ყველაზე მაგარი გოგოები

შემოდგომის სუსხიან, წვიმიან დილას, 09.15 საათზე, ჭავჭავაძის გამზირზე ჩემს წინ ლამაზი გოგო მიდის. საშუალოზე ცოტა მაღალი, ღია ფერის თმებით და თვალებით, კუკლა ბარბია. კუკლას მოკლე კაბა აცვია და მგონი სცივა. 

უკან ორი ტიპი მიჰყვება და ეტყობათ, რომ კუკლას დანახზაზე კარგ ხასიათზე დადგნენ. გოგო ამაყად მიდის - ზუსტად ის კადრია იმ ფილმიდან, სადაც  სქელტრაკიანი ქალების კუმირი კაცებს აგიჟებს. მილენა თუ რაღაც ჯანდაბა.

სანამ ვფიქრობდი რა ტიპის მოტივაციაა საჭირო იმისთვის, რომ ამ სიცივეში დილა უთენია თხელ კოლგოთკიანი ფეხების დემონსტრირების სურვილი გაგიჩნდეს, ერთმა ბიჭმა წაიღრიჭა: "არ სცივა ნეტა?". 

ფუ, იდიოტები, იმის ნაცვლად, რომ კუკლას დანახვაზე უგონოდ დაეცნენ ან ჯენტლმენურად "სანთებელა გაუწოდონ", როგორც იმ ფილმშია, ბანალურად სცივა თუ არა იმით ინტერესდებიან. განა იმ კუკლასთვის იმ იდიოტების კარგ ხასიათზე მოყვანა გმირობის ტოლფასი არ იყო? ცივ ზამთარში დილით ლოგინიდან ადგომა და ტუალეტამდე მისვლა უკვე გმირობაა და ეს გოგო დგება კიდევაც და თხელი კაპრონის კოლგოტებიანი ფეხებით გარეთ გადის და მამრების თვალსაც ახარებს.

ვფიქრობ, ნეტავ რა უნდა მინდოდეს, რომ ამ სიცივეში გარეთ კაპრონის კოლგოთკებით და მინი კაბით გავიდე და ვიღაც გამოსირებული იდიოტები გავახარო? 

ასეთი გოგოები თვალს ახარებენ! ესენი რომ არა, კაცები მოწყენილობისგან მოკვდებიან, გადაშენდებიან. 

წარმოვიდგინე: ყველა გოგო ეგოისტი რომ იყოს, თბილად რომ ჩაიცვას, ჯინსებში და კედებში სწრაფი ნაბიჯებით რომ ჩაგიაროს ტროტუარზე, რა ინტერესი ექნებოდა ამ ცხოვრებას? 

ან ფიტნეს კლუბში ტუჩებგამოპრუწული ნაშა თუ არ გამოჩნდა და ტრაკის დემონსტრირებით, შტანგით ჩაჯდომები თუ არ გააკეთა, ნულის ფასი აქვს ამ ცხოვრებას! 

ასეთი ხალისიანი გოგოები ჰაერვით სჭირდება კაცობრიობას! მათი არსებობის ფაქტი უკვე ერთგვარი ქველმოქმედებაა. მადლობა მინიკაბიან ნაშებს, რომლებიც ყინვაშიც კი, ამხნევებენ ცხოვრებისეული რუტინისგან გაბრუებულ კაცებს. 

მერე რა, რომ ხანგრძლივი ურთიერთობისთვის კაცებს მახინჯი ქალები ურჩევნიათ. გვერდით მახინჯი უნდა გყავდეს, რომ არხეინად იყო, შენ გარდა სხვას არავის სჭირდება. ირგვლივ, კი იმდენი ტუჩებგაპრუწული, მოკლე კაბიანი მალენა-ბელუჩი დადის. 

ინსტაგრამ-ფეისბუკზე ადვილია ფეხების დემონსტრირება, ეგ არ ითვლება. აბა თუ ქალი ხარ, ყინვაში გადი გარეთ მინი კაბით და საკვერცხეების ანთებას თუ გადაურჩი მერე იტრაბახე.

ყინვაში მინი-კაბით გარეთ გასული გოგოს ფეხის ფრჩხილიც ვერ იქნები. ის ქალი სულ სხვა ფენომენია <3

"კეთილი ტყუილი" კიბომდე მიგიყვანს!

ტყუილი ცუდია და მხოლოდ იშვიათ სიტუაციებშია საჭირო, მაგრამ ჩვენ "საჭირო" დროს კი არა, გამუდმებით უტიფრად ვიტყუებით. მთელი ცხოვრება "კეთილი ტყუილებით" ვცდილობთ თავი სასიამოვნო და თავაზიან ადამიანად წარმოვაჩინოთ და მე-15 ნერვული შეტევის დროსაც კი, ვერ ვხვდებით, რომ არცერთი "კეთილი" ტყუილი, სულაც არ არის კეთილი და ასეთი ტყუილებით სხვებსაც და საკუთარ თავსაც დათვურ სამსახურს ვუწევთ.

Trust and remember:

1. თუ დაქალი/ან ვინმე სხვა გეკითხება, მსუქანია თუ არა, სიმართლე უთხარი და მის სქელ საჯდომზე და ცელულიტებზე მიანიშნე! ისიც დაამატე, რომ თუ ქალი გულისამრევად გამოიყურება, ესეგი ზარმაცი საქონელია! 

2. თუ შენს ახლობელ კაცს იმხელა ღიპი აქვს, რომ საკუთარ სასქესო ორგანოს მხოლოდ სარკეში ხედავს, მიანიშნე, რომ მეტეორიზმიანი ღორია და ღამე თოხლაობას მოეშვას!

3. თუ ვინმეზე ფიქრობ, რომ იდიოტია, ჯობია თავიდანვე აგრძნობინო, რასაც ფიქრობ მასზე, თორე ერთ მშვენიერ დღეს, შენი კეთილგანწყობა თავში აუვარდება და აუცილებლად, აქეთ დაგიძახებს იდიოტს. 

4. თუ შენი დაქალი შტერია და ვერ ხვდება, რომ მის გარშემო უაზრო, გაუგებარი "თაყვანისმცემლების" ხროვა მის სილამაზეზე კი არა, სიქათმეზე მიანიშნებს, უთხარი, რომ მამრებს ის ადვილად გამოსაყენებელი საქონელი ჰგონიათ. უთხარი, რომ იმ გამოპრუწული ტუჩებით ანჯელინა ჯოლის კი არა, ბოზანდარას ჰგავს. უთხარი ყველაფერი, რასაც ფიქრობ. ჯობია, ეწყინოს და იჩხუბოთ, ვიდრე "ტკბილ ტყუილებში" აცხოვრო და მერე საბრალოს უფრო აუვარდეს თავში და უფრო მეტად გამასხარავდეს.

5. თუ შენი ახლობლის, ნაცნობის ან რა ვიცი, სხვა ვინმეს ლაპარაკის მანერა, აზროვნება და ქცევა ნერვებს გიშლის, არაფრის დიდებით არ მოუსმინო და არ აიტანო თავაზიანობის ან ხათრის გამო და საერთოდ მასზე ერთი წუთიც არ დახარჯო. სასწრაფოდ მოიშორე თავიდან, თანაც მიზეზის ახსნით (დრო არ მაქვს), თორე აქეთ დაგამადლებს, რომ თურმე ის გითმობდა ძვირფას დროს.

6. არასოდეს არც სიბრალულის და არც ხათრის გამო არ გაატარო დრო ისეთ ადამიანებთან, რომლებიც არ მოგწონს (ან გრძნობ, რომ შენ არ მოსწონხარ).  

7. არასოდეს არ უთხრა კომპლიმენტი მოუვლელ, დაუბანელ ქალს ან კაცს. ასეთებს მოტივაცია კი არა, მათრახი სჭირდებათ.

8. არასოდეს არ გააკეთო ის, რაც არ მოგწონს ან არ გინდა. თუ რამე გეზარება, ესეგი არც გჭირდება! მოეშვი და აკეთე ის, რაც გინდა და გჭირდება. თუ იმას აკეთებ, რაც გეზიზღება, ესეგი დაღლილი ვირი ხარ, რომელიც მხოლოდ სიკვდილის შემდეგ სამოთხეში მოხვედრის იმედით ცხოვრობს. მოკლედ, სხვა უფრო საინტერესო საქმით დაკავდი.

9. ნუ დაიწყებ ურთიერთობას ადამიანთან, რომელზეც ძალიან შეყვარებული არ ხარ. საკუთარ თავს მაინც ვერ მოატყუებ და იმ ურთიერთობიდან ნახმარი წინდასავით გამოხვალ.

10. ნუ ცდილობ ვინმეს მოეწონო, ეს მხოლოდ უკურეაქციას გამოიწვევს. ჯობია, აქეთ მოგეწონონ!

11. ნუ ატყუებ საკუთარ თავს (ნუ ატყუებ სხვებსაც)! კეთილი ტყუილები არ არსებობს! 

რა თქმა უნდა, ყოველთვის სიმართლეს თუ ილაპარაკებ, ჩემსავით უხეში და გულგრილი ადამიანის შთაბეჭდილებას დატოვებ. სამაგიეროდ ნევროზი, დეპრესია, ფსიქოზი და ნერვული აშლილობები აღარ შეგაწუხებს! 

"კარგი გოგოს ან ბიჭის" როლის თამაშს და ვითომ "კეთილი" ტყუილების თქმას თუ გააგრძელებ, ჩახშობილი ემოციების მსხვერპლად იქცევი და კიბოც არ აგცდება! 

ერთ დღეს, როცა ნერვები გიმტყუნებენ და შენს ახლობელს ან ოჯახის წევრს,  დედას, ან შვილს უყვირებ ცოფიანივით, მაშინვე გაიხსენე, რომ ეს ნერვული აშლილობა სწორედ იმ "კეთილი" ტყუილების და ჩახშობილი ემოციების ბრალია! 

საიდან ჩნდებიან ცუდი ადამიანები?

საბავშვო ბაღის ზეიმზე პატარა ანგელოზების სახეებს ყურადღებით ვაკვირდები და ვფიქრობ, საიდან ჩნდებიან ცუდი ადამიანები? ეს პატარა ანგელოზები როგორ უნდა გაიზარდონ ცუდ ადამიანებად?

ვცდილობ "გამოვთვალო" მათგან რომელი იქნება ცუდი ადამიანი, ან რომელი გოგო გახდება მომავალში უთავმოყვარე და ბოროტი ქალი, მაგრამ ამის პროგნოზირება შეუძლებელია.

განა შესაძლებელია პატარა ანგელოზების საყვარელ სახეებში მომავალი პარაზიტების ამოცნობა?  დღეს მათ ისეთი სუფთა, საყვარელი თვალები აქვთ, წარმოუდგენელია გაიგო რა ნაირად, როგორ ამახინჯებს ცხოვრება ადამიანების ფსიქიკას. 

მე მაინც ვფიქრობ, რომ ბავშვები თეთრი ქაღალდივით სუფთა იბადებიან და შემდგომში მათ ხასიათს ოჯახი და გარემო "ქმნის". 

ოდესღაც ხომ ცუდი ადამიანებიც დადიოდნენ ბაღში და ზეიმებზე მღეროდნენ  და ცეკვავდნენ და მერე? მერე რა მოხდა? ვინ არის ადამიანების გაბოროტებაში დამნაშავე? 

ალბათ, ოჯახის და გარემოს პასუხისმგებლობის ვერსია უფრო მისაღებია, რადგან არ მინდა იმის დაჯერება, რომ ადამიანი თანდაყოლილი სულიერი სიმახინჯით იბადება. ჯობია გვჯეროდეს, რომ ჩვენ შეგვიძლია პატარა ადამიანი კარგ ადამიანად აღვზარდოთ. 

მჯერა, რომ თავდაპირველად  ბავშვი ქაღალდის ფურცელივით სუფთა იბადება, მის გარშემო მყოფი ადამიანები კი, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ამ თეთრ ქაღალდზე მომავალი ადამიანის ხასიათს „წერენ“. 

სამწუხაროდ, ძალიან ხშირად, მშობლებს ავიწყდებათ, რომ მხოლოდ მათზეა დამოკიდებული თუ როგორი გაიზრდება მათი შვილი. არ მჯერა, რომ კარგი მშობლები ცუდ ბავშვებს ზრდიან. მთავარია, შეცდომები არ დაუშვა და სწორი მაგალითი იყო ბავშვისთვის.

სამოთხეში ევასთან..

ერთ ხისთავიან მორწმუნეს ჩავუცივდი კითხვებით: შენ ხომ თვალით არ გინახავს და არც დაგსიზმრებია ღმერთი და წმინდანები, არც რაიმე მისტიკური ხილვები არ გქონია, ერთადერთი რასაც ეყრდნობი, ათასი წლის წინ, ცივილიზაციას მოკლებული ხალხის მიერ შეთხზული სულელური ისტორიებია. ნუთუ მხოლოდ იმ პრიმიტიული წიგნების და ლეგენდების საფუძველზე გჯერა, რომ არსებობს სამოთხე, სადაც ვაშლები უნდა ჭამო და ლამაზ ჩანჩქერთან იჯდე?

იმანაც რა თქმა უნდა, ყველა მორწმუნესთვის დამახასიათებელი სულელური პასუხი გამცა: "ვახ, მილიონობით ადამიანს სჯერა, რა ყველა სულელია და მარტო მე უნდა ვოყო ჭკვიანიო?". 

- აჰა, ესეგი შენ თვითონ ანალიზის და ფიქრის უნარი არ გაგაჩნია და უტვინო მარიონეტივით ბრბოს ნათქვამს იმეორებ? - ვკითხე.

- აბა რეინკარნაციის და სხვა სისულელეების ვერსია არ მომწონს! ჩვენი რელიგია რასაც გვიქადაგებს, ის მომწონს - ო. 

- ანუ შენ გინდა გჯეროდეს, რომ კარგი ბიჭი და კარგი მორწმუნე თუ იქნები, ღმერთს თუ მოეწონები სიკვდილის მერე, აუცილებლად სამოთხეში მოხვდები, მშვენიერ ედემში ტკბილ ვაშლებს შეჭამ და ლამაზ ანგელოზებს ჩაეხუტები?

- ჰო, მინდა და მჯერა კიდევაც - ო.. 

აჰა! აი თურმე რაში ყოფილა საქმე. მას სიკვდილის ეშინია, მაგრამ ედემის ვაშლების ზღაპარს თუ დაუჯერებს ცოტა ნაკლებად შეეშინდება! 

მას სჯერა. მას უნდა, რომ ასე მარტივად იყოს ყველაფერი! მას უნდა რომ ედემი არსებობდეს. მას სჯერა, რომ ედემში, ვაშლებთან და ევასთან მოსახვედრად საკმარისია მხოლოდ ეკლესიაში ან მეჩეთში იაროს, ილოცოს, სასულიერო პირების ქადაგების დროს არ ჩაეძინოს, ხანდახან მარხვაც დაიცვას. (ნუ, მარხვა რა, დროებით, მხოლოდ შემწვარი კარტოფილი უნდა ჭამოს, თუმცა, მუსულმანური მარხვა ჯოჯოხეთია - დილიდან საღამომდე წყალიც კი არ უნდა დალიო, და 8-ის მერე თუნდაც ხინკალი ჩაცეცხლე! თან ამ "კუჭისკვლას" "განწმენდა" ჰქვია რატომღაც! )

ასეთი ტიპები ამქვეყნად უაზროდ არსებობენ და მთელი ცხოვრება ედემს ელოდებიან.

თუმცა, ედემის მოლოდინში დაბერებულების გარდა, კიდევ მეორე ტიპის მორწმუნეებიც არსებობენ, რომლებიც არანაირ ედემს არ ელოდებიან, იმიტომ, რომ ''აქაურ ედემებშიც" კარგად ახერხებენ თავის გატანას აფერისტობით და სხვა სისაძაგლეებით, თავს იგიჟებენ ვითომ სწამთ, ხალხს ატყუებენ. 

ასეთები წმინდან-მორწმუნეების როლში, ისე, на всякий случай შედიან! რა იცი, რა ხდება საიქიოშიო. 

ან საკუთარ თავს ატყუებენ, ან სხვებს. თუმცა, რა მნიშვნელობა აქვს? მაინც ყველა მორწმუნეს ორი მომენტი აერთიანებთ: ჯოჯოხეთის შიში და მარადიული კომფორტის - ედემის მოლოდინი. ერთნი "კარგად იქცევიან" და ედემს ელოდებიან, მეორენი კი, უფრო მეტი სისაძაგლეების ჩადენისგან თავს იკავებენ, რადგან ფიქრობენ, რომ შეიძლება, ღმერთი მართლა "ყველაფერს ხედავს" და მერე საიქიოში დედა ეტირებათ. 

კიდევ ერთმა მორწმუნემ მითხრა, ფულს მოვიპარავდიო, მაგრამ ღმერთის მეშინია და თავს ვიკავებო :))

P.S. ღმერთი - ჩვენი სინდისია. სიკეთეს თუ მხოლოდ იმიტომ აკეთებ, რომ ღმერთს მოაწონო თავი, ეს უკვე სიკეთე კი არა, ბიზნესია. ღმერთთან გარიგება. აბა, თუ კაცი ხარ, დაივიწყე ედემი და ჯოჯოხეთის ქვაბები და ისე იყავი კარგი და კეთილსინდისიერი!  

ლამაზი ქალი ხარ თუ არა?

თქვენი აზრით, რამდენ ქალს შეუძლია რეალობას არ აცდეს და სარკეში საკუთარი ანარეკლი ობიექტურად შეაფასოს?

ჯერ იქიდან დავიწყოთ, რომ უნაკლო გარეგნობაც რომ ჰქონდეს, ნებისმიერ ქალს მაინც პერიოდულად თავდაჯერებულობის შესუსტების მომენტები აქვს. ერთ დღეს, თუ კარგად გამოიძინე, შეიძლება საკუთარი თავი ძალიან ლამაზი მოგეჩვენოს, მეორე დღეს თუ დაღლილი ხარ ან სხვა ნახე, რომელიც შენზე ლამაზი გგონია, თავდაჯერებულობა ერთ წამში გიქარწყლდება. ყველა ასეა. ანჯელინაც და მონიკაც. 

ყველაზე ლამაზი და ყველაზე უნაკლო არ არსებობს. ნებისმიერ დროს შეგხვდება შენზე უფრო ლამაზი და იმ შენზე ლამაზზეც კიდევ უფრო ლამაზი. ვინ უფრო ლამაზია: ანჯელინა ჯოლი, მონიკა ბელუჩი თუ ბრიჯით ბარდო? მირანდა კერი, ადრიანა ლიმა თუ დაუცენ კრეზი? მე ვთვლი, რომ ბრიჯით ბარდო და ორნელლა მუტი ქალღმერთები არიან, შენ იტყვი, რომ მონიკაა, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, ლამაზი ლამაზია.

იდეალური გარეგნობის კრიტერიუმებიც ხშირად გვეცვლება: დღეს შეიძლება სამხრეთული ტიპის შავგვრემანი გოგო მოგეჩვენოს იდეალურად, ხვალ კი ცისფერთვალებიანი ქერა. რაც კარგია, კარგია: დიდი, პატარა, დაბალი, მაღალი, ფუმფულა თუ გამხდარი, ქერა თუ შავგვრემანი არ აქვს მნიშვნელობა. 

მაგრამ როგორ უნდა გაიგო ლამაზი ხარ თუ არა? სარკეს, დაქალებს თუ დედას უნდა დაუჯერო?

1. სარკეს დაუჯერე. დედას არა! დადექი სარკესთან და კარგად შეისწავლე რა გამოაჩინო და რა დამალო.

2. დააბალანსე შინაგანი, სულიერი მდგომარეობა: თუ ბოღმიანი, დაღლილი, შურიანი, ბრიყვი და მოსაწყენი ხარ - ეს ყველაფერი სიფათზეც გეტყობა. 

200%-იანი ფაქტია, რომ სილამაზე - შინაგანი სამყაროს ანარეკლია. ცხვირი, პირი, სახის ნაკვთები, მზერა, გამომეტყველება და კბილების ფორმაც კი, ზუსტად ისეთი გაქვს, როგორიც ხარ ქვეცნობიერად. 

დაკომპლექსებული, ცხოვრებაზე და ადამიანებზე განაწყენებული, უთავმოყვარე ან საცოდავი თუ ხარ - ეს ყველაფერი სახის ნაკვთებზე "ჯდება". რაც წლები გადის, მით უფრო კარგად ჩანს.

რაც წლები გადის შენი გარეგნობა (სახეც და სხეულიც) ერთი-ერთზე შინაგანი სამყაროს შესაბამისად ფორმირდება. ამიტომ საკუთარ თავზე უნდა იმუშავო და შენი პიროვნება უფრო საინტერესო გახადო.

3. არასოდეს არ ჰკითხო აზრი შენს გარეგნობაზე სხვა ქალს/დაქალუშკებს. 

არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად ახლობელია ის შენთვის. ქალის გენებშია ქვეცნობიერი კონკურენცია. ამას რომც მალავდეს, ქვეცნობიერს მაინც ვერ შეეწინააღმდეგება და უნებლიეთ გამოამჟღავნებს. ქალი ქალს კომპლიმენტს მხოლოდ იმ შემთხვევაში ეუბნება, თუ საკუთარი თავი მასზე ლამაზი ჰგონია. არცერთი ქალი მართლა ლამაზ და თავდაჯერებულ ქალს ზედმეტი კომპლიმენტით არ გაანებივრებს, აქაოდა, თავში არ აუვარდესო!

ქალის კომპლიმენტებს ხშირად უცნაური მიზანი აქვს. მაგალითად, თაკო სხვების გასაგონად, ხმამაღლა ამბობს, რომ მაკა ყველაზე ლამაზია და ამით იქ მყოფ მესამე გოგოს, თათიას უგზავნის „ნამიოკს“: "ჰეი, თავში არ აგივარდეს, აგერ მაკა შენზე ლამაზია". აი, ასეთი უცნაური ლოგიკა აქვთ ქათმუშკებს. 

როცა საქმე სხვა ქალის სილამაზეს ეხება, ქალის ქვეცნობიერი ინსტინქტი მასზე უფრო ძლიერი ხდება. აქ კამათს აზრი არ აქვს. თუ შენ გგონია, რომ ისეთი ერთგული მეგობრები გყავს, რომლებიც გულწრფელად გეუბნებიან კომპლიმენტებს, ესეგი მიამიტი/იდიოტი ხარ. შენი მეგობარი უბრალოდ „მეგობრის მოვალეობას ასრულებს" და ტყუილად გეპირფერება, სინამდვილეში კი ფიქრობს: "არ უხდება ეს კაბა ამ საწყალს". 

ძალიან თუ გაინტერესებს რას ფიქრობს შენს გარეგნობაზე სხვა ქალი, მის თვალებში ოდნავ შესამჩნევი შური უნდა დაიჭირო. ქალი მეორე ქალს კონკურენტად თუ თვლის, მას კომპლიმენტს არ ეტყვის, მხოლოდ ცივად შეათვალიერებს. ე.წ. კონკურენტ ქალს არასოდეს არ აგრძნობინებს თავს დედოფლად. განა სპეციალურად აკეთებს ამას, ეს ყველაფერი ქვეცნობიერია. მოკლედ, ქალებისგან კომპლიმენტების სიუხვე კი არა, მათი ნაკლებობა უნდა გიხაროდეს! 

რაც შეეხება ახლობელ ქალებს: დედას უნდა რომ უფრო ლამაზი იყო და ობიექტურად ვერ შეაფასებს შენს გარეგნობას, აუცილებლად რაღაცა ნაკლს აღმოაჩენს. ან პირიქით, „შენს სასიკეთოდ“ არ გეტყვის რომ ლამაზი ხარ, "თავში რომ არ აგივარდეს" და "არ გათამამდე".

დაახლოებით ასეთივე აზრი ექნება შენს დასაც და თუ მასზე უფრო ლამაზი ხარ, აქაც ჩვეულებრივ ქალურ შურს ექნება ადგილი.

ანუ, ქალების აზრზე ორიენტირებით საკუთარ გარეგნობაზე სწორ დასკვნას ვერ გააკეთებ. უფრო მეტიც, მთელი ცხოვრება სწორედ დაქალები და დედები გვაკომპლექსებენ: "ეს ფერი არ გიხდება, ის გასუქებს, ცხვირის ან შუბლის ფორმა არ გივარგა" და ასე შემდეგ. არ დაუჯეროთ!!!!

ყველაზე საინტერესო კი, ის არის, რომ ქალები ლამაზი სამოსებით მამაკაცების კი არა, ერთმანეთის გაკვირვებას ცდილობენ, ერთმანეთს ეჯიბრებიან: ვინ უფრო მაგარი გოგოა და ვის უფრო მაგარი სტილი აქვს. ჰეტეროსექსუალ კაცს შენი ექსტრავაგანტული სტილი და კოკო შანელი ცალ ფეხზე ჰკიდია. მას შეიძლება ახსოვდეს რა ლამაზი იყავი გუშინ, მაგრამ წესიერად ვერც გაიხსენოს რა ფერის მაისური, ან საერთოდ რა გეცვა. ქალი კი, აუცილებლად შეგათვალიერებს, "დაასკანერებს" და დაიმახსოვრებს შენი ჩაცმულობის ყველა დეტალს.

4. ქალისთვის მისი სილამაზის ზუსტი ინდიკატორი  ნორმალური მამაკაცების აღფრთოვანებული მზერაა. 

ყველას აზრი ფეხებზე დაიკიდე და შენთვის საინტერესო მამაკაცის(ების) რეაქციას დააკვირდი. ყველა მხრიდან მამაკაცების აღფრთოვანებულ ან დაინტერესებულ მზერას თუ ხედავ, ესეგი ყველაფერი რიგზეა. 

დაქალმა ან სხვა ქალმა თავისი უადგილო შენიშვნებით განწყობას ვერ უნდა გიფუჭებდეს! ლამაზი თუ არ დაიბადე, არც ეგ არის პრობლემა. დღეს იმდენი საშუალება არსებობს იმისთვის, რომ ყველა ქალი ლამაზი გახდე. მთავარია, სწორად შეაფასო შენი მონაცემები, რომ რეალობას არ აცდე.

Celebrit-იზმი, იდიოტი ფანები და ხელმისაწვდომი რეჟისორი

საგაზეთო სტატიისთვის ფოტოები ჰოლივუდელ რეჟისორ კრისტოფერ კოპოლას მე გადავუღე, თუმცა მასთან ერთად ფოტოს გადაღება აზრადაც არ მომსვლია. 

საერთოდ, ჟურნალისტობის 15 წლიან პერიოდში არცერთ ცნობილ რესპოდენტთან სურათის გადაღების სურვილი არ გამჩენია. ერთადერთი ედუარდ შევარდნაძესთან ერთად გადაღებული ფოტო მაქვს, ისიც იმიტომ, რომ შევარდნაძე ჩემთვის მთელ ეპოქას წარმოადგენდა. 

როდესაც რედაქციაში ვბრუნდებოდი გზაში ვფიქრობდი უნდა ვინანო თუ არ ვინანო, რომ ცნობილ ადამიანებთან ერთად ფოტოებს არ ვიღებ. სხვები რიგში დგებოდნენ, მე კი სელებრითები ყოველთვის ფეხებზე მეკიდა. 

ცნობილ ადამიანებთან ერთად ფოტოების გადაღება არ მიყვარს და არ მესმის რაში მჭირდება. რატომ უნდა გადავიღო ფოტო ადამიანთან, რომელიც არც ჩემი მეგობარია, არც კოლეგა და არც კლასელი? სადმე რომ დავდო რა იფიქრებენ, რომ ჩემი მეზობელია თუ რა? 

ეს კრისტოფერ კოპოლაა -  და ნაკლებად ცნობილია ვიდრე მისი ძმა ნიკოლას ქეიჯი ან მისი ახლო ნათესავი სოფია კოპოლა, მას მხოლოდ კულისების მიღმა იცნობენ, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, თუნდაც ყოფილიყო აქ მისი ძმა ნიკოლას ქეიჯი ან თუნდაც ბრედ პიტი, მადონა, ჯულია რობერთსი ან სხვა რომელიმე ჰოლივუდელი ვარსკვლავი, მე მაინც არ გადავიღებდი მათთან ერთად ფოტოს.  მართლა არ ვიცი რაში მჭირდება. ან რაში სჭირდებათ ზრდასრულ ადამიანებს სელებრითებთან ერთად ფოტოს გადაღება? 

ალბათ ეს იგივე მომენტია, როდესაც პატარა ბავშვს მულტფილმის გმირთან მიკი-მაუსთან ან სპაიდერმენთან ერთად უნდა სურათის გადაღება. 

ეს "ვარსკვლავები", ათასობით ფანებთან ერთად იღებენ სურათებს. მერე ფანები სელებრითებთან ერთად გადაღებულ ფოტოებს სოცქსელებზე დებენ და იდიოტივით უხარიათ, ეუფ "მიკი-მაუსთან" გადავიღე ფოტო, რა მაგარი ვარ! 

ალბათ, გულის სიღრმეში ისევ პატარა ბავშვები ხართ, ინფანტილურები. ვინმე ცნობად სახესთან ერთად გადაღებული ფოტოთი ტრაბახზე დიდი იდიოტიზმი რა უნდა იყოს? მაგას ჯობია შენს მანქანასთან ერთად გადაიღო ფოტო, როგორც 80-იანებში მამაჩემის თაობა იჭიმებოდა მანქანის წინ სურათებზე :))

კოპოლამ სხვებზე მეტად დამაინტერესა, იმიტომ, რომ საინტერესო რაღაცეები ილაპარაკა. პროექტ - "ხელმისაწვდომი ჰოლივუდი"-ს ინიციატორი ამერიკელი რეჟისორი კრისტოფერ კოპოლა ისეთივე ხელმისაწვდომია, როგორიც მისი პროექტის სახელწოდება. ის ადამიანებთან ადვილად შედიოდა კონტაქტში, საერთოდ არ ეტყობოდა, რომ ვარსკვლავების ოჯახიდან არის და აშკარად არ იყო საკუთარი სელებრითობით გათამამებული. ინტერვიუს დროს მითხრა, რომ მისთვის ყველა ადამიანი ვარსკვლავია და რომ "ტელევიზორის ვასკვლავების" გაღმერთება დიდი სისულელეა. 

ეს კაცი ცნობილი რეჟისორის ფრენსის კოპოლას ძმისშვილია, ნიკოლას ქეიჯის ძმა, და სოფია კოპოლას ბიძაშვილი. თავად არ არის ძალიან ცნობილი მსოფლიოში, მაგრამ ის ფაქტი, რომ ვარსკვლავების ოჯახის წევრია უკვე საკმარისია იმისთვის, რომ თავში აუვარდეს, მაგრამ კრისტოფერი ასეთი არ არის. 

თქვა, რომ იცის რა არის პოპულარობის პიკზე ყოფნა და იცის რა არის ვარსკვლავების მოჩვენებითი ბედნიერება. 

მისი თქმით, ვარსკვლავი ის არის, ვინც თავის საქმეს სიყვარულით აკეთებს, ვინც სამუშაო პროცესით ტკბება და არ ფიქრობს ამბიციებზე და პოპულარობაზე. 

მას მიაჩნია, რომ თუ პოპულარობა თვითმიზნად აქციე და მუშაობის პროცესი არ განიჭებს სიამოვნებას, წარმატებული ვერ იქნები.

"The best actors and actresses think: I just like to act and if success happens this is good, if not, this is my job!” - ამბობს კოპოლა.

მისი თქმით, ნამდვილი ვარსკვლავები უფრო შეგნებულები არიან, თავს ღმერთებად სულაც არ თვლიან და არც ვარსკვლავური დაავადება სჭირთ.

რატომღაც ის გამახსენდა, რომ ბავშვობაში თურქი მომღერალი მუსტაფა სანდალი მომწონდა და ასე 12-13 წლისას ვოცნებობდი, რომ გავიზრდებოდი და შევხვდებოდი მას. გავიდა 15-16 წელი და იმ ვარსკვლავს მართლაც შევხვდი ინტერვიუს ჩასაწერად, მაგრამ ძალიან დიდი იმედგაცრუება მქონდა. რეალში არ იყო ისეთი სიმპატიური, შავი, პატარა ტანის მუდო ტიპი აღმოჩნდა:)) თანაც, ტიპი აშკარად კამერის წინ თამაშობდა და ყალბ როლებში შედიოდა. 

რა თქმა უნდა, არც მასთან ერთად ფოტოს გადაღების სურვილი გამიჩნდა. მაგრამ, მის სიმღერებს დღემდე ვუსმენ, სიმღერებმა რა დააშავეს? :))) უბრალოდ, უკვე ვიცი რომ, ერთი ჩვეულებრივი პატარა შავი კაცუნაა ჩემი მუსტაფა სანდალი.   

როგორ გამოიყურება მანიაკი?

ანდრეი ჩიკატილო - სერიული მკვლელი, მანიაკი

Жестокость - сугубо человеческое качество.

ჯანმრთელი ფსიქიკის ადამიანი ვერ იქნება სადისტი. ამისთვის მახინჯი ფსიქიკის ავადმყოფი უნდა იყო. 

როგორ გამოიყურებიან სადისტები?  როგორ ამოვიცნოთ მანიაკები? 

ფსიქიატრების აზრით, სამწუხაროდ, პოტენციური მანიაკის ან სადისტის გარეგნული ნიშნებით ამოცნობა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ხშირად მათი ამოცნობის ერთადერთი საშუალება ჩვენი ინტუიციაა. 

ანდრეი ჩიკატილოს მსგავსი, ერთი შეხედვით, ვითომ უწყინარი, მაგრამ სინამდვილეში ძალიან საშიში ცნობილი მანიაკების გარდა, ფარული ან პოტენციური მანიაკებიც არსებობენ, რომლებიც გაცილებით მეტნი არიან ვიდრე წარმოგვიდგენია. ისინი ცხოვრობენ ჩვენს სამეზობლოში, უბანში. შეიძლება, ასეთ ადამიანს შორიახლოს 15-20 წელი იცნობდე და არც იცოდე, რომ ის პოტენციური სადისტი (ან პედოფილია). შეიძლება, ასეთი ადამიანი თავადაც ბოლომდე ვერ აცნობიერებდეს საკუთარ ავადმყოფობას. 

მათი იდენტიფიცირება ძალიან ძნელია, რადგან ისინი თავიანთ სისასტიკეს მხოლოდ მაშინ ამჟღავნებენ, როდესაც დარწმუნებულები არიან, რომ დაუსჯელები დარჩებიან. 

მაგალითად, ომების დროს გაუპატიურებული და მოკლული ქალები, ბავშვები და საერთოდ, განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი მკვლელობები ვისი ნამოქმედარია, ხომ ხვდებით? იგივე ფარული მანიაკების, რომლებიც ჩვენ გარშემო ან თუნდაც, სამეზობლოში ცხოვრობენ. აი იმ მანიაკების, რომლებიც 20 წელია ჩვენი მეზობლები იყვნენ და მათზე ცუდი არაფერი გაგვიგია, მაგრამ, ომში 10 წლის ბავშვი გააუპატიურეს. ისეთები, რომლებიც მახინჯი სურვილების დასაკმაყოფილებლად ომში „თავისუფალ ველს“ პოულობენ. ნებისმიერი ქვეყნის, ნებისმიერ ომში არაადმიანების ნაკვალევი რჩება. 

არიელ კასტრო, "კლივლენდელი მანიაკი"

პიტერ სკლიფი. სერიული მკვლელი, რომელიც ბოზებს კლავდა

ტედ ბანდი - მეოცე საუკუნის ყველაზე სასტიკი სერიული მკვლელი 

ალექსანდრ პიჩუშკინი - სერიული მკვლელი, მანიაკი

ხშირ შემთხვევებში, მანიაკებს მათი მეზობლები და გარშემომყოფები წლების განმავლობაში კეთილსინდისიერ მოქალაქეებად იცნობდნენ და მათი გაშიფრვა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო.

მაგალიათად, კოლუმბიელი მღვდელი დანიელ კამარგო წლების განმავლობაში მოძღვრის მანტიის უკან იმალებოდა და 30 ახალგაზრდა ქალი ჰყავდა გაუპატიურებული და მოკლული. 

ანდრეი ჩიკატილო, სამაგალითო მეზობელი, კარგი მეოაჯახე და წარმატებული პედაგოგი იყო. 

ტედ ბანდიმ ბრწყინვალედ დაამთავრა ვაშინგტონის უნივერსიტეტი და მაღალი ინტელექტით გამოირჩეოდა. გააუპატიურა და მოკლა 30-ზე მეტი ქალი, ზოგიერთის გვამი სახლში წაიღო სადაც მათთან ერთად ცხოვრობდა, ჰქონდა სექსი და "მათთან ერთად" ტელევიზორს უყურებდა.

სისასტიკე - ბავშვობაში მიღებული ძლიერი ფსიქიკური ტრავმის  შედეგია..?

ერთ რამეში კი დარწმუნებული იყავით, თუ შეამჩნიეთ რომ, ბავშვი კატების და სხვა ცხოველების წამებით ერთობა, დიდი ალბათობაა იმისა, რომ ის მომავალი მანიაკი იზრდება. ფრანგი ფსიქოთერაპევტების აზრით, პათოლოგიური მიდრეკილებები და გადახრები ჯერ კიდევ სკოლამდელ ასაკში ვლინდება. თავიდან ბავშვი პატარა სისაძაგლეებს სჩადის, შემდეგ კი, როდესაც დაუსჯელი რჩება, შინაური ცხოველების წამებაზე გადადის. მაგალითად, ამერიკელი სერიული მკვლელი ედ კამპერი ბავშვობაში კატების წამებაზე „გადიოდა პრაქტიკას“, შემდეგ კი, მოზარდობის ასაკში თავისი მანიაკალური პრაქტიკა სტუდენტ გოგონებზე გადაიტანა. 

მანიაკებად არ იბადებიან.. 

ფსიქიატრების აზრით, ძალიან იშვიათ გენეტიკურ მიდრეკილებებს თუ არ ჩავთვლით, ადამიანები მანიაკებად არ იბადებიან. ისინი ბავშვობაში გადატანილი ფსიქიკური ტრავმების შედეგად ყალიბდებიან მანიაკებად. 

ფსიქიატრი ალექსანდრ ბუხანოვსკი, რომელიც "ჩიკატილოს" შემთხვევას იკვლევდა, კითხვაზე: „მანიკებად იბადებიან თუ მერე ხდებიან?“ - ასე პასუხობდა: 

„ეს პროცესი ნელ-ნელა ფორმირდება. ასეთ მდგომარეობამდე ადამიანი ეტაპობრივად, იმ გარემოებების მეშვეობით მიდის, რომლებიც მის ფსიქიკაზე უარყოფით გავლენას ახდენენ. ნებისმიერი ფსიქიკური პათოლოგიები ადამიანის ნერვულ სისტემასთან არის დაკავშირებული, რომელზეც გარე ფაქტორები მოქმედებენ. ანუ, ხშირ შემთხვევაში, მანიაკებს და ფსიქოპატებს თავად გარემო ქმნის". "თავდაპირველად  ბავშვი ცარიელი ქაღალდის ფურცელივით სუფთა იბადება, მის გარშემო მყოფი ადამიანები კი, მთელი ცხოვრების განმავლობაში ამ თეთრ ქაღალდზე მომავალი ადამიანის ხასიათს „წერენ“. ძალიან ხშირად, მშობლებს ავიწყდებათ, რომ მხოლოდ მათზეა დამოკიდებული თუ როგორი გაიზრდება მათი შვილი“ - ამბობს ბუხანოვსკი.

ჩიკაგოს ფსიქიკური შეფასებების ცენტრის (The Chicago Institute for Psychoanalysis) დირექტორს, დოქტორ ელენ მორისონს მიაჩნია, რომ მანიაკების ფსიქიკა დაპროგრამებულივით ჰგავს ერთმანეთს. მისი თქმით, ასეთი ადამიანების ფსიქიკური განვითარება ბავშვობის გარკვეულ ასაკში წყდება. უფრო მოგვიანებით კი, მანიაკის ფსიქიკაში იწყება სტადია, როდესაც ის საკუთარი „მნიშვნელოვანობის“ გრძნობით ტკბება, ანუ თავს სრულფასოვნად მაშინ გრძნობს, როცა მასზე უფრო სუსტებს აწამებს.

სადისტური ფსიქიკის კვლევის ჩატარების დროს, დოქტორ მორისონმა უამრავ სერიულ მკვლელთან და მანიაკთან საუბარში 800 საათი გაატარა და აშშ-სა და სხვა ქვეყნების 45 მოძალადე-მანიაკის შემთხვევა შეისწავლა. მორისონი მანიაკების ახლობლებს, მეზობლებს და ოჯახის წევრებსაც ხვდებოდა. ის ყვება, რომ განსაკუთრებული სისასტიკით ჩადენილი სერიული მკვლელობების ერთ-ერთ ავტორთან შეხვედრის დროს ურჩხულის გარეგნობის მქონე საშინელ ტიპს ელოდებოდა და ძალიან გაუკვირდა, როდესაც ოთახში დაბალი ტანის, კეთილად მომღიმარე ადამიანი დახვდა. დოქტორის მტკიცებით, სადისტებს განსხვავებული გარეგნობა ან საფრთხის მანიშნებელი რაიმე ინდიკატორი არ აქვთ, რაც მათ იდენტიფიცირებას თითქმის შეუძლებელს ხდის. 

მანიაკების ფსიქიკის დეტალური შესწავლის შემდეგ, მორისონი ერთმნიშვნელოვან დასკვნამდე მივიდა: თუ მონსტრი სიკვდილით არ დაისაჯა და ციხეში იხდის სასჯელს, სასჯელის მოხდის შემდეგაც მისი გათავისუფლება არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება.

პ.ს.
რამდენი სადისტი იმალება ნორმალური მოქალაქის იმიჯის უკან? ეს კითხვები უპასუხოდ დარჩება, ერთი რამ კი ცხადია: პლანეტის ყველაზე ბოროტი არსება - ადამიანია! ეს ვიდეო ნახე და თავად დარწმუნდები!

მასობრივი იდიოტიზმი

With fame I become more and more stupid,

which of course is a very common phenomenon. 

Albert Einstein (1879 - 1955)

თქვენი აზრით, რა ჭკუის პატრონია ბრუნეის სულთანი რომელმაც თავის ტუალეტებში ოქროს უნიტაზები დაამონტაჟებინა? ან რატომ გადაწყვიტა, რომ მისი ტრაკი განსაკუთრებულია? 

ან ზრდასრული ქალი რა ჭკუის პატრონი უნდა იყო, რომ ოპერაციები გაიკეთო მხოლოდ იმისთვის, რომ ჰოლივუდის რომელიმე ვარსკლავის კლონი და კარიკატურა იყო? 

პოპულარული ჟურნალები ვარსკვლავების და მათი შვილების ფოტოებისთვის რატომ იხდიან მილიონებს, თითქოს ისინი ღვთის შვილები ყოფილიყვნენ? 

იმიტომ, რომ დღესაც არსებობენ ჩლუნგები, რომლებიც რონალდუს შარდს და კარდაშიანის ტრაკს აღმერთებენ.

ინდოეთში თურმე ბოლივუდის ვარსკვლავების სახლებთან 200-300 ათასი ადამიანი იკრიბება და საათობით მათი კუმირის გამოჩენას ელოდება. ევროპაში და ამერიკაში უამრავი ადამიანი ნებისმიერ ამინდში საათობით ელოდება, თუ როგორ გაივლის წითელ ხალიჩაზე რომელიმე ვარსკვლავი. ნახევარწუთიან სარეკლამო რგოლებში გამოჩენითვის "ვარსკვლავები" მილიონობით დოლარს იღებენ, იმიტომ, რომ იმ რეკლამაში ანჯელინა ჯოლის, ირინა შეიკის ან დევიდ ბექჰემის „ღვთაებრივი“ პერსონის გამოჩენის შემდეგ, რეკლამირებული პროდუქციის მიმართ გამოყლევებული ხალხის ინტერესი გაიზრდება. 

ბიზნეს-სამყარო ხალხის იდიოტიზმის ხარჯზე არსებობს. იდიოტები რომ არა, ბევრი პროდუქცია არ გაიყიდებოდა. 

არსებობენ ჭკვიანები, რომლებმაც იციან როგორ მოახდინონ დებილი მასებით მანიპულირება. 

შეიძლება, რომელიმე მსახიობი ან მომღერალი მოგწონდეს, წახვიდე მის კონცერტზე. ჯანდაბას, კონცერტის ბილეთზე უდიდესი თანხაც გადაიხადო, მაგრამ მათი გაღმერთება/გაფეტიშება უკვე დეგენერატობის და ფსიქიკური აშლილობის ნიშანია. 

ელიზაბეთ ტეილორის ან მერლინ მონროს პირად ნივთებს აუქციონებზე საშინელი ფასები აქვთ, ვიღაცა კოლექციონერები მათ შესაძენად დიდ თანხებს იხდიან. ნეტავ რა ჯანდაბაში სჭირდებათ? რომ მოკვდებიან თავიანთ კუბოში მოათავსებინებენ? 

                                

და ეს ხდება მაშინ, როდესაც შიმშილისგან მილიონობით ბავშვი იღუპება. ჩვენ მშვიდად ვუყურებთ, თუ როგორ იხარჯება უზარმაზარი თანხები ეგოისტი ადამიანების ხუშტურებზე და პიკასოს აჯღა-ბუჯღებზე. 

ან თუნდაც, რაში გვჭირდება ღმერთები და მეფეები, დედოფლები ან ბელადები?

ერთი პერიოდი ინგლისის პარლამენტმა გამოაცხადა, რომ აღარ შეინახავდა მუქთაქორა სამეფო ოჯახს ქვეყნის ბიუჯეტის ხარჯზე. სწორედ ამიტომ მოაწყვეს პრინც უილიამის ქორწილის სპექტაკლი, რომ უხეირო სამეფო კარისკენ ხალხის ყურადღება მიიპყრონ. ელიზაბეთი რომ მოკვდება დარწმუნებული ვარ, "სამეფო კარის ღვთაებრივობაც" მორჩება! ინგლისი მუქთაქორა სამეფო ოჯახის მოშორებას ცდილობს, ჩვენთან კი, ხელოვნურ სამეფოს, მონარქიას ქმნიდნენ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ინგლისს მიბაძონ.

სანამ  ჩვენ დებილები ვიქნებით, სამყაროც უსამართლო იქნება. 

ყოველთვის იქნებიან ჭკვიანები, რომლებიც ხალხის მანიპულირებით გამდიდრდებიან. 

ახლა თუ გნებავთ "მასონები", თუ გნებავთ "გასტონები" უწოდე, რა მნიშვნელობა აქვს რა "ჯანდაბოსონები" არიან? 

თავმოყვარე, ჭკვიანი ადამიანი არ გახდება მანიპულაციის მსხვერპლი და არავის არ მისცემს თავის გაბრიყვების უფლებას. მას არ ეყოლება კუმირი და არავის არ გააფეტიშებს. თავმოყვარე ადამიანი არ ემხრობა სხვების აზრს! 

შენ თუ შეგიძლია გადაიხადო უზარმაზარი თანხა კაბაში, რომელიც მერლინ მონროს ან ანჯელინა ჯოლის ეცვა, ესეგი იდიოტი და ანჯელინას ქვედა საცვალი ხარ.

პოლიტიკა = რელიგია, რელიგია = პოლიტიკა

Religion can never reform mankind because religion is slavery
Robert G. Ingersoll (1833 -1899)

დღეს უკვე შენც იცი, რომ რელიგია მასებით მანიპულირების საუკეთესო საშუალებაა და მისი მიზანი სულაც არ არის "ჩვენი გზააბნეული სულების გადარჩენა". 

რელიგია ოდითგანვე საზოგადოების "დაბალი ფენისთვის" წარმოადენდა სულიერ საყრდენს, "ძლიერნი ამა ქვეყნისა" კი, მას მხოლოდ პოლიტიკური მიზნებისთვის,  დებილი მასებით მანიპულირებისთვის იყენებდნენ. 

საზოგადოების მანიპულირებაში რელიგია პოლიტიკაზე უფრო ძლიერია და მას ხალხის ცნობიერებაზე ბევრად უფრო დესტრუქციული გავლენა აქვს ვიდრე პოლიტიკას. 

პოლიტიკაში ხომ მთავარი მიზანი პოლიტიკურ კონკურენციაში გამარჯვებაა, აი რელიგიაშიც ზუსტად ისეთივე ბრძოლა მიმდინარეობს. და ხშირად ის უფრო მეტი სისასტიკით უსწორდება კონკურენტებს. რელიგიურ კონკურენციას პოლიტიკურ კონკურენციაზე უფრო აგრესიული, უფრო სასტიკი წესები აქვს. 

რაც თავი გვახსოვს, ეკლესიას არ უყვარს მეჩეთი, მეჩეთს არ უყვარს ეკლესია, სინაგოგა და ასე შემდეგ. დებილი ბრბო კი, თავისი ერთუჯრედიანული რწმენების გამო ერთმანეთს ხოცავს. 

ადამიანებში ყველაზე დიდ სიძულვილს სწორედ რელიგიური კონკურენცია აღვივებს. ამდენი ომი და უბედურება ზუსტად რელიგიების არსებობის გამო ხდება. 

რელიგია დღესაც ისეთივე აგრესიულია, როგორც ინკვიზიციის დროს იყო. ისევე, როგორც ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს იყო, როდესაც პაპი ურბანი ხალხის რწმენას პოლიტიკური ინტერვენციებისთვის იყენებდა. 

კაცობრიობის ისტორიაში უამრავი ვითომ "ეროვნულ-განმათავისუფლებელი" მოძრაობები სწორედ აგრესიული რელიგიური ლოზუნგების ქვეშ მიმდინარეობდა. თითქმის ყველა პოლიტიკურ ამბიციას რელიგიური შეფუთვა ჰქონდა. 

ქრისტეზე გადაღებულ ყველა ფილმში არის ეპიზოდები, სადაც ჯალათებმა იესოს ეკლის გვირგვინს უმზადებენ: "შენ მეფე ხარ? აი შენი გვირგვინიო!" იმიტომ, რომ მრავალრიცხოვანი მიმდევრების გამო, იერუსალიმის სამეფო კარი ქრისტეს "პოლიტიკურ კონკურენტად" მიიჩნევდა და სულ არ აინტერესებდა მისი ფილოსოფია და ქადაგებები. მას ბევრი მიმდევრები ჰყავდა და ეს საკმარისი, იყო მის მოსაშორებლად. იერუსალიმის ხელმწიფე მას პოლიტიკურ საფრთხედ მიიჩნევდა: ხალხი ჩვეულებრივ მოკვდავს არ დაემორჩილებოდა, მაგრამ "ღვთაებრივი უნარების" მქონე არაჩვეულებრივ "ზე-ადამიანს" დაუჯერებდა. ალბათ იმ პერიოდიდან ჩამოყალიბდა რელიგია, როგორც მასებით მანიპულირების ძლიერი ბერკეტი. 

იგივე ხდებოდა აგრესიულ მუსულმანებთან: მე-6 საუკუნეში არაბეთში მუსლიმების "წმინდად" წოდებული ომი, სინამდვილეში ორ ნათესავურ კლანს შორის ხელისუფლებისთვის ბრძოლა იყო.

ის "წმინდა ყურანი", რომლის შემადგენლობასაც, თურმე ციდან ანგელოზი კარნახობდა მუჰამედს, რომელმაც წერა კითხვა არ იცოდა, მაგრამ თურმე წერდა და ის ძველი სახარება, რომელიც იმ დროინდელი იერუსალიმის ამორალური ისტორიის ქრონოლოგიაა, სამწუხაროდ, არავის წაუკითხავს. რომ ვეკითხები არავის არ წაუკითხავს, მაგრამ რატომღაც დარწმუნებულები არიან, რომ იქ ღმერთია! 

არადა, რომ მოიცალოთ და წაიკითხოთ ყველა რელიგიური წიგნი, გარანტიას გაძლევთ, რომ აღარ იქნებით უჭკუო არსებები. 

ზოგადად, უჭკუო ადამიანებს უყვართ ღმერთების და წმინდანების შექმნა და მათი თაყვანისცემა, მაგრამ ძველი ადამიანები ხომ პრიმიტიულები იყვენენ და ყველაფრის სჯეროდათ და თქვენ რა გჭირთ 21-ე საუკუნეში, როცა ყველა უთოდან ინფორმაცია ისმის? იქნებ დროა საჯდომით კი არა, თვინით იაზროვნოთ?

ჯვაროსნული ლაშქრობა - "წმინდა საფლავის დასაბრუნებლად" გაჩაღებული ომი.  პაპი ურბანის "ბრწყინვალე", თუმცა წარუმატებელი პოლიტიკური სვლა

რადიკალი მუსლიმები

ამბიციური ბუდისტები

ბუდისტებისგან დევნილი მუსლიმები, მიანმა

შიშველი მეფის სინდრომი

”მე ხომ ბრიყვი არა ვარ! - გაიფიქრა მოხელემ  
- მაშასადამე, გამოდის, შესაფერისი არა ვარ იმ მშვენიერი ადგილისათვის, 
რომელიც მიკავია სამეფო კარზე? 
საკვირველია! ყოველ შემთხვევაში, არ უნდა შევიმჩნიო 
და იგი შეუდგა მისთვის უხილავი ქსოვილის ქებას, 
აღფრთოვანება გამოთქვა ფერებისა და ქარგის გამო. 
- ოჰ, ძალზე მომხიბვლელი ქსოვილია! - მოახსენა მან მეფეს”.

                                                          (ჰანს კრისტიან ანდერსენი "შიშველი მეფე")

გახსოვს ალბათ, სკოლაში როგორ გინდოდა ყოფილიყავი ისეთი, როგორებიც სხვები არიან, სხვებს როგორც ეცვა, ისე უნდა გეცვა შენც, უსმენდი იმ მუსიკას, რომელსაც სხვები უსმენდნენ, თუ არადა, მოზარდების დაცინვის და ბულინგის მორიგი ობიექტი შენ გახდებოდი. 12-14 წლის მოზარდებს ხომ საკუთარი ინდივიდუალობის გამოხატვის ეშინიათ და ერთმანეთს ბაძავენ. 

თუმცა, მიმბაძველობა მარტო ბავშვების და მოზარდებისთვის დამახასიათებელი თვისება როდია. ადამინები ყველა ასაკში მაიმუნებივით ერთმანეთს ბაძავენ. ერთნაირად ცხოვრობენ. ზრდასრულებში ეს მიმბაძველობა უფრო დიდი საცოდაობაა, საზოგადოება ცხვრის ფარას ან ვირთა ჯოგის ინსტიქტით ცხოვრობს. 

"შიშველი მეფის სინდრომი" - არის საკუთარი აზრის გამოხატვის შიში.

როდესაც ზრდასრული ადამიანი სხვების მოსაწონად ცხოვრობს და ასე ვთქვათ, "ვირების საერთო ნახირში ყროყინებს". 

დაბადებიდანვე სხვებისთვის ცხოვრობ.

ჯერ აბიტურიენტობის პერიოდში, უფროსების "რეკომენდაციით", ირჩევ მოდურ ან პრესტიჟულ პროფესიას, რადგან 17-18 წლის ასაკში რთულია შენით განსაზღვრო შენი ნამდვილი პროფესიული მოწოდება. ხშირად კი, მოზარდი თავის ოცნებებზე და ინტერესებზე უარს ამბობს და იმ დროისთვის პოპულარულ ფაკულტეტზე აბარებს, სხვებს რომ არ ჩამორჩეს. მეოთხე კურსზე ან უფრო გვიან კი ხვდება, რომ შერჩეულ პროფესიასთან საერთო არაფერი აქვს.

პროფესიის "შერჩევის" შემდეგ, აუცილებლად უნდა დაოჯახდე და 30 წლის სანამ გახდები უნდა გყავდეს შვილი. არ აქვს მნიშვნელობა სასურველი პარტნიორი იპოვე თუ არა, დრო ელვის რაშით გარბის და საზოგადოების მიერ დანიშნული „დედლაინი" ახლოვდება. უნდა იჩქარო და დაქორწინდე თავად "ქორწინების ფაქტზე" და არა კონკრეტულ ადამიანზე. იმიტომ, რომ ყველა "ნორმალურ" ადამიანს უნდა ჰყავდეს ოჯახი, შვილები. თუ ამ "სტანდარტებს" არ აკმაყოფილებ, თავს უიღბლო, არშემდგარ პიროვნებად და რატომღაც დამნაშავედ იგრძნობ. რომც არ იგრძნო, სხვები მაინც გაგრძნობინებენ და დიდი სიამოვნებით მიგახვედრებენ, რომ "ბრაკი ხარ"! 

                                           

ყოველ დებილ ბრბოში ან თუ გნებავთ, კოლექტიურ-სტანდარტულად მოაზროვნე ბიომასაში თითო-ოროლა ინდივიდუალისტიც მოიძებნება, მაგრამ  მასეთებს, როგორც წესი გიჟებს ეძახიან :))

მოკლედ, ადამიანს მთელი ცხოვრება საკუთარი სურვილების და ინდივიდუალობის ჩახშობა უწევს, რადგან სხვების ეშინია. სხვების მოსაწონად ცხოვრობს და რა ჰქნას? თანაც მთელი ცხოვრება. დაბადებიდან გარდაცვალებამდე.

ჯერ მშობლებისთვის, მერე მეუღლისთვის, მერე შვილებისთვის და ასე შემდეგ. სიკვდილის მოახლოვების მომენტში უცებ ხვდება, რომ აბსოლუტურად უაზროდ უცხოვრია. მთელი ცხოვრება ეგონა, რომ სწორად იქცეოდა და სიკვდილის წინ, სიცოცხლის ბოლო წამებში ხვდება, რომ არასოდეს არ იყო ბედნიერი.

რამდენ დროს ვკარგავთ ფუჭად. როგორ უაზროდ ვიძაბებით, ვნერვიულობთ სისულელეებზე და სხვებს ვეჯიბრებით: კარიერაში, ოჯახის შექმნაში, სილამაზეში და საერთოდ ყველაფერში. გამუდმებით ვიღაცეებს რაღაცეებს ვუმტკიცებთ. ეგო გვაიძულებს ვაკეთოთ ის, რაც სინამდვილეში არ გვინდა და საერთოდ არ გვჭირდება. ყველაფერს ვაკეთებთ მტრების ან მეგობრების ჯინაზე. 

ამ უაზრო შეჯიბრში ადამიანი ადრე თუ გვიან, მაინც მარცხდება და დეპრესია ეწყება. საკუთარ თავს არშემდგარ, უიღბლო პიროვნებად თვლის. ეგო, პატივმოყვარეობა და ბოღმა ახრჩობს. რა სამწუხაროა, რომ არავის არ გვახსოვს, რომ ყოველი ფუჭად დახარჯული დრო და ყოველი უაზროდ გასული დღე უფრო სერიოზულ "დედლაინს", ანუ სიკვდილს გვიახლოვებს. იმ დედლაინს, როცა ყველაფერი სულ ერთია. ცხოვრება ხანმოკლეა, ჩვენ კი, ძალიან გვიან ვხვდებით, რომ მთელი ცხოვრება მხოლოდ უაზრო სპექტაკლის მონაწილეები ვიყავით. ადამიანებს დამოუკიდებლად ფიქრი ეზარებათ და მათ ნაცვლად სხვები ფიქრობენ და მათ ბედს წყვეტენ. 

საუკუნეების განმავლობაში ხალხი პრიმიტიული რელიგიური დოგმებით ცხოვრობდა და დღესაც ებღაუჭება ამ დოგმებს. ათასი წლის წინანდელი რელიგიური ზღაპრების გაანალიზება არავის უნდა. არადა, მრავალი საუკუნის წინ მცხოვრები პრიმიტიული, ჭკუამოკლე ადამიანების მიერ დამკვიდრებული რელიგიური ფილოსოფიიის ლოგიკურობაში ცივილურ ადამიანს დღემდე როგორ არ უნდა შეეპაროს ეჭვი? 

"წმინდა" წიგნები და სახარებები ათეისტების გარდა, თავიდან ბოლომდე არავის  აქვს წაკითხული, მორწმუნე ადამიანი მხოლოდ რელიგიის მქადაგებლების პრიმიტიულ ინტერპრეტაციას ენდობა, იმიტომ, რომ მორწმუნე ადამიანის ლოგიკა ასეთია: "ამდენ ხალხს სჯერა და ყველა სულელია და მე ვარ ჭკვიანი? მოდი მეც დავიჯერებ რა.." 

ადამიანს სიკვდილის მოახლოვების დროს ახსენდება, რომ არც ერთი რელიგიური წიგნი არ წაუკითხავს და უცებ ხვდება, რომ არმყოფობაში ჩავარდნის შიშისგან მისი მეხსიერებიდან მანამდე მოსმენილი ყველა რელიგიური ქადაგება წაიშალა. რომც ახსოვდეს, მაინც ვერანაირ შვებას ვერ გრძნობს. მაინც არ იცის სად მიდის და მაინც ეშინია სიკვდილის.

"შიშველი მეფის სინდრომია" - როდესაც ვიღაცეების მიერ თავს მოხვეული მოსაზრება შენი საკუთარი გგონია. 

მაგალითად, მთელი მსოფლიო თვლის, რომ პიკასო გენიალურია. მერე რა რომ გაუგებარ, მახინჯ ფიგურებს ხატავს. თავის დროზე ის ვიღაცეებმა აღიარეს, მისი ნამუშევრები მილიონები ღირს. შენც ისევე, როგორც ანდერსენის ზღაპრის გმირები, "არაფრის დიდებით არ უნდა აღიარო რომ იდიოტი ხარ" იმიტომ, რომ არ გესმის პიკასოს ხელოვნება. აუცილებლად გაიგიჟე  თავი და თქვი, რომ ის გენიალურია და გიჟდები მის ნამუშევრებზე. რაც შეგიძლია ჭკვიანური სიფათი მიიღე და სხვებს შეუერთდი, აბა ხომ ვერ აღიარებ რომ "გოიმი" ხარ და გული გერევა პიკასოს აჯღა-ბუჯღებზე. ჯობია გაჩუმდე და პიკასოთი აღფრთოვანებული იყო. 

"მისი ყოველი ნახატი მთელ ნაწარმოებს ნიშნავს! ეს რომ დააფასო ღვთით ნაბოძები ნიჭი უნდა გქონდესო!"- ასეთი სირული ფრაზები პიკასოს თბილისურ გამოფენაზე მოვისმინე. (იქ ტელე-გადაცემის გადაღებაზე ვიყავი, თორე რა ჯანდაბა მინდოდა) 

თურმე ვიღაცას პიკასოს ფუტურიზმი, კუბიზმი, თუ რაღაც ჯანდაბიზმი „ესმის“! 

კიდევ ერთი მაგალითი, "ინტელიგენციას“ ბრაზილიური მწერლის პაოლო კოელიოს ნაწარმოებები "შეუყვარდა". კარგი გაპიარების შედეგად კოელიომ საერთაშორისო პოპულარობა მოიპოვა და ახლა თურმე საქართველოშიც თითქმის ყველას "გემოვნებაში ჯდება". არადა, მისი ნაწარმოებების ჟანრი ძირითადად ეზოთერიკაა. ნუთუ ყველა უცებ ეზოთერიკოსი გახდა? 

რა მნიშვნელობა აქვს მისი "ალქიმიკოსი" გესმის თუ არა, მთავარია, რომ კოელიო მოდაშია. მართლა კი არ უნდა წაიკითხო, მხოლოდ ფოტო გადაიღე მისი წიგნით ხელში და უკვე "ინტელექტუალი" ხარ.  

Post Scriptummm..

ერთის მხრივ, ვითხოვთ დემოკრატიას, სიტყვის და საერთოდ ყველაფრის თავისუფლებას, მაგრამ ჯერ საკუთარ თავს არ ვაძლევთ ინდივიდუალურობის გამოხატვის თავისუფლებას და სიცოცხლის ბოლომდე სხვების დაკრულზე ვცეკვავთ!

ინდივიდუალურობის გამოხატვაში ეპატაჟს ან ტრაკში პეროს არ ვგულისხმობ. დავიწყოთ იმით, რომ გაუბედავი მოზარდივით საკუთარი აზრების და გემოვნების გამჟღავნების არ უნდა გეშინოდეს.