 

წარმოვიდგინე: ყველა გოგო ეგოისტი რომ იყოს, თბილად რომ ჩაიცვას, ჯინსებში და კედებში სწრაფი ნაბიჯებით რომ ჩაგიაროს ტროტუარზე, რა ინტერესი ექნებოდა ამ ცხოვრებას? 

ან ფიტნეს კლუბში ტუჩებგამოპრუწული ნაშა თუ არ გამოჩნდა და ტრაკის დემონსტრირებით, შტანგით ჩაჯდომები თუ არ გააკეთა, ნულის ფასი აქვს ამ ცხოვრებას! 

ასეთი ხალისიანი გოგოები ჰაერვით სჭირდება კაცობრიობას! მათი არსებობის ფაქტი უკვე ერთგვარი ქველმოქმედებაა. მადლობა მინიკაბიან ნაშებს, რომლებიც ყინვაშიც კი, ამხნევებენ ცხოვრებისეული რუტინისგან გაბრუებულ კაცებს. 

მერე რა, რომ ხანგრძლივი ურთიერთობისთვის კაცებს მახინჯი ქალები ურჩევნიათ. გვერდით მახინჯი უნდა გყავდეს, რომ არხეინად იყო, შენ გარდა სხვას არავის სჭირდება. ირგვლივ, კი იმდენი ტუჩებგაპრუწული, მოკლე კაბიანი მალენა-ბელუჩი დადის. 

ინსტაგრამ-ფეისბუკზე ადვილია ფეხების დემონსტრირება, ეგ არ ითვლება. აბა თუ ქალი ხარ, ყინვაში გადი გარეთ მინი კაბით და საკვერცხეების ანთებას თუ გადაურჩი მერე იტრაბახე.

ყინვაში მინი-კაბით გარეთ გასული გოგოს ფეხის ფრჩხილიც ვერ იქნები. ის ქალი სულ სხვა ფენომენია <3