ცხოვრება ქვემძრომობის გარეშე

აბა მოგვიყევი, რა შეიცვლვლება შენს ცხოვრებაში თუ აბსოლუტურად ყველანაირ ქვემძრომობას და ლაქუცობას შეწყვეტ? 

რას დაკარგავ? სამსახურს? გარშემომყოფთა „სიყვარულს და პატივისცემას“?

მე გეტყვი, ყველაფერს დაკარგავ, იმიტომ, რომ ლაქუცობის გარეშე არაფერი ხარ, ნული ხარ! 

იმიტომ, რომ მარტო შენი კი არა, ძალიან ბევრი ადამიანის ცხოვრება და კარიერა მლიქვნელობაზე და ლაქუცობაზეა აწყობილი და ქვემძრომები, ქვეშაფსიები და ლაქუცები თუ არ იქნებით, მართლა ბევრ რამეს დაკარგავთ. 

შეუცვლელი არავინ არის და შენნაირი თანამშრომელი ყველგან ყრია. რით განსხვავდები მაგალითად სხვა საშუალოსტატისტიკური ჟურნალისტისგან, იურისტისგან, პიარ-მენეჯერესიგან ან ფოტოგრაფისგან? 

არც არაფრით! სამსახურში უფროსისთვის მხოლოდ სტატისტიკა ხარ. შენ გაგიშვებს და ორ დღეში სხვას აიყვანს. 

ისევე, როგორც მას გაუშვებენ და მერე სხვა უფროსს შეუძვრები. 

ასეთია ცხოვრება :)) 

ასეთ მოცემულობაში, ოსტატური ლაქუცობა - გადარჩენისთვის ბრძოლაა. 

ტრაქში ძვრომის ხელოვნება დაამუღამე. ჯერ მინიმუმიდან დაიწყე: ზემდგომი პირების ყველა გამოყლევებული დებილური ფოტო "დაალაიქე", "დაუგულე", "დაუკომენტე" - "ვაუ რა ლამაზი, რა მაგარი ხარ"!

საქმეს სჭირდება ასე. როგორც იტყვიან: „Не подмажешь, не поедешь“. 

კარგად შესრულებულ ქვემძრომობას შედეგი აუცილებლად ექნება. შენი უფროსი დაიჯერებს რომ მაგარი გოგო ან მაგარი ბიჭია. კი ხვდება, რომ,  კინკილა კაცუნაა, მაგრამ დიდი სიამოვნებით დაიჯერებს, იმიტომ, რომ ადამიანებს მათი ეგო ძალიან მაგრად ეღადავებათ და უყვართ ხოტბა და მლიქვნელობა.

შურით ვუყურებდი, როგორ დამაჯერებლად ეტენებოდნენ თანამშრომლები თავიანთ უფროსებს. როგორ ლამაზად უმზადებდნენ ყავებს და მერე ჩინური რესტორნის ოფიციანტის შემართებით მიართმევდნენ :)) 

როგორ „თბილად“ არქმევდნენ მოფერებით მეტსახელებს და მერე „დიდი სიყვარულით“ მიმართავდნენ იმ მეტსახელებით. როგორ ოსტატურად თავს უქნევდნენ უფროსის ნათქვამ სისულელეებს და უმაკიაჟო, დაღლილი ვირთხის სიფათზეც წერდნენ: „ვაუ, რა ლამაზი ხარ“. 

ეს ყველაფერი მანამდე, სანამ ახალი უფროსი დაინიშნებოდა. 

ქვემძრომობა ჭრის. საწყალი ობიექტი, რომელსაც ასე შემართებით „უძვრები“, ყველაფერს ყლაპავს. შენ მას აქებ, მას კი ჰგონია, რომ მართლა მაგარი გოგო/ან ბიჭია. რა ჰქნას, უნდა რომ ასე იყოს. 

რაღაც მომენტში ავიწყდება საწყალს, რომ თანამდებობიდან თუ გაუშვებენ, პირველები სწორედ ის ქვემძრომები აქვევენ ზურგს და შეწყვეტენ გამარჯობის თქმას.

რას იზამ, ქვემძრომობას, როგორც „ჯუნგლებში გადარჩენის“ ხერხს იყენებ და გეპატიება კიდევაც. სხვა რა გზა გაქვს? რისი პროფესიონალი ხარ? რა ნიჭი გაქვს?  ვის რაში სჭირდები აბა? 

ისე კი, ძალიან დამღლელია პოდხალიმობა! არაა, ლაქუცებო? 

სხვისი დაცინვა "თვითდამტკიცებისთვის"

ტყუილია, რომ ყველას საკუთარი თავი ჰგონია ყველაზე ჭკვიანი. სინამდვილეში ადამიანებმა ძალიან კარგად იციან თავიანთი უბადრუკობის შესახებ და მთელი ცხოვრება მხოლოდ საჩვენებლად თამაშობენ ჭკვიანების როლს. ემანდ, ვინმემ არ გაიგოს რომ იდიოტი ვარ.

ზოგი სხვებს ბაძავს, იმიტომ, რომ უმრავლესობის აზრს თუ შეუერთდება, ვერავინ შეამჩნევს, რომ დებილია, ანუ ჯოგში ყროყინით, თავს უფრო დაცულად გრძნობს. 

ზოგს კი, ვითომ ფეხებზე ჰკიდია ხალხის აზრი, მაგრამ ინსტაგრამზე ლაიქების ნაკლებობის გამო დეპრესია ეწყება და ეგრევე შლის ფოტოს.

ბევრ ადამიანს არასრულფასოვნების კომპლექსი ახრჩობს და ცამეტი წლის მოზარდივით საკუთარი აზრის გამოხატვის ეშინია, საერთო აზრს უერთდება. შიშების და კომპლექსების დასამალად კი სხვების დაცინვას იწყებს. 

ზრდასრული ადამიანებიც უტვინო მოზარდებივით სხვებს დასცინიან, ხან ჩაცმულობის, ხან აქცენტის, ხან წარმოშობის და ხან სხვა რამის გამო. 

"აჰა-ჰა-ჰა, მოდით დავცინოთ, რა დებილია!" - ამით არასრულფასოვნების კომპლექსით დაავადებული არსება ფიქრობს, რომ რახან სხვას დასცინის, ესეგი თავად ძალიან ჭკვიანია. 

ადამიანებს უყვართ ერთმანეთის "კასტებად" და ჯგუფებად დაყოფა: "ეს უგემოვნოა", "ეს დებილია", "ეს ბანძია" და ასე შემდეგ. 

რომ ჰკითხო, საკუთარ თავში ბოროტული ინსტინქტის არსებობას ყველა უარყოფს. უიმე, რას ამბობ, ყველა კარგი და კეთილია, მაგრამ დიდი სიამოვნებით უერთდებიან საერთო ტროლინგს თუ ბულინგს. 

ყველა დაკომპლექსებული არსება ცდილობს "გაბანძებული" ობიექტის ფონზე საკუთარი თვითშეფასება აიმაღლოს და ამგვარი ქცევით თავისი უბადრუკი არსებობა გაამართლოს.

ზოგჯერ დასაცინი დასაცინია, მაგრამ გამიზნული, ბოროტული დაცინვა - სამარცხვინო საქციელია. არც არგუმენტირებული კრიტიკა და მცირე სარკაზმია პრობლემა. პრობლემა მაშინ არის, როც ამას შურით და ბოღმით აკეთებ და ეს ძალიან კარგად ჩანს. ანუ, ჩანს როდის ხუმრობ კეთილად და როდის ხუმრობ ბოროტად. 

თუ შენი საცოდავი ეგოს დასაკმაყოფილებლად ღადაობ სხვაზე, მაშინ არშემდგარი ნაგავი ხარ და ამიტომ დასცინი სხვებს. 

სხვების "გაბანძების" ფონზე საკუთარ უბადრუკობას მაინც ვერ დამალავ.

სად მთავრდება ქალის ბედნიერება?

წლების წინ, ერთი ჩემი თანამშრომელი ქალი ოფისში ძალიან სევდიანი დამხვდა და საუბრის დროს ასეთი ფრაზა წამოსცდა: "ეჰ, დავიღალე, წავიდა ჩემი ახალგაზრდობა და მატარებელი, ცხოვრება მომბეზრდა". 

ვიცოდი, რომ იმ ქალს რამე ფულის პრობლემა ან ვალები არ ჰქონდა, არც განუკურნებელი სენით დაავადებული ნათესავები ჰყავდა. აშაკარა იყო, რომ ქალს საშუალო ასაკის კრიზისი ჰქონდა. ქმარი და შვილები ჰყავდა, მაგრამ რაღაც ქალური აკლდა.

შევხედე მის (43 წლისთვის ძალიან ადრე) გამუქებულ კანს, ორმაგ ნიკაპს (თუ ღაბაბს) და ვიფიქრე, რომ ამ ოდესღაც ლამაზმა ქალმა სილამაზის და ახალგაზრდობის "ლიმიტი ამოწურა", დიდი ხანია აღფრთოვანებულ მზერებს ვეღარ ხედავს და წასულ ახალგაზრდობას მისტირის. 

"ცოლად გასაღებული" ქალები ახლა თავს მოიკლავენ, რომ თურმე სილამაზე არ არის მთავარი ამ ცხოვრებაში. რომ, ოჯახი, ბავშვებია მთავარი და ასე შემდეგ, მაგრამ, ნებისმიერმა ნორმალურმა ქალმა, ყველაზე უპატიოსნესმაც და უკდემამოსილესმაც ძალიან კარგად იცის, რომ ქალი მაშინ ჭკნება, როცა კაცების ინტერესის ობიექტი აღარ არის. დიახაც, ეს არის მთავარი. დაბერებული, დამჭკნარი, ჯანმრთელობა დაკარგული, მოუქნელი ქალი ბედნიერი ვერ იქნება. 

ცოლი,  "ბედნიერი დედიკო", თავის ქმარს ლობიოს უმზადებს და ამ "პატარა ქალურ ბედნიერებას" ფეისბუკზე პოსტავს. 

შორიდან ვითომ იდეალურადაა ყველაფერი. ლობიო, ოჯახი, ქმარი. ის ქმარი ტელეფონთან მასტრუბირებს და უკრაინელ ნაშებს ეჩატავება. ცოლთან ინტიმური ურთიერთობა დიდი ხანია აღარ აქვს/ვეღარ აქვს, "დაბერდა და ვეღარ ქაჩავს". 

ცოლი უკვე დიდი ხანია ყელში ჰყავს, მაგრამ მისი ცრემლების და ისტერიკების ეშინია და თავაზიანად დაჰყვება მაღაზიებში და მის ნათესავებთან სტუმრად. სხვა რა გზაა, თუ გაატრაკებს, ეს დამჭკნარი ქალიც აღარ ეყოლება. 

"იდეალური ცოლი" მიხვდება, რომ რაღაცა ისე არ მიდის, როგორც მას ჰქონდა ჩაფიქრებული და ნევროზი დაემართება. მისი თეორიები სიყვარულზე, ოჯახზე, "ურთიერთგაგებაზე" და მსგავს სისულელეებზე, რომლებითაც წლებია თავს იტყუებდა, მწარე რეალობას დაეჯახება. 

სარკეში ჩაიხედავს, გამოფიტულ სიფათს, ჩაფუშულ მკერდს, ნამშობიარევ მუცელს და ცელულიტიან ბარძაყებს დაინახავს. ეჰ, არადა ერთ დროს სკოლის ყველაზე ლამაზი გოგო იყო, ახლა კი, გაუშნოვდა და ჩმორ ქმარსაც აღარ მოსწონს. სხვას მითუმეტეს, რაში სჭირდება. 

ოჯახი, ლობიო, ქმარი, შვილები, რომლებიც იზრდებიან და თავიანთი ცხოვრება აქვთ. რა თქმა უნდა, ფეისბუკზე ოჯახური იდილიის გაგრძელებას ისევ შეეცდება, აბა "მტერს ხომ არ გაახარებს"! 

მაგრამ შიგნიდან მაინც ბოღმა ღრღნის: რატომ? ასე რატომ მოხდა? რატომ მოატყუა ცხოვრებამ? თან რა მალე გავიდა წლები. 

აი იქ მთავრდება ქალის ბედნიერება. იქ, როცა საკუთარ თავს ქალად ვეღარ გრძნობს. როცა სარკეში უშნო და დამჭკნარ არსებას ხედავს და საკუთარი თავი აღარ მოსწონს. 

და დიახ, ყველაზე ბედნიერი მხოლოდ ლამაზი და თავდაჯერებული ქალია, რომელსაც საკუთარი თავის იმედი აქვს და ფეხზე მყარად დგას! 

ძლიერი და დამოუკიდებელი ქალი, რომლის მზერაც ყველა ნორმალური კაცისთვის საბესწირო ხდება.

როგორ შევინარჩუნოთ ოჯახი

პრინციპში, ნებისმიერი გასათხოვარი ქათმუშკა ცდილობს ცოლიანი მამაკაცისგან თავი შორს დაიჭიროს, იმიტომ, რომ იცის, რომ ასეთი ურთიერთობისგან არაფერი გამოვა. იმიტომ, რომ ის ცოლიანი ღიპუცა ბანკის ვალებზე და იპოთეკაზე უფრო მეტს ფიქრობს ვიდრე სიყვარყლზე და სექსზე.

მაგრამ თუ ცოლი ხარ და შეამჩნიე, რომ რომელიღაცა, სასოწარკვეთილი ქალი ქმრის წართმევას გიპირებს ეს პოსტი მოიშველიე. 

ჩვენს რეალობაში სოციალური ქსელები ძალიან მნიშვნელოვანია და ადამიანების შესახებ სოციალური ქსელებიდან გაცილებით უფრო მეტს გაიგებ ვიდრე ადრე გაიგებდი მეზობლების ჭორებიდან. ამიტომ, სოც.ქსელების "გაფორმებას" მიაქციე ყურადღება! 

აუცილებელია, რომ ოჯახურ ფოტოებზე ქმარიც მონიშნო. ანუ, ისე უნდა "დათაგო", რომ შენი სიფათი მის კედელზეც ტივტოვებდეს მინიმუმ სამ დღეში ერთხელ. ამით სხვა "მონადირე" ქათმუშკებს აფრთხილებ, რომ შენს ღიპიან ალენ დელონს უკვე შენისთანა "განძი" ჰყავს! 

აუცილებლად ბავშთან ერთად გადაღებულ ფოტოზე დათაგე. ბავშვი თუ არ გყავს, მეზობლის ბავში გაასაღე შენად :)) უნდა ნახონ, რომ შენს ინდაურს ორი (შენ და ბავშვები), სამი ან ხუთი განძი ჰყავს. 

ამგვარად, ოფისში ჯდომისგან ოდნავ დეფორმირებულ "ბრედ პიტზე" პრეტენზიების მქონე ქათმუშკა ოჯახურ ფოტოებს ნახავს და უკან დაიხევს.

გიშველის თუ არა ეს მეთოდი ქმრის ოჯახის შენარჩუნებაში? უეჭველი გიშველის.

ის შენი კუანა ინდაური რომელიმე მულტი-მილიონერი ან ბრედ პიტი თუ არაა, მონადირე ქათმუშკა ჩათვლის, რომ ნერვების მოსაშლელად არ ღირს.  

"ოჯახის სიწმინდე" მოიშველიე ხშირად. 

                                   

ბედნიერ ოჯახურ ფოტოებზე "დათაგვით" შენ ქმარს და მასში უცებ გამოღვიძებულ "დონ-ჟუან-კაზანოვასაც" კოჭებამდე შებოჭავ. 

წარმოიდგინე, ტიპი ზის, ინსტაგრამზე ვიღაც ნაშას "კერავს" და თან ცდილობს სახეზე იდიოტური ღიმილი მოიშოროს, რომ შენმა აფთრის თვალებმა ვერ შეამჩნიონ "ნადირობის მომენტი" და ზუსტად в самый интересный момент, როდესაც ნაშა უკვე თითქმის თანახმაა, იმ წამს შენი პოტენციურად მოღალატე "არწივის" ვოლზე საყვარელი ოჯახური ფოტო ამოტივტივდება! 

გაბრაზებული ნაშა დროებით დაბლოკავს შენს ქმარს. მოკლედ, როგორც კი, ღიპიანი ალენ დელონის სიფათზე იმ ნაცნობ იდიოტურ ღიმილს შეამჩნევ, ეგრევე შენი არსენალიდან ოჯახური ფოტო ამოიღე. ამით შენს ქმარზე პრეტენზიების მქონე მორიგ ქათმუშკას ნოკ-აუთში ჩააგდებ! 

რაც შეიძლება მეტი ოჯახური ფოტო გადაიღე, აუცილებლად ქმარიც დათაგე, აუცილებლად ბავშვთან ერთად! და ოჯახური ბედნიერებაც გარანტირებული გექნება!  

ყველაზე მაგარი გოგოები

შემოდგომის სუსხიან, წვიმიან დილას, 09.15 საათზე, ჭავჭავაძის გამზირზე ჩემს წინ ლამაზი გოგო მიდის. საშუალოზე ცოტა მაღალი, ღია ფერის თმებით და თვალებით, კუკლა ბარბია. კუკლას მოკლე კაბა აცვია და მგონი სცივა. 

უკან ორი ტიპი მიჰყვება და ეტყობათ, რომ კუკლას დანახზაზე კარგ ხასიათზე დადგნენ. გოგო ამაყად მიდის - ზუსტად ის კადრია იმ ფილმიდან, სადაც  სქელტრაკიანი ქალების კუმირი კაცებს აგიჟებს. მილენა თუ რაღაც ჯანდაბა.

სანამ ვფიქრობდი რა ტიპის მოტივაციაა საჭირო იმისთვის, რომ ამ სიცივეში დილა უთენია თხელ კოლგოთკიანი ფეხების დემონსტრირების სურვილი გაგიჩნდეს, ერთმა ბიჭმა წაიღრიჭა: "არ სცივა ნეტა?". 

ფუ, იდიოტები, იმის ნაცვლად, რომ კუკლას დანახვაზე უგონოდ დაეცნენ ან ჯენტლმენურად "სანთებელა გაუწოდონ", როგორც იმ ფილმშია, ბანალურად სცივა თუ არა იმით ინტერესდებიან. განა იმ კუკლასთვის იმ იდიოტების კარგ ხასიათზე მოყვანა გმირობის ტოლფასი არ იყო? ცივ ზამთარში დილით ლოგინიდან ადგომა და ტუალეტამდე მისვლა უკვე გმირობაა და ეს გოგო დგება კიდევაც და თხელი კაპრონის კოლგოტებიანი ფეხებით გარეთ გადის და მამრების თვალსაც ახარებს.

ვფიქრობ, ნეტავ რა უნდა მინდოდეს, რომ ამ სიცივეში გარეთ კაპრონის კოლგოთკებით და მინი კაბით გავიდე და ვიღაც გამოსირებული იდიოტები გავახარო? 

ასეთი გოგოები თვალს ახარებენ! ესენი რომ არა, კაცები მოწყენილობისგან მოკვდებიან, გადაშენდებიან. 

წარმოვიდგინე: ყველა გოგო ეგოისტი რომ იყოს, თბილად რომ ჩაიცვას, ჯინსებში და კედებში სწრაფი ნაბიჯებით რომ ჩაგიაროს ტროტუარზე, რა ინტერესი ექნებოდა ამ ცხოვრებას? 

ან ფიტნეს კლუბში ტუჩებგამოპრუწული ნაშა თუ არ გამოჩნდა და ტრაკის დემონსტრირებით, შტანგით ჩაჯდომები თუ არ გააკეთა, ნულის ფასი აქვს ამ ცხოვრებას! 

ასეთი ხალისიანი გოგოები ჰაერვით სჭირდება კაცობრიობას! მათი არსებობის ფაქტი უკვე ერთგვარი ქველმოქმედებაა. მადლობა მინიკაბიან ნაშებს, რომლებიც ყინვაშიც კი, ამხნევებენ ცხოვრებისეული რუტინისგან გაბრუებულ კაცებს. 

მერე რა, რომ ხანგრძლივი ურთიერთობისთვის კაცებს მახინჯი ქალები ურჩევნიათ. გვერდით მახინჯი უნდა გყავდეს, რომ არხეინად იყო, შენ გარდა სხვას არავის სჭირდება. ირგვლივ, კი იმდენი ტუჩებგაპრუწული, მოკლე კაბიანი მალენა-ბელუჩი დადის. 

ინსტაგრამ-ფეისბუკზე ადვილია ფეხების დემონსტრირება, ეგ არ ითვლება. აბა თუ ქალი ხარ, ყინვაში გადი გარეთ მინი კაბით და საკვერცხეების ანთებას თუ გადაურჩი მერე იტრაბახე.

ყინვაში მინი-კაბით გარეთ გასული გოგოს ფეხის ფრჩხილიც ვერ იქნები. ის ქალი სულ სხვა ფენომენია <3

"კეთილი ტყუილი" კიბომდე მიგიყვანს!

ტყუილი ცუდია და მხოლოდ იშვიათ სიტუაციებშია საჭირო, მაგრამ ჩვენ "საჭირო" დროს კი არა, გამუდმებით უტიფრად ვიტყუებით. მთელი ცხოვრება "კეთილი ტყუილებით" ვცდილობთ თავი სასიამოვნო და თავაზიან ადამიანად წარმოვაჩინოთ და მე-15 ნერვული შეტევის დროსაც კი, ვერ ვხვდებით, რომ არცერთი "კეთილი" ტყუილი, სულაც არ არის კეთილი და ასეთი ტყუილებით სხვებსაც და საკუთარ თავსაც დათვურ სამსახურს ვუწევთ.

Trust and remember:

1. თუ დაქალი/ან ვინმე სხვა გეკითხება, მსუქანია თუ არა, სიმართლე უთხარი და მის სქელ საჯდომზე და ცელულიტებზე მიანიშნე! ისიც დაამატე, რომ თუ ქალი გულისამრევად გამოიყურება, ესეგი ზარმაცი საქონელია! 

2. თუ შენს ახლობელ კაცს იმხელა ღიპი აქვს, რომ საკუთარ სასქესო ორგანოს მხოლოდ სარკეში ხედავს, მიანიშნე, რომ მეტეორიზმიანი ღორია და ღამე თოხლაობას მოეშვას!

3. თუ ვინმეზე ფიქრობ, რომ იდიოტია, ჯობია თავიდანვე აგრძნობინო, რასაც ფიქრობ მასზე, თორე ერთ მშვენიერ დღეს, შენი კეთილგანწყობა თავში აუვარდება და აუცილებლად, აქეთ დაგიძახებს იდიოტს. 

4. თუ შენი დაქალი შტერია და ვერ ხვდება, რომ მის გარშემო უაზრო, გაუგებარი "თაყვანისმცემლების" ხროვა მის სილამაზეზე კი არა, სიქათმეზე მიანიშნებს, უთხარი, რომ მამრებს ის ადვილად გამოსაყენებელი საქონელი ჰგონიათ. უთხარი, რომ იმ გამოპრუწული ტუჩებით ანჯელინა ჯოლის კი არა, ბოზანდარას ჰგავს. უთხარი ყველაფერი, რასაც ფიქრობ. ჯობია, ეწყინოს და იჩხუბოთ, ვიდრე "ტკბილ ტყუილებში" აცხოვრო და მერე საბრალოს უფრო აუვარდეს თავში და უფრო მეტად გამასხარავდეს.

5. თუ შენი ახლობლის, ნაცნობის ან რა ვიცი, სხვა ვინმეს ლაპარაკის მანერა, აზროვნება და ქცევა ნერვებს გიშლის, არაფრის დიდებით არ მოუსმინო და არ აიტანო თავაზიანობის ან ხათრის გამო და საერთოდ მასზე ერთი წუთიც არ დახარჯო. სასწრაფოდ მოიშორე თავიდან, თანაც მიზეზის ახსნით (დრო არ მაქვს), თორე აქეთ დაგამადლებს, რომ თურმე ის გითმობდა ძვირფას დროს.

6. არასოდეს არც სიბრალულის და არც ხათრის გამო არ გაატარო დრო ისეთ ადამიანებთან, რომლებიც არ მოგწონს (ან გრძნობ, რომ შენ არ მოსწონხარ).  

7. არასოდეს არ უთხრა კომპლიმენტი მოუვლელ, დაუბანელ ქალს ან კაცს. ასეთებს მოტივაცია კი არა, მათრახი სჭირდებათ.

8. არასოდეს არ გააკეთო ის, რაც არ მოგწონს ან არ გინდა. თუ რამე გეზარება, ესეგი არც გჭირდება! მოეშვი და აკეთე ის, რაც გინდა და გჭირდება. თუ იმას აკეთებ, რაც გეზიზღება, ესეგი დაღლილი ვირი ხარ, რომელიც მხოლოდ სიკვდილის შემდეგ სამოთხეში მოხვედრის იმედით ცხოვრობს. მოკლედ, სხვა უფრო საინტერესო საქმით დაკავდი.

9. ნუ დაიწყებ ურთიერთობას ადამიანთან, რომელზეც ძალიან შეყვარებული არ ხარ. საკუთარ თავს მაინც ვერ მოატყუებ და იმ ურთიერთობიდან ნახმარი წინდასავით გამოხვალ.

10. ნუ ცდილობ ვინმეს მოეწონო, ეს მხოლოდ უკურეაქციას გამოიწვევს. ჯობია, აქეთ მოგეწონონ!

11. ნუ ატყუებ საკუთარ თავს (ნუ ატყუებ სხვებსაც)! კეთილი ტყუილები არ არსებობს! 

რა თქმა უნდა, ყოველთვის სიმართლეს თუ ილაპარაკებ, ჩემსავით უხეში და გულგრილი ადამიანის შთაბეჭდილებას დატოვებ. სამაგიეროდ ნევროზი, დეპრესია, ფსიქოზი და ნერვული აშლილობები აღარ შეგაწუხებს! 

"კარგი გოგოს ან ბიჭის" როლის თამაშს და ვითომ "კეთილი" ტყუილების თქმას თუ გააგრძელებ, ჩახშობილი ემოციების მსხვერპლად იქცევი და კიბოც არ აგცდება! 

ერთ დღეს, როცა ნერვები გიმტყუნებენ და შენს ახლობელს ან ოჯახის წევრს,  დედას, ან შვილს უყვირებ ცოფიანივით, მაშინვე გაიხსენე, რომ ეს ნერვული აშლილობა სწორედ იმ "კეთილი" ტყუილების და ჩახშობილი ემოციების ბრალია! 

საიდან ჩნდებიან ცუდი ადამიანები?

საბავშვო ბაღის ზეიმზე პატარა ანგელოზების სახეებს ყურადღებით ვაკვირდები და ვფიქრობ, საიდან ჩნდებიან ცუდი ადამიანები? ეს პატარა ანგელოზები როგორ უნდა გაიზარდონ ცუდ ადამიანებად?

ვცდილობ "გამოვთვალო" მათგან რომელი იქნება ცუდი ადამიანი, ან რომელი გოგო გახდება მომავალში უთავმოყვარე და ბოროტი ქალი, მაგრამ ამის პროგნოზირება შეუძლებელია.

განა შესაძლებელია პატარა ანგელოზების საყვარელ სახეებში მომავალი პარაზიტების ამოცნობა?  დღეს მათ ისეთი სუფთა, საყვარელი თვალები აქვთ, წარმოუდგენელია გაიგო რა ნაირად, როგორ ამახინჯებს ცხოვრება ადამიანების ფსიქიკას. 

მე მაინც ვფიქრობ, რომ ბავშვები თეთრი ქაღალდივით სუფთა იბადებიან და შემდგომში მათ ხასიათს ოჯახი და გარემო "ქმნის". 

ოდესღაც ხომ ცუდი ადამიანებიც დადიოდნენ ბაღში და ზეიმებზე მღეროდნენ  და ცეკვავდნენ და მერე? მერე რა მოხდა? ვინ არის ადამიანების გაბოროტებაში დამნაშავე? 

ალბათ, ოჯახის და გარემოს პასუხისმგებლობის ვერსია უფრო მისაღებია, რადგან არ მინდა იმის დაჯერება, რომ ადამიანი თანდაყოლილი სულიერი სიმახინჯით იბადება. ჯობია გვჯეროდეს, რომ ჩვენ შეგვიძლია პატარა ადამიანი კარგ ადამიანად აღვზარდოთ. 

მჯერა, რომ თავდაპირველად  ბავშვი ქაღალდის ფურცელივით სუფთა იბადება, მის გარშემო მყოფი ადამიანები კი, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ამ თეთრ ქაღალდზე მომავალი ადამიანის ხასიათს „წერენ“. 

სამწუხაროდ, ძალიან ხშირად, მშობლებს ავიწყდებათ, რომ მხოლოდ მათზეა დამოკიდებული თუ როგორი გაიზრდება მათი შვილი. არ მჯერა, რომ კარგი მშობლები ცუდ ბავშვებს ზრდიან. მთავარია, შეცდომები არ დაუშვა და სწორი მაგალითი იყო ბავშვისთვის.

სამოთხეში ევასთან..

ერთ ხისთავიან მორწმუნეს ჩავუცივდი კითხვებით: შენ ხომ თვალით არ გინახავს და არც დაგსიზმრებია ღმერთი და წმინდანები, არც რაიმე მისტიკური ხილვები არ გქონია, ერთადერთი რასაც ეყრდნობი, ათასი წლის წინ, ცივილიზაციას მოკლებული ხალხის მიერ შეთხზული სულელური ისტორიებია. ნუთუ მხოლოდ იმ პრიმიტიული წიგნების და ლეგენდების საფუძველზე გჯერა, რომ არსებობს სამოთხე, სადაც ვაშლები უნდა ჭამო და ლამაზ ჩანჩქერთან იჯდე?

იმანაც რა თქმა უნდა, ყველა მორწმუნესთვის დამახასიათებელი სულელური პასუხი გამცა: "ვახ, მილიონობით ადამიანს სჯერა, რა ყველა სულელია და მარტო მე უნდა ვოყო ჭკვიანიო?". 

- აჰა, ესეგი შენ თვითონ ანალიზის და ფიქრის უნარი არ გაგაჩნია და უტვინო მარიონეტივით ბრბოს ნათქვამს იმეორებ? - ვკითხე.

- აბა რეინკარნაციის და სხვა სისულელეების ვერსია არ მომწონს! ჩვენი რელიგია რასაც გვიქადაგებს, ის მომწონს - ო. 

- ანუ შენ გინდა გჯეროდეს, რომ კარგი ბიჭი და კარგი მორწმუნე თუ იქნები, ღმერთს თუ მოეწონები სიკვდილის მერე, აუცილებლად სამოთხეში მოხვდები, მშვენიერ ედემში ტკბილ ვაშლებს შეჭამ და ლამაზ ანგელოზებს ჩაეხუტები?

- ჰო, მინდა და მჯერა კიდევაც - ო.. 

აჰა! აი თურმე რაში ყოფილა საქმე. მას სიკვდილის ეშინია, მაგრამ ედემის ვაშლების ზღაპარს თუ დაუჯერებს ცოტა ნაკლებად შეეშინდება! 

მას სჯერა. მას უნდა, რომ ასე მარტივად იყოს ყველაფერი! მას უნდა რომ ედემი არსებობდეს. მას სჯერა, რომ ედემში, ვაშლებთან და ევასთან მოსახვედრად საკმარისია მხოლოდ ეკლესიაში ან მეჩეთში იაროს, ილოცოს, სასულიერო პირების ქადაგების დროს არ ჩაეძინოს, ხანდახან მარხვაც დაიცვას. (ნუ, მარხვა რა, დროებით, მხოლოდ შემწვარი კარტოფილი უნდა ჭამოს, თუმცა, მუსულმანური მარხვა ჯოჯოხეთია - დილიდან საღამომდე წყალიც კი არ უნდა დალიო, და 8-ის მერე თუნდაც ხინკალი ჩაცეცხლე! თან ამ "კუჭისკვლას" "განწმენდა" ჰქვია რატომღაც! )

ასეთი ტიპები ამქვეყნად უაზროდ არსებობენ და მთელი ცხოვრება ედემს ელოდებიან.

თუმცა, ედემის მოლოდინში დაბერებულების გარდა, კიდევ მეორე ტიპის მორწმუნეებიც არსებობენ, რომლებიც არანაირ ედემს არ ელოდებიან, იმიტომ, რომ ''აქაურ ედემებშიც" კარგად ახერხებენ თავის გატანას აფერისტობით და სხვა სისაძაგლეებით, თავს იგიჟებენ ვითომ სწამთ, ხალხს ატყუებენ. 

ასეთები წმინდან-მორწმუნეების როლში, ისე, на всякий случай შედიან! რა იცი, რა ხდება საიქიოშიო. 

ან საკუთარ თავს ატყუებენ, ან სხვებს. თუმცა, რა მნიშვნელობა აქვს? მაინც ყველა მორწმუნეს ორი მომენტი აერთიანებთ: ჯოჯოხეთის შიში და მარადიული კომფორტის - ედემის მოლოდინი. ერთნი "კარგად იქცევიან" და ედემს ელოდებიან, მეორენი კი, უფრო მეტი სისაძაგლეების ჩადენისგან თავს იკავებენ, რადგან ფიქრობენ, რომ შეიძლება, ღმერთი მართლა "ყველაფერს ხედავს" და მერე საიქიოში დედა ეტირებათ. 

კიდევ ერთმა მორწმუნემ მითხრა, ფულს მოვიპარავდიო, მაგრამ ღმერთის მეშინია და თავს ვიკავებო :))

P.S. ღმერთი - ჩვენი სინდისია. სიკეთეს თუ მხოლოდ იმიტომ აკეთებ, რომ ღმერთს მოაწონო თავი, ეს უკვე სიკეთე კი არა, ბიზნესია. ღმერთთან გარიგება. აბა, თუ კაცი ხარ, დაივიწყე ედემი და ჯოჯოხეთის ქვაბები და ისე იყავი კარგი და კეთილსინდისიერი!  

ლამაზი ქალი ხარ თუ არა?

თქვენი აზრით, რამდენ ქალს შეუძლია რეალობას არ აცდეს და სარკეში საკუთარი ანარეკლი ობიექტურად შეაფასოს?

ჯერ იქიდან დავიწყოთ, რომ უნაკლო გარეგნობაც რომ ჰქონდეს, ნებისმიერ ქალს მაინც პერიოდულად თავდაჯერებულობის შესუსტების მომენტები აქვს. ერთ დღეს, თუ კარგად გამოიძინე, შეიძლება საკუთარი თავი ძალიან ლამაზი მოგეჩვენოს, მეორე დღეს თუ დაღლილი ხარ ან სხვა ნახე, რომელიც შენზე ლამაზი გგონია, თავდაჯერებულობა ერთ წამში გიქარწყლდება. ყველა ასეა. ანჯელინაც და მონიკაც. 

ყველაზე ლამაზი და ყველაზე უნაკლო არ არსებობს. ნებისმიერ დროს შეგხვდება შენზე უფრო ლამაზი და იმ შენზე ლამაზზეც კიდევ უფრო ლამაზი. ვინ უფრო ლამაზია: ანჯელინა ჯოლი, მონიკა ბელუჩი თუ ბრიჯით ბარდო? მირანდა კერი, ადრიანა ლიმა თუ დაუცენ კრეზი? მე ვთვლი, რომ ბრიჯით ბარდო და ორნელლა მუტი ქალღმერთები არიან, შენ იტყვი, რომ მონიკაა, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, ლამაზი ლამაზია.

იდეალური გარეგნობის კრიტერიუმებიც ხშირად გვეცვლება: დღეს შეიძლება სამხრეთული ტიპის შავგვრემანი გოგო მოგეჩვენოს იდეალურად, ხვალ კი ცისფერთვალებიანი ქერა. რაც კარგია, კარგია: დიდი, პატარა, დაბალი, მაღალი, ფუმფულა თუ გამხდარი, ქერა თუ შავგვრემანი არ აქვს მნიშვნელობა. 

მაგრამ როგორ უნდა გაიგო ლამაზი ხარ თუ არა? სარკეს, დაქალებს თუ დედას უნდა დაუჯერო?

1. სარკეს დაუჯერე. დედას არა! დადექი სარკესთან და კარგად შეისწავლე რა გამოაჩინო და რა დამალო.

2. დააბალანსე შინაგანი, სულიერი მდგომარეობა: თუ ბოღმიანი, დაღლილი, შურიანი, ბრიყვი და მოსაწყენი ხარ - ეს ყველაფერი სიფათზეც გეტყობა. 

200%-იანი ფაქტია, რომ სილამაზე - შინაგანი სამყაროს ანარეკლია. ცხვირი, პირი, სახის ნაკვთები, მზერა, გამომეტყველება და კბილების ფორმაც კი, ზუსტად ისეთი გაქვს, როგორიც ხარ ქვეცნობიერად. 

დაკომპლექსებული, ცხოვრებაზე და ადამიანებზე განაწყენებული, უთავმოყვარე ან საცოდავი თუ ხარ - ეს ყველაფერი სახის ნაკვთებზე "ჯდება". რაც წლები გადის, მით უფრო კარგად ჩანს.

რაც წლები გადის შენი გარეგნობა (სახეც და სხეულიც) ერთი-ერთზე შინაგანი სამყაროს შესაბამისად ფორმირდება. ამიტომ საკუთარ თავზე უნდა იმუშავო და შენი პიროვნება უფრო საინტერესო გახადო.

3. არასოდეს არ ჰკითხო აზრი შენს გარეგნობაზე სხვა ქალს/დაქალუშკებს. 

არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად ახლობელია ის შენთვის. ქალის გენებშია ქვეცნობიერი კონკურენცია. ამას რომც მალავდეს, ქვეცნობიერს მაინც ვერ შეეწინააღმდეგება და უნებლიეთ გამოამჟღავნებს. ქალი ქალს კომპლიმენტს მხოლოდ იმ შემთხვევაში ეუბნება, თუ საკუთარი თავი მასზე ლამაზი ჰგონია. არცერთი ქალი მართლა ლამაზ და თავდაჯერებულ ქალს ზედმეტი კომპლიმენტით არ გაანებივრებს, აქაოდა, თავში არ აუვარდესო!

ქალის კომპლიმენტებს ხშირად უცნაური მიზანი აქვს. მაგალითად, თაკო სხვების გასაგონად, ხმამაღლა ამბობს, რომ მაკა ყველაზე ლამაზია და ამით იქ მყოფ მესამე გოგოს, თათიას უგზავნის „ნამიოკს“: "ჰეი, თავში არ აგივარდეს, აგერ მაკა შენზე ლამაზია". აი, ასეთი უცნაური ლოგიკა აქვთ ქათმუშკებს. 

როცა საქმე სხვა ქალის სილამაზეს ეხება, ქალის ქვეცნობიერი ინსტინქტი მასზე უფრო ძლიერი ხდება. აქ კამათს აზრი არ აქვს. თუ შენ გგონია, რომ ისეთი ერთგული მეგობრები გყავს, რომლებიც გულწრფელად გეუბნებიან კომპლიმენტებს, ესეგი მიამიტი/იდიოტი ხარ. შენი მეგობარი უბრალოდ „მეგობრის მოვალეობას ასრულებს" და ტყუილად გეპირფერება, სინამდვილეში კი ფიქრობს: "არ უხდება ეს კაბა ამ საწყალს". 

ძალიან თუ გაინტერესებს რას ფიქრობს შენს გარეგნობაზე სხვა ქალი, მის თვალებში ოდნავ შესამჩნევი შური უნდა დაიჭირო. ქალი მეორე ქალს კონკურენტად თუ თვლის, მას კომპლიმენტს არ ეტყვის, მხოლოდ ცივად შეათვალიერებს. ე.წ. კონკურენტ ქალს არასოდეს არ აგრძნობინებს თავს დედოფლად. განა სპეციალურად აკეთებს ამას, ეს ყველაფერი ქვეცნობიერია. მოკლედ, ქალებისგან კომპლიმენტების სიუხვე კი არა, მათი ნაკლებობა უნდა გიხაროდეს! 

რაც შეეხება ახლობელ ქალებს: დედას უნდა რომ უფრო ლამაზი იყო და ობიექტურად ვერ შეაფასებს შენს გარეგნობას, აუცილებლად რაღაცა ნაკლს აღმოაჩენს. ან პირიქით, „შენს სასიკეთოდ“ არ გეტყვის რომ ლამაზი ხარ, "თავში რომ არ აგივარდეს" და "არ გათამამდე".

დაახლოებით ასეთივე აზრი ექნება შენს დასაც და თუ მასზე უფრო ლამაზი ხარ, აქაც ჩვეულებრივ ქალურ შურს ექნება ადგილი.

ანუ, ქალების აზრზე ორიენტირებით საკუთარ გარეგნობაზე სწორ დასკვნას ვერ გააკეთებ. უფრო მეტიც, მთელი ცხოვრება სწორედ დაქალები და დედები გვაკომპლექსებენ: "ეს ფერი არ გიხდება, ის გასუქებს, ცხვირის ან შუბლის ფორმა არ გივარგა" და ასე შემდეგ. არ დაუჯეროთ!!!!

ყველაზე საინტერესო კი, ის არის, რომ ქალები ლამაზი სამოსებით მამაკაცების კი არა, ერთმანეთის გაკვირვებას ცდილობენ, ერთმანეთს ეჯიბრებიან: ვინ უფრო მაგარი გოგოა და ვის უფრო მაგარი სტილი აქვს. ჰეტეროსექსუალ კაცს შენი ექსტრავაგანტული სტილი და კოკო შანელი ცალ ფეხზე ჰკიდია. მას შეიძლება ახსოვდეს რა ლამაზი იყავი გუშინ, მაგრამ წესიერად ვერც გაიხსენოს რა ფერის მაისური, ან საერთოდ რა გეცვა. ქალი კი, აუცილებლად შეგათვალიერებს, "დაასკანერებს" და დაიმახსოვრებს შენი ჩაცმულობის ყველა დეტალს.

4. ქალისთვის მისი სილამაზის ზუსტი ინდიკატორი  ნორმალური მამაკაცების აღფრთოვანებული მზერაა. 

ყველას აზრი ფეხებზე დაიკიდე და შენთვის საინტერესო მამაკაცის(ების) რეაქციას დააკვირდი. ყველა მხრიდან მამაკაცების აღფრთოვანებულ ან დაინტერესებულ მზერას თუ ხედავ, ესეგი ყველაფერი რიგზეა. 

დაქალმა ან სხვა ქალმა თავისი უადგილო შენიშვნებით განწყობას ვერ უნდა გიფუჭებდეს! ლამაზი თუ არ დაიბადე, არც ეგ არის პრობლემა. დღეს იმდენი საშუალება არსებობს იმისთვის, რომ ყველა ქალი ლამაზი გახდე. მთავარია, სწორად შეაფასო შენი მონაცემები, რომ რეალობას არ აცდე.

Celebrit-იზმი, იდიოტი ფანები და ხელმისაწვდომი რეჟისორი

საგაზეთო სტატიისთვის ფოტოები ჰოლივუდელ რეჟისორ კრისტოფერ კოპოლას მე გადავუღე, თუმცა მასთან ერთად ფოტოს გადაღება აზრადაც არ მომსვლია. 

საერთოდ, ჟურნალისტობის 15 წლიან პერიოდში არცერთ ცნობილ რესპოდენტთან სურათის გადაღების სურვილი არ გამჩენია. ერთადერთი ედუარდ შევარდნაძესთან ერთად გადაღებული ფოტო მაქვს, ისიც იმიტომ, რომ შევარდნაძე ჩემთვის მთელ ეპოქას წარმოადგენდა. 

როდესაც რედაქციაში ვბრუნდებოდი გზაში ვფიქრობდი უნდა ვინანო თუ არ ვინანო, რომ ცნობილ ადამიანებთან ერთად ფოტოებს არ ვიღებ. სხვები რიგში დგებოდნენ, მე კი სელებრითები ყოველთვის ფეხებზე მეკიდა. 

ცნობილ ადამიანებთან ერთად ფოტოების გადაღება არ მიყვარს და არ მესმის რაში მჭირდება. რატომ უნდა გადავიღო ფოტო ადამიანთან, რომელიც არც ჩემი მეგობარია, არც კოლეგა და არც კლასელი? სადმე რომ დავდო რა იფიქრებენ, რომ ჩემი მეზობელია თუ რა? 

ეს კრისტოფერ კოპოლაა -  და ნაკლებად ცნობილია ვიდრე მისი ძმა ნიკოლას ქეიჯი ან მისი ახლო ნათესავი სოფია კოპოლა, მას მხოლოდ კულისების მიღმა იცნობენ, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, თუნდაც ყოფილიყო აქ მისი ძმა ნიკოლას ქეიჯი ან თუნდაც ბრედ პიტი, მადონა, ჯულია რობერთსი ან სხვა რომელიმე ჰოლივუდელი ვარსკვლავი, მე მაინც არ გადავიღებდი მათთან ერთად ფოტოს.  მართლა არ ვიცი რაში მჭირდება. ან რაში სჭირდებათ ზრდასრულ ადამიანებს სელებრითებთან ერთად ფოტოს გადაღება? 

ალბათ ეს იგივე მომენტია, როდესაც პატარა ბავშვს მულტფილმის გმირთან მიკი-მაუსთან ან სპაიდერმენთან ერთად უნდა სურათის გადაღება. 

ეს "ვარსკვლავები", ათასობით ფანებთან ერთად იღებენ სურათებს. მერე ფანები სელებრითებთან ერთად გადაღებულ ფოტოებს სოცქსელებზე დებენ და იდიოტივით უხარიათ, ეუფ "მიკი-მაუსთან" გადავიღე ფოტო, რა მაგარი ვარ! 

ალბათ, გულის სიღრმეში ისევ პატარა ბავშვები ხართ, ინფანტილურები. ვინმე ცნობად სახესთან ერთად გადაღებული ფოტოთი ტრაბახზე დიდი იდიოტიზმი რა უნდა იყოს? მაგას ჯობია შენს მანქანასთან ერთად გადაიღო ფოტო, როგორც 80-იანებში მამაჩემის თაობა იჭიმებოდა მანქანის წინ სურათებზე :))

კოპოლამ სხვებზე მეტად დამაინტერესა, იმიტომ, რომ საინტერესო რაღაცეები ილაპარაკა. პროექტ - "ხელმისაწვდომი ჰოლივუდი"-ს ინიციატორი ამერიკელი რეჟისორი კრისტოფერ კოპოლა ისეთივე ხელმისაწვდომია, როგორიც მისი პროექტის სახელწოდება. ის ადამიანებთან ადვილად შედიოდა კონტაქტში, საერთოდ არ ეტყობოდა, რომ ვარსკვლავების ოჯახიდან არის და აშკარად არ იყო საკუთარი სელებრითობით გათამამებული. ინტერვიუს დროს მითხრა, რომ მისთვის ყველა ადამიანი ვარსკვლავია და რომ "ტელევიზორის ვასკვლავების" გაღმერთება დიდი სისულელეა. 

ეს კაცი ცნობილი რეჟისორის ფრენსის კოპოლას ძმისშვილია, ნიკოლას ქეიჯის ძმა, და სოფია კოპოლას ბიძაშვილი. თავად არ არის ძალიან ცნობილი მსოფლიოში, მაგრამ ის ფაქტი, რომ ვარსკვლავების ოჯახის წევრია უკვე საკმარისია იმისთვის, რომ თავში აუვარდეს, მაგრამ კრისტოფერი ასეთი არ არის. 

თქვა, რომ იცის რა არის პოპულარობის პიკზე ყოფნა და იცის რა არის ვარსკვლავების მოჩვენებითი ბედნიერება. 

მისი თქმით, ვარსკვლავი ის არის, ვინც თავის საქმეს სიყვარულით აკეთებს, ვინც სამუშაო პროცესით ტკბება და არ ფიქრობს ამბიციებზე და პოპულარობაზე. 

მას მიაჩნია, რომ თუ პოპულარობა თვითმიზნად აქციე და მუშაობის პროცესი არ განიჭებს სიამოვნებას, წარმატებული ვერ იქნები.

"The best actors and actresses think: I just like to act and if success happens this is good, if not, this is my job!” - ამბობს კოპოლა.

მისი თქმით, ნამდვილი ვარსკვლავები უფრო შეგნებულები არიან, თავს ღმერთებად სულაც არ თვლიან და არც ვარსკვლავური დაავადება სჭირთ.

რატომღაც ის გამახსენდა, რომ ბავშვობაში თურქი მომღერალი მუსტაფა სანდალი მომწონდა და ასე 12-13 წლისას ვოცნებობდი, რომ გავიზრდებოდი და შევხვდებოდი მას. გავიდა 15-16 წელი და იმ ვარსკვლავს მართლაც შევხვდი ინტერვიუს ჩასაწერად, მაგრამ ძალიან დიდი იმედგაცრუება მქონდა. რეალში არ იყო ისეთი სიმპატიური, შავი, პატარა ტანის მუდო ტიპი აღმოჩნდა:)) თანაც, ტიპი აშკარად კამერის წინ თამაშობდა და ყალბ როლებში შედიოდა. 

რა თქმა უნდა, არც მასთან ერთად ფოტოს გადაღების სურვილი გამიჩნდა. მაგრამ, მის სიმღერებს დღემდე ვუსმენ, სიმღერებმა რა დააშავეს? :))) უბრალოდ, უკვე ვიცი რომ, ერთი ჩვეულებრივი პატარა შავი კაცუნაა ჩემი მუსტაფა სანდალი.   

როგორ გამოიყურება მანიაკი?

ანდრეი ჩიკატილო - სერიული მკვლელი, მანიაკი

Жестокость - сугубо человеческое качество.

ჯანმრთელი ფსიქიკის ადამიანი ვერ იქნება სადისტი. ამისთვის მახინჯი ფსიქიკის ავადმყოფი უნდა იყო. 

როგორ გამოიყურებიან სადისტები?  როგორ ამოვიცნოთ მანიაკები? 

ფსიქიატრების აზრით, სამწუხაროდ, პოტენციური მანიაკის ან სადისტის გარეგნული ნიშნებით ამოცნობა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ხშირად მათი ამოცნობის ერთადერთი საშუალება ჩვენი ინტუიციაა. 

ანდრეი ჩიკატილოს მსგავსი, ერთი შეხედვით, ვითომ უწყინარი, მაგრამ სინამდვილეში ძალიან საშიში ცნობილი მანიაკების გარდა, ფარული ან პოტენციური მანიაკებიც არსებობენ, რომლებიც გაცილებით მეტნი არიან ვიდრე წარმოგვიდგენია. ისინი ცხოვრობენ ჩვენს სამეზობლოში, უბანში. შეიძლება, ასეთ ადამიანს შორიახლოს 15-20 წელი იცნობდე და არც იცოდე, რომ ის პოტენციური სადისტი (ან პედოფილია). შეიძლება, ასეთი ადამიანი თავადაც ბოლომდე ვერ აცნობიერებდეს საკუთარ ავადმყოფობას. 

მათი იდენტიფიცირება ძალიან ძნელია, რადგან ისინი თავიანთ სისასტიკეს მხოლოდ მაშინ ამჟღავნებენ, როდესაც დარწმუნებულები არიან, რომ დაუსჯელები დარჩებიან. 

მაგალითად, ომების დროს გაუპატიურებული და მოკლული ქალები, ბავშვები და საერთოდ, განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი მკვლელობები ვისი ნამოქმედარია, ხომ ხვდებით? იგივე ფარული მანიაკების, რომლებიც ჩვენ გარშემო ან თუნდაც, სამეზობლოში ცხოვრობენ. აი იმ მანიაკების, რომლებიც 20 წელია ჩვენი მეზობლები იყვნენ და მათზე ცუდი არაფერი გაგვიგია, მაგრამ, ომში 10 წლის ბავშვი გააუპატიურეს. ისეთები, რომლებიც მახინჯი სურვილების დასაკმაყოფილებლად ომში „თავისუფალ ველს“ პოულობენ. ნებისმიერი ქვეყნის, ნებისმიერ ომში არაადმიანების ნაკვალევი რჩება. 

არიელ კასტრო, "კლივლენდელი მანიაკი"

პიტერ სკლიფი. სერიული მკვლელი, რომელიც ბოზებს კლავდა

ტედ ბანდი - მეოცე საუკუნის ყველაზე სასტიკი სერიული მკვლელი 

ალექსანდრ პიჩუშკინი - სერიული მკვლელი, მანიაკი

ხშირ შემთხვევებში, მანიაკებს მათი მეზობლები და გარშემომყოფები წლების განმავლობაში კეთილსინდისიერ მოქალაქეებად იცნობდნენ და მათი გაშიფრვა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო.

მაგალიათად, კოლუმბიელი მღვდელი დანიელ კამარგო წლების განმავლობაში მოძღვრის მანტიის უკან იმალებოდა და 30 ახალგაზრდა ქალი ჰყავდა გაუპატიურებული და მოკლული. 

ანდრეი ჩიკატილო, სამაგალითო მეზობელი, კარგი მეოაჯახე და წარმატებული პედაგოგი იყო. 

ტედ ბანდიმ ბრწყინვალედ დაამთავრა ვაშინგტონის უნივერსიტეტი და მაღალი ინტელექტით გამოირჩეოდა. გააუპატიურა და მოკლა 30-ზე მეტი ქალი, ზოგიერთის გვამი სახლში წაიღო სადაც მათთან ერთად ცხოვრობდა, ჰქონდა სექსი და "მათთან ერთად" ტელევიზორს უყურებდა.

სისასტიკე - ბავშვობაში მიღებული ძლიერი ფსიქიკური ტრავმის  შედეგია..?

ერთ რამეში კი დარწმუნებული იყავით, თუ შეამჩნიეთ რომ, ბავშვი კატების და სხვა ცხოველების წამებით ერთობა, დიდი ალბათობაა იმისა, რომ ის მომავალი მანიაკი იზრდება. ფრანგი ფსიქოთერაპევტების აზრით, პათოლოგიური მიდრეკილებები და გადახრები ჯერ კიდევ სკოლამდელ ასაკში ვლინდება. თავიდან ბავშვი პატარა სისაძაგლეებს სჩადის, შემდეგ კი, როდესაც დაუსჯელი რჩება, შინაური ცხოველების წამებაზე გადადის. მაგალითად, ამერიკელი სერიული მკვლელი ედ კამპერი ბავშვობაში კატების წამებაზე „გადიოდა პრაქტიკას“, შემდეგ კი, მოზარდობის ასაკში თავისი მანიაკალური პრაქტიკა სტუდენტ გოგონებზე გადაიტანა. 

მანიაკებად არ იბადებიან.. 

ფსიქიატრების აზრით, ძალიან იშვიათ გენეტიკურ მიდრეკილებებს თუ არ ჩავთვლით, ადამიანები მანიაკებად არ იბადებიან. ისინი ბავშვობაში გადატანილი ფსიქიკური ტრავმების შედეგად ყალიბდებიან მანიაკებად. 

ფსიქიატრი ალექსანდრ ბუხანოვსკი, რომელიც "ჩიკატილოს" შემთხვევას იკვლევდა, კითხვაზე: „მანიკებად იბადებიან თუ მერე ხდებიან?“ - ასე პასუხობდა: 

„ეს პროცესი ნელ-ნელა ფორმირდება. ასეთ მდგომარეობამდე ადამიანი ეტაპობრივად, იმ გარემოებების მეშვეობით მიდის, რომლებიც მის ფსიქიკაზე უარყოფით გავლენას ახდენენ. ნებისმიერი ფსიქიკური პათოლოგიები ადამიანის ნერვულ სისტემასთან არის დაკავშირებული, რომელზეც გარე ფაქტორები მოქმედებენ. ანუ, ხშირ შემთხვევაში, მანიაკებს და ფსიქოპატებს თავად გარემო ქმნის". "თავდაპირველად  ბავშვი ცარიელი ქაღალდის ფურცელივით სუფთა იბადება, მის გარშემო მყოფი ადამიანები კი, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ამ თეთრ ქაღალდზე მომავალი ადამიანის ხასიათს „წერენ“. ძალიან ხშირად, მშობლებს ავიწყდებათ, რომ მხოლოდ მათზეა დამოკიდებული თუ როგორი გაიზრდება მათი შვილი“ - ამბობს ბუხანოვსკი.

ჩიკაგოს ფსიქიკური შეფასებების ცენტრის (The Chicago Institute for Psychoanalysis) დირექტორს, დოქტორ ელენ მორისონს მიაჩნია, რომ მანიაკების ფსიქიკა დაპროგრამებულივით ჰგავს ერთმანეთს. მისი თქმით, ასეთი ადამიანების ფსიქიკური განვითარება ბავშვობის გარკვეულ ასაკში წყდება. უფრო მოგვიანებით კი, მანიაკის ფსიქიკაში იწყება სტადია, როდესაც ის საკუთარი „მნიშვნელოვანობის“ გრძნობით ტკბება, ანუ თავს სრულფასოვნად მაშინ გრძნობს, როცა მასზე უფრო სუსტებს აწამებს.

სადისტური ფსიქიკის კვლევის ჩატარების დროს, დოქტორ მორისონმა უამრავ სერიულ მკვლელთან და მანიაკთან საუბარში 800 საათი გაატარა და აშშ-სა და სხვა ქვეყნების 45 მოძალადე-მანიაკის შემთხვევა შეისწავლა. მორისონი მანიაკების ახლობლებს, მეზობლებს და ოჯახის წევრებსაც ხვდებოდა. ის ყვება, რომ განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი სერიული მკვლელობების ერთ-ერთ ავტორთან შეხვედრის დროს ურჩხულის გარეგნობის მქონე საშინელ ტიპს ელოდებოდა და ძალიან გაუკვირდა, როდესაც ოთახში დაბალი ტანის, კეთილად მომღიმარე ადამიანი დახვდა. დოქტორის მტკიცებით, სადისტებს განსხვავებული გარეგნობა ან საფრთხის მანიშნებელი რაიმე ინდიკატორი არ აქვთ, რაც მათ იდენტიფიცირებას თითქმის შეუძლებელს ხდის. 

მანიაკების ფსიქიკის დეტალური შესწავლის შემდეგ, მორისონი ერთმნიშვნელოვან დასკვნამდე მივიდა: თუ მონსტრი სიკვდილით არ დაისაჯა და ციხეში იხდის სასჯელს, სასჯელის მოხდის შემდეგაც მისი გათავისუფლება არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება.

პ.ს.
რამდენი სადისტი იმალება ნორმალური მოქალაქის იმიჯის უკან? ეს კითხვები უპასუხოდ დარჩება, ერთი რამ კი ცხადია: პლანეტის ყველაზე ბოროტი არსება - ადამიანია! ეს ვიდეო ნახე და თავად დარწმუნდები!